An Everyday Survival Kit

An Everyday Survival Kit

to remind you to pick out the good qualities in others.

to remind you to heal hurt feelings, yours or someone else.

to remind you to list your blessings everyday.

to remind you that everyone makes mistakes, and its okay.

to remind you to relax daily and go over that list of your blessings.

e-mailထဲက ခ်စ္စရာေကာငး္တဲ့ ဒါကေလးကို ေတြ႔လို႔ မွ်ေ၀ျခင္းပါခင္ဗ်ာ။

ေမတၱာျဖင့္
မိုးကုတ္သား

အက်ိဳးအပဲ႔မ်ား (၁)

အတူရွိေပမဲ့
အထီးက်န္ျခင္းေ၀ဒနာေတြနဲ႔
မင့္အနမ္းမွာ
ငါ့ႏႈတ္ခမ္းေတြ ခါးသက္လို႔

(အတူရွိလ်က္ ေ၀းကြာေနတာက ေ၀းကြာေနခ်ိန္ လြမ္းရတာထက္ ပိုဆိုးတယ္)

စိတ္ထဲေပၚလာတတ္တဲ့ တပိုင္းတစေတြကို ဟိုျခစ္ ဒီျခစ္ ထားခဲ့တာေလးေတြ ဒီမွာ အမွတ္တရ သိမ္းထားခ်င္လို႔ပါခင္ဗ်ာ။

Photos Credit to Marcelgermain

ေရးသားသူ
မိုးကုတ္သား

ခ်စ္သူ အနမ္း၊ အလွမ္းမေတာ္ ဒဏ္ေငြ ငါးရာ

Wednesday, June 10, 2009

လုပ္ၾကပါအံုး ကြယ္ရို႔။
မေန႔ညကပဲ ေမေလး ေရးတဲ့ စာကို ဖတ္ပီး ေအာ္.. အဲဒီလိုေတြလဲ ရွိတတ္ပါလား ေတြးေနမိတာ။ ေမေလး ေတြ႔တဲ့သူကိုလဲ ဘယ္ေလာက္မ်ား အရွက္နဲျပီး ႏွမသားခ်င္း မစာနာတတ္သူ လဲလို႔။ ကိုယ္ေတြ ေယာက်္ားေလးတိုင္း အဲဂလိုေတာ့ မဟုတ္ၾကပါဘူး စိတ္ထဲ ေျပာေနမိတာ။
ဒီေန႔မနက္မွာေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း ရထားကို လူက်ပ္သိပ္နဲ႔ စီးရျပန္ပါတယ္။ ရထားေပၚေရာက္ျပီး သိပ္မၾကာဘူး။ ဖုန္းကလာေရာ။ နံပါတ္မေပၚေတာ့ ျမန္မာျပည္ကေန ခ်စ္သူဆက္တာလား ဆိုျပီး ဖုန္းကို မကိုင္ပဲ မေနရဲဘူး။ ေတာ္ၾကာ ဖုန္းမကိုင္ စိတ္ေကာက္ေနေရာ့မယ္။ ဒါနဲ႔ ဖုန္းကိုင္လိုက္ေတာ့ ထင္တဲ့အတိုင္း ခ်စ္သူ႔ဖုန္း။
ခ်စ္သူ႔ အသံေလးၾကားေတာ့ က်ေနာ္ ေလာကၾကီးနဲ႔ အဆက္အသြယ္ ျပတ္သြားတယ္။ ေရွ႔မွာ၊ ေဘးမွာ က်ပ္ညွပ္ေနတဲ့ လူအုပ္ၾကီးေတြေနရာ ပ်ားပိတုန္းနဲ႔ ေရာင္စံုပန္းခင္းေလးေတြ၊ စိမ့္စမ္းေရတံခြန္၊ ေရကန္ေလးေတြနဲ႔ ေကာင္းကင္ျပာျပာေတြထဲ ေရာက္သြားလိုက္ထာ။
ခ်စ္သူက က်ေနာ့္အသံ တိုးေနတယ္ မၾကားရဘူး ဆိုတာနဲ႔ ေလသံကိုလဲ နဲနဲ ျမင့္ ေျပာေနရေသးတယ္။
ဖုန္းခ်ခါနီးေတာ့ ခ်စ္သူက ေတာင္းဆိုတယ္။ “အာဘြားေပး” တဲ့ဗ်ာ။ က်ေနာ္ အခက္ေတြ႔ေရာ။ ခုမွ ရထားေပၚမွာဆိုတာ သြား သတိရေတာ့တာကိုး။
ရထားေပၚမွာ လူေတြ အမ်ားၾကီးနဲ႔မို႔ ေပမရဘူး ေျပာတာကို ခ်စ္သူက “မရဘူး၊ ေပးရမယ္။ အာဘြားဆိုပီးလဲ မေျပာရဘူး။ ျပြတ္ခနဲေပးရမွာ” တဲ့ ဂ်ီက်ပါေလေရာ။
ေရာ္ ခက္ကျပီ။ အဲတာမွ။ က်ေနာ္ ျပြတ္ လိုက္တာနဲ႔ ေဘးလူေတြက ၀ိုင္းၾကည့္ၾကအံုးမယ္။ ဒါနဲ႔
“လူေတြ က်ပ္ညွပ္ေနတာ၊ လႈပ္လို႔ မရဘူး ခ်စ္ရ။ အဲလို အသံၾကားခ်င္ ေရွ႔က ေကာင္မေလးကို နမ္းမွ ရမယ္” လို႔ ေျပာလိုက္မိပါတယ္။ ေျပာရင္း ေ၇ွ႔ကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ တကယ္ပဲ က်ေနာ့္ေရွ႔မွာ တရုတ္မေလးတစ္ေယာက္။ က်ေနာ္က သူ႔ကို ရည္ရြယ္ျပီး ေျပာတာလဲ မဟုတ္ေတာ့ သတိလဲ မထားမိပါဘူး။ ခ်စ္သူက အူတိုပီး “အဲလိုဆိုလဲ ပီးေရာ။ သူတပါးကို သြား မနမ္းရဘူးေနာ္” ဘာညာ ျဖစ္သြားတာေပါ့။ ကဲ၊ က်ေနာ့္ အၾကံမပိုင္လား ဆိုျပီး ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ဘ၀င္ျမင့္လို႔ မဆံုးေသးဘူး။ ေဘးက သူငယ္ခ်င္းက ေျပာတယ္။
“အကို႔ေရွ႔က ေကာင္မေလးက ျမန္မာလား မသိဘူး။ အကို ဖုန္းေျပာေနတာကို နားလည္တယ္ထင္တယ္။ ျပံဳး ျပံဳး ေနတယ္ဗ်” တဲ့။
ဒီေတာ့မွ က်ေနာ့္ေရွ႔က ေက်ာေပးထားတဲ့ ေကာင္မေလးကို ေရွ႕မွာ ရွိတဲ့ မွန္ကေန တဆင့္ ၾကည့္မိေတာ့ တရုတ္မ လွလွေလး တစ္ေယာက္။ ျမန္မာ ဟုတ္မဟုတ္ေတာ့ မသိဘူး။ ဒါေပမဲ့ စိတ္ထဲလဲ လိပ္ျပာသန္႔ပါတယ္။ သူ႔ ရည္ရြယ္ျပစ္မွားျပီး ေျပာတာမွ မဟုတ္တာ ေပါ့ဗ်ာ။
အဲဒီအခ်ိန္မွာ ျဖတ္ခနဲ ေခါင္းထဲ ေပၚလာတာက ေမေလး။ ေမေလးက သူ႔ကိုယ္သူ တရုတ္စစ္စစ္လို႔ ေျပာထားတယ္။ အင္း၊ ေမေလးသာဆိုရင္ေတာ့ က်ေနာ့္ ဘယ္လိုျမင္ပီး ဘယ္လို ေျပာခံရမယ္ မသိေတာ့ဘူး။
ဒါနဲ႔ မေနႏိုင္မထိုင္ႏိုင္ မရည္ရြယ္ပဲလဲ အဲလိုေတြ ျဖစ္တတ္ေၾကာင္း ေမေလး အိမ္မွာ သြားေျပာမိပါတယ္ဗ်ာ။
အားးး လားးးးး မားးးးးးး။ က်ေနာ့္ စီပံုးကို ၾကည့္ျပီး ေခါင္းနဘမ္း ၾကီးေကာ။
ဖတ္သာ ၾကည့္ၾကပါေတာ့။ ေကာင္းၾကေသးရဲ႔လား ကြယ္ရို႔ေရ။ သူနဲ႔က်မွ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္၊ ပလပ္ေပါက္သာ ေျပးကိုင္လိုက္ခ်င္ေတာ့တယ္။

ေမေလး "အကို မိုးကုတ္သားေရ"
"ၾကည္႔လုပ္ပါဗ်ိဳ႔...ခ်စ္သူကို လဲမွာထားေပါ႔ စင္ကာပူမွာေနာက္ဥပေဒထပ္ထုတ္မွနဲ႔တူရဲ႔"
"ရထားေပၚ ကားေပၚတြင္ ေလလွိဳင္းထဲမွ အာပြားမေပးရ ဒဏ္ေငြ ၅၀၀ လို႔ေလ"
"မေကာင္းဘူးလား"
"တကယ္လို႔ ခ်စ္သူကေၿပာမရရင္လဲ ေရွ႔ ၇ ေဘးကလူေတာ႔ မေပးလိုက္ပါနဲ႔"
"ဒီလိုေလးလုပ္ေလ ေမေလးသူငယ္ခ်င္းလိုေပါ႔"
"ဘြားဘြားဘြားးးးးးးးးးးးး"
"အဲလို ေပးလိုက္ေနာ္"
"မနက္ ကေမေလးေတာ႔ထင္သား ေနာက္ကလူကို ၿမင္ဘူးတယ္မွတ္တာ အကို မိုးကုတ္သားကို
...ဒီလိုမွန္း သိ မနက္စာ လိုက္ေကၽြးခိုင္းပါတယ္"
"ေနာက္ ေတြ႔ရင္ေခၚေလ...မုန္႔္လိုက္ေကၽြး..ဒါဘဲေနာ္"
မိုးကုတ္သား "တကယ္ ေမေလး လား။ ေသဘီဆရာ"
"က်ေနာ္မ်ိဳး က်ားေရွ႔ ေမွာက္ရက္လဲပါေပါ့"
"ဗမာျပည္ကဆက္ေတာ့ လိုင္းမေကာင္းလို႔ ေလသံ နဲနဲ ျမင့္ပီး ေျပာေနရတာ.. အီးဟီးးးဟီးး။
ျပာစေရာ၊ ေျပာစရာထဲ ပါတြားဘီ...."

ေနာက္ဆို အဲလို “ဘြားဘြားဘြား” ပဲ ေပးဖို႕ မွတ္သားသြားပါျပီ ခင္ဗ်ာ။
ေမေလးေရ၊ တကယ္ ေမေလး အစစ္သာ အဲဒီ တရုတ္မေလး ျဖစ္မယ္ ဆိုရင္လဲ က်ေနာ္ နွမသားခ်င္း မစာနာ ဘာမွ မေျပာဘူး ဆိုတာ သိမွာပါဗ်ာ။ အဲဒီ တရုတ္မ လွလွေလးရဲ႔ ခ်စ္သူကလဲ အင္မတန္ ကံေကာင္းသူ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။
က်ေနာ့္ကို ေမေလးက လာေနာက္သြားတယ္ ဆိုရင္လဲ ေမေလး ပို႔ခိုင္းတဲ့ KFC တစ္ဗူး က်ေနာ့္ကိုသာ ပို႔ေပးပါဗ်ိဳ႔။
ခု ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ေမေလး ဒီအေၾကာင္း မေရးခင္ က်ေနာ္ အေျပး တင္လိုက္ပါျပီခင္ဗ်ားးးး။ ။

အားလံုး ျပံဳးေပ်ာ္ႏိုင္ၾကပါေစ။
ေမတၱာျဖင့္
မိုးကုတ္သား့္

ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ႔႔ အိမ္

Lake Powell, Utah, USA

Boats in the port of Mopti on the Niger River, Mali

စိတ္ေတာင္ပံေတြကို
လႊင့္ထုတ္ပ်ံသန္းရင္း
ျမင့္ႏိုင္သမွ် အျမင့္ဆံုးကို လႊင့္တင္လိုက္
တိမ္တိုက္ေတြက ေခ်ာ့ျမဴၾကည္စယ္။

Great Barrier Reef, Queensland, Australia

Iguazu Falls, Misiones Province, Argentina and Brazil

ေျမျပင္တခြင္ကို အုပ္မိုးၾကည့္ေတာ့
ပင္လယ္ကျပာ
ခင္တန္းကစိမ္းညိဳ႕
မခို႔တရို႕ ျမစ္နဒီေတြက
ေတာရိပ္ေတာင္စြယ္ကို
ကႏြဲ႔ကလ် ပတ္ေခြစီးဆင္း
ေနျခည္မွာ လင္းလက္လို႔။

Pantanal wetlands near Corumba, Mato Grosso do Sul, Brazil

စိုက္ပ်ိဳးေရးေခတ္ကေန
ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ေတြ လြင့္၀ဲ ပ်ံသန္းသြားလိုက္တဲ့အခါ
ေအးတျငိမ့္ျငိမ့္ ျမဴးတသိမ့္သိမ့္။

Wheat Harvest, Nepal

သကၠရာဇ္ေတြကို ျဖတ္ေက်ာ္ ပ်ံသန္းသြားလိုက္တာ
ေလာင္စာေတြ မရွိမျဖစ္တဲ့ ေခတ္ကာလကို ေရာက္ေလေတာ့
ရပ္တန့္သြားတဲ့ ဇီ၀ျဖစ္စဥ္မ်ား

Caravan of dromedaries near Tichit, Mauritania

အလို......
ဟိုး ေျမာက္၀င္ရိုးစြန္းက ေရခဲေတာင္ေတြ အရည္ေပ်ာ္က်
ေနထိုင္ရာ ျဂိဳလ္ကမၻာၾကီးက ပူေႏြးဆူေ၀လာ

Graphic Formation on frozen Lake baikl, Siberia, Russia

သြားေလရာရာ ေလာင္စာဆီ၊ ေလာင္စာဆီ
မိခင္ရဲ႔ ရင္းျမစ္ေတြကို မညွာမတာ ထုတ္ယူသံုးစြဲၾကေလေတာ့

Blue Lagoon, Svartsengi geothermal power plant, near Grandavik, Rekjanes Peninsula, Iceland

အေမ႔ ရင္ခြင္လဲ ဖုန္းဆိုးသဲေတာေတြ ျပည့္ႏွက္
ကူကယ္ရာမဲ့တဲ့ ဒုကၡသည္ေတြက
ျမိဳ႔ျပေတြ လင္းလက္ဖို႔ အစေတးခံရ
လူလူခ်င္း သားေကာင္ခ်နင္းေနလိုက္ပံုမ်ား။

Landfill for oil residue from the Athabasca Oil Sands, Fort McMurray, Alberta, Canada

က်ယ္ပ်ံ႕လာတဲ့ ကႏၱာရမွာ
နားခိုစရာ အိုေအစစ္ကို ရွာရင္း
ပ်ံသန္းေနတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ စိတ္ေတြေတာင္
ေလာင္စာဆီ ကုန္လုေပါ့။ ။

A well near Khudiala, Rajasthan, India

Lakagigar Volcanic System, Iceland

YOUTUBE ကေန Home Projects Channel ကို ၾကည့္မိျပီး ရင္ထဲ ေရာက္လာတဲ့ အေတြးေတြပါ။

Grand Prismatic Spring, Yellowstone national Park, Wyoming, USA

တစ္နာရီသံုးဆယ့္သံုးမိနစ္နဲ႔ ဆယ့္ရွစ္စကၠန္႔ ၾကာတဲ့ ဒီ ျပကြက္ေလး တစ္ခုက ကြ်န္ေတာ့္ စိတ္ေတြကို ဆြဲေခၚသြား ခဲ့ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ လူသားေတြ အက်ိဳးအတြက္ကိုသာ တိုးတက္ဖို႔ ၾကိဳးစားရင္း ေနထိုင္ရာ ရိပ္ျမံဳကမၻာၾကီးကို အသံုးခ်ေနခဲ့ၾကတာ။ မိခင္ကမၻာၾကီး ဘယ္ေလာက္ ခ်ိနဲ႔ေနရွာျပီလဲ ဆိုတာ ကြက္ကြက္ကြင္းကြင္း မီးမာင္းထိုး ျပလိုက္သလိုပါပဲ။
ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေနထိုင္ရာ ရိပ္ျမံဳေလးကို ဘယ္လို ကာကြယ္ထိန္းသိမ္းၾကမလဲ။ အမိကမၻာေျမကို ကယ္တင္ဖို႔ အသည္းအသန္ လံုးပမ္းေနၾကခ်ိန္မွာ ကြ်န္ေတာ္တို႔တေတြ တတ္စြမ္းသမွ် တစ္ေထာင့္ တစ္ေနရာက ဘယ္လို ပါ၀င္ၾကမလဲ။
ကြ်န္ေတာ္တို႔အားလံုးမွာ အမိကမၻာေျမကို ကယ္တင္ဖို႔ တာ၀န္ေတြ ရွိၾကပါတယ္။





ကြ်န္ေတာ္ ပ်ံသန္းၾကည့္မိတဲ့ ဒီ ျပကြက္ကေလးကို ဒီကေနတဆင့္ ၾကည့္လို႔ရေအာင္ ခ်ိတ္ထား ေပးပါ တယ္ခင္ဗ်ာ။

Tree of Life, Tasvo national park, Kenya

မိတ္ေဆြတို႔ေရာ ဘယ္လို ခံစားရသလဲ။ ဘယ္လို ျမင္သလဲ။ ဘာေတြ လုပ္ၾကမလဲ။ တတ္ႏိုင္သမွ် လက္ဆင့္ ကမ္းေပးၾကပါခင္ဗ်ာ။

ေအာက္က စာပိုဒ္ကေတာ့ Yann Arthus-Bertrand ရဲ႔ စာပိုဒ္ကို တိုက္ရိုက္ ကူးယူ ေဖာ္ျပထားျခင္း ျဖစ္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ။


homeproject

We are living in exceptional times. Scientists tell us that we have 10 years to change the way we live, avert the depletion of natural resources and the catastrophic evolution of the Earth's climate.


The stakes are high for us and our children. Everyone should take part in the effort, and HOME has been conceived to take a message of mobilization out to every human being.


For this purpose, HOME needs to be free. A patron, the PPR Group, made this possible. EuropaCorp, the distributor, also pledged not to make any profit because Home is a non-profit film.


HOME has been made for you : share it! And act for the planet.


Yann Arthus-Bertrand


Photos credits to home-2009.com & GoodPlanet.org

ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေနထိုင္ရာ အိမ္ျဖစ္တဲ့ အမိကမၻာေျမကို တစ္ေထာင့္တစ္ေနရာက ကယ္တင္ႏိုင္ၾကပါေစ။
ေမတၱာျဖင့္
မိုးကုတ္သား

ကၾကိဳးေပ်ာက္သူမ်ား

လြမ္းတေငြေငြ႔
ေဆြးးတေျမ႔ေျမ႔
မိုးေန႔လကြယ္
ေဒါင္းသငယ္ေတြ
ကေရး မၾကြယ္ေလေတာ့။ ။






(ဓာတ္ပုံေလးကို ဒီကေန ယူထားပါတယ္ခင္ဗ်ာ။)

ေမြးဖြားလာကတည္းက ကြ်န္ေတာ္တို႔ အျမင့္ကို မပ်ံႏိုင္ခဲ့ၾကဘူး။
အတု ဖန္ဆင္းေပးထားတဲ့ ေကာင္းကင္ၾကီးက ကြ်န္ေတာ္တို႔ ပ်ံသန္းဖို႔ အတြက္ နိမ့္လြန္းလွတယ္။
ကြ်န္ေတာ္တို႔ ကိုယ္ေပၚမွာ လွပတဲ့ အေရာင္စံု အျမီးေလးေတြ ရွိတယ္။
ကြ်န္ေတာ္တို႔ ပ်ံသန္းလြတ္ေျမာက္မွာ စိုးလို႔တဲ့။
တစ္လႊာခ်င္းစီကို သူတို႔ စိမ္ေျပနေျပ ခ်ိဳးခ်ထားလိုက္ထာမ်ား။
အေမ ေမြးကတည္းက သင္ၾကားတတ္ေျမာက္လာမယ့္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ကကြက္ေတြကိုေတာင္ ေမ့လို႔။
တခ်ိဳ႔က်ေတာ့လဲ ဗီဇ သဘာ၀က ပါရမီအခံေလးေတြပါေတာ့ ကၾကိဳးကကြက္ေတြကို မသင္ၾကားပဲ တတ္ေျမာက္ၾကပါရဲ႔။ သူတို႔က် အေမႊးအေတာင္ေတြ အကုန္ ဆြဲႏႈတ္ခံလိုက္ၾကရေရာ။
တခ်ိဳ႕က် သူတို႔ရဲ႔ ေကာင္းကင္အတုကို ေဖာက္ထြင္းျပီး ပ်ံသန္းလြတ္ေျမာက္သြားၾကတယ္။
အေတာင္အလက္ေတြ ေႏွာင္ဖြဲ႔ခံထားရတဲ့ အေမ့ကို သူတို႔ သတိတရ ရွိ၊ မရွိ ဘုရားနဲ႔ သူတို႔ကိုယ္တိုင္မွ သိႏိုင္မွာပ။
တခါတခါက် ကၾကိဳးေပ်ာက္တဲ့ ေဒါင္းသငယ္ေတြ ရင္ထဲမွာ ဘာေတြ ခံစား နာက်ည္းရမလဲ။
တေန႔တေန႔ ေလွာင္အိမ္ေလးထဲ ရွင္သန္ အသက္ဆက္ရဖို႔၊ လွပတဲ့ အေမႊးအေတာင္ေတြ ဆြဲႏႈတ္မခံရဖို႔ ၾကိဳးစား ေရွာင္တိမ္း ေနၾကရျပန္ေရာ။
ပ်ံသန္းလြတ္ေျမာက္သြားတဲ့ ေဒါင္းသငယ္ေတြ အိမ္ကေလးကို လြမ္းဆြတ္ေနၾကမလား၊ ေမ့ေလ်ာ့ေနၾကမလား။
အေမႊးအေတာင္ေတြ အကုန္ ႏႈတ္ခံထားရတဲ့ ေဒါင္းသငယ္ေတြေရာ လွပသစ္လြင္တဲ့ သူတို႔ အျမီးေလးေတြ အသစ္ တဖန္ ျပန္ေမြးဖြားလာႏိုင္ၾကပါ့မလား။
အေမ့သားသမီးေတြထဲက ေဒါင္းတေကာင္ ေရႊ၀ါေရာင္ကၾကိဳးကို ေငးေမာ အိပ္မက္ရင္း မ်က္ရည္က်ေနတယ္။
အေမ့ အေႏွာင္အဖြဲ႔ေတြ အျမန္လြတ္ေျမာက္ပါေစ။ မ်က္စိစံုမွိတ္ရင္း တစ္မိနစ္စာ အေမ့ကို ျငိမ္သက္အာရံုျပဳျပီး ေကာင္းကင္ၾကီးကို ေမာ့ၾကည့္ေတာ့ ကြန္တစ္ခုက သူ႔ကို ဆီးၾကိဳလို႔။ တကယ္ပါ။ သူဟာလည္း သတၱိနည္းတဲ့ အေမ႔ရဲ႔ ေဒါင္းတေကာင္။
အျပင္မွာ မိုးေတြသည္းေနတယ္။ ေကာင္းကင္မွာ ေနေရာင္လေရာင္က ကြယ္လို႔။ ဒါဟာ အခိုက္အတန္႔ပါလို႔ ေဒါင္းသငယ္ ယံုၾကည္ေနေသးတယ္။

ေမတၱာျဖင့္
မိုးကုတ္သား

ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္ “ျဗိကနဲ” ကမ္းေျခ

ကြ်န္ေတာ္ ဒီ ကြ်န္းကေလးကို ေရာက္ကာစ ကေပါ့။ ကြ်န္ေတာ့္ ခ်စ္သူငယ္ခ်င္းမ်ားက ဆင္တိုးစား ကို လိုက္ပို႔ေပးမယ္ ဆိုေတာ့ ခ်ိန္းထားတဲ့ေနရာမွာ သြားဆံုၾကတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ ၀တ္လာတဲ့ ဂ်င္းေဘာင္းဘီနဲ႔ ရွဴးဖိနပ္ေၾကာင့္ ေရထဲဘယ္လို ဆင္းေဆာ့မွာလဲ ၀ိုင္းေျပာၾကေတာ့မွ ဆင္တိုးစား ဆိုတာ ပင္လယ္ကမ္းေျခမွန္း သိေတာ့တယ္။ ကြ်န္ေတာ္က အဲဒီေလာက္ကို တံုးတာ အတာေလ။
သယ္ရင္းေတြ အမ်ားၾကီး ေပ်ာ္ပြဲစားထြက္သလို ဂ်ိဳင့္ၾကီး၊ ဂိ်ဳင့္ငယ္ စားဖြယ္စံုစံုနဲ့ အဲ့ဒီ ကမ္းေျခကို ခ်ီတက္ၾကတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ကလည္း ခြဲေနခဲ့ရတဲ့ သယ္ရင္းေတြ အေတာ္မ်ားမ်ားကို ခုလို ျပန္ေတြ႔ရေတာ့ ေပ်ာ္လို႔။ အလုပ္လာရွာတယ္ဆိုတာေတာင္ ေမ့ခ်င္ခ်င္ ျဖစ္သြားတယ္။
ကမ္းေျခေရာက္ေတာ့ လည္ၾက၊ ပတ္ၾက စားေသာက္ျပီး အပန္းေျဖၾက။ ဓာတ္ပံုေတြ ရိုက္ၾက၊ စၾက ေနာက္ၾကနဲ႔ ေပ်ာ္မဆံုးေပါ့။ ပင္လယ္ထဲ သယ္ရင္းေတြ ေရဆင္းေဆာ့ၾကေတာ့ အ၀တ္ပို မပါတဲ့ ကြ်န္ေတာ္လည္း ေရဆင္းေဆာ့ခ်င္လို႔ ဆင္းေဆာ့တာေပါ့ဗ်ာ။ အဲဒီမွာ ဇာတ္လမ္းက စတာပဲ။ ၀တ္ထားတာက ဂ်င္းစ အသားေပ်ာ့ေပ်ာ့ ပါးပါး ေဘာင္းဘီ။ ေရေတြ စိုေတာ့ ေဘာင္းဘီက အသားမွာ ကပ္ေနေရာ။ ေနပူတယ္ဆို ေျခာက္သြားမွာပဲေပါ့။ အဲဒီလိုပဲ ကြ်န္ေတာ္က ေမွ်ာ္လင့္ထားခဲ့တာ။ ေရေတြေဆာ့လို႔ အားရျပီး ခ်မ္းလာေတာ့မွ တံတားေလးတစ္ခုကို ျဖတ္ျပီး အနားယူရင္း ပင္လယ္ ရွဳခင္းၾကည့္ဖို႔ ေဆာက္ထားေပးတဲ့ ေမွ်ာ္စင္ေပၚတက္ကာ လဘက္သုပ္စား အနားယူၾကတယ္။ ေရစိုျပီးကပ္ေနတဲ့ ဂ်င္းေဘာင္းဘီေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္က ထိုင္ရတာ အဆင္မေျပဘူး။ ဒါနဲ႔ ေျခဖ်ားကိုေထာက္၊ ေျခသလံုးသားကို အားျပဳျပီး ကုန္းကြကြနဲ့ လဘက္ပန္းကန္ကို ႏိႈက္ေနတာ။ အစားငမ္းေနတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ကို ၾကည့္မရတဲ့ သယ္ရင္းတစ္ေယာက္က စေနာက္ခ်င္လာတယ္ ထင္ပါရဲ႔ဗ်ာ။ ဘာစိတ္ကူး ေပါက္မွန္းမသိဘူး။ ျဖဳန္းဆို ကြ်န္ေတာ့္ ပခံုးေပၚ လာျပီး သူ႔ကိုယ္လံုးၾကီးနဲ႔ ထိုင္ခ်လိုက္ေကာ။ သူက အုပ္စုထဲမွာ အရပ္အရွည္ဆံုး၊ အထြားက်ိဳင္းဆံုး ပုဂၢိဳလ္ေလး။ နဂိုကမွ ေရစိုျပီး အသားမွာ ကပ္က်ပ္ေနတဲ့ ဂ်င္းေဘာင္းဘီေလးခမ်ာ သူဖိခ်လိုက္တဲ့ အေလးခ်ိန္ကို မခံႏိုင္ရွာဘူး။ “ျဗိကနဲ” ညာသံေပးျပီး ႏွစ္ျခမ္း ကြဲသြားရွာေတာ့တယ္။ အဲဒီ “ျဗိ” ဆိုတဲ့ အသံက တကယ့္ကို အက်ယ္ၾကီး။ ဆူညၤပြက္ေလာရိုက္ေနတဲ့ တအုပ္စုလံုး ေကာင္းေကာင္းၾကားလိုက္ရတယ္။
“ဘာျဖစ္တာလဲ၊ ဘာသံလဲ” သယ္ရင္းအားလံုး အသံတိတ္သြားတယ္။ အသံထြက္လာရာ ကြ်န္ေတာ့ဆီကို ၀ိုင္းျပီး ျပဴးျပဲၾကည့္ လာၾကေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္မွာ ရွက္ရွက္နဲ႔ သြားကေလး ျဖီးပီး “အဟီး၊ ေဘာင္းဘီ ဖင္ကြဲသြားဘီ” လို႔ ေလသံေလးနဲ႔ တိုးတိုးေလး ေျပာတာေတာင္ ဒီတအုပ္လံုးက ၾကားတယ္။
“အင္း၊ ျဖစ္ရမယ္” ဆိုျပီး တဟားဟားနဲ႔ ၀ိုင္းရယ္ၾကတာ ဆူလို႔ညံလို႔။ ကြ်န္ေတာ္လဲ ရွက္ရွက္နဲ႔ ရယ္ေနရတာေပါ့ဗ်ာ။ ေဘာင္းဘီဖင္ကြဲကို ၀ိုင္းၾကည့္ၾကလို႔ ကြ်န္ေတာ့္မွာ အကၤ်ီနဲ႔ မနည္း ဆြဲဖံုးထားရတယ္။ ေဘာင္းဘီဂ်င္းသားကလဲ ေကာင္းလိုက္ပံုမ်ားေတာ့ တင္ပါးကေန ဟိုးေပါင္လည္ထိ ကြဲသြားလိုက္တာ။ အကၤ်ီနဲ႔ ဆြဲဖံုးထားတာေတာင္ မလံုဘူး။ အကၤ်ီနဲ႔ ဖံုး ဖံုးျပီး လမ္းေလွ်ာက္ေနရတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ကို သယ္ရင္းေတြက တခြိခြိနဲ႔ ရယ္လို႔မဆံုး။ အဲဒီ “ျဗိ” ကနဲ ထြက္လာတဲ့ အသံကိုလဲ ကြ်န္ေတာ့္ျမင္တိုင္း ျပန္ျပီး ၾကားေနလားမသိ။ မ်က္ႏွာပိုးကို မသတ္ႏိုင္ၾကေတာ့ဘူး။ အကၤ်ီကို ေအာက္ဘက္ မ်ားမ်ားေရာက္ေအာင္ ဆြဲဆြဲဖံုးျပီး လမ္းေလွ်ာက္ေနရေတာ့ ကြ်န္ေတာ္လဲ ကိုယ္ကို ေနာက္ဘက္လွန္ထားရတဲ့ အတြက္ ေကာ့ေတာ့ၾကီး ျဖစ္ေနပီး ခါးေတြေတာင္ ေညာင္းေနဘီ။ ရွက္တတ္တဲ့ ကိုယ့္မွ လာျဖစ္ရတယ္။ ငါ့ႏွယ္ေနာ္။ ေျပာခ်င္ဘူး။ ပင္လယ္ေလေလးက တဟူးဟူးတိုက္တိုင္း ကြဲေနတဲ့ ေဘာင္းဘီက ေလသလပ္ျပီး တျဖတ္ျဖတ္မ်ားေတာင္ ျမည္ေနေသး။ အင္း.. စိတ္ၾကီးရယ္ ညစ္လွပါလားေဏာ္။ သြားရလာရတာ ဖံုးဖံုးဖိဖိနဲ႔ အဆင္က မေျပေတာ့ အဲဒီမွာေရာင္းတဲ့ ေဘာင္းဘီ ၀ယ္ဖို႔သြားေမးတာက ေစ်းၾကီးလြန္းလို႔ မ၀ယ္ႏိုင္ဘူး။ သယ္ရင္းေတြက ၀ယ္ေပးမယ္ဆို ကြ်န္ေတာ္က အားနာေတာ့ ရပါတယ္ဆိုျပီး ဒီအတိုင္းပဲ ဖံုးဖံုးဖိဖိေလး ေလွ်ာက္ေနရေတာ့တာေပါ့ဗ်ာ။ သယ္ရင္းေတြကလဲ ကြ်န္ေတာ့္ ၾကည့္ၾကည့္ျပီး တခြိခြိနဲ႔ ျဖစ္ေနၾကတာ။ ေနာက္တခါမ်ား ဆင္တိုးစား သြားမယ္ဆို ရာဇ၀င္ကို တြင္ေရာ။ “ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္ဖင္ကြဲကမ္းေျခ” ဆိုျပီး ေတြ႔တိုင္း ခုခ်ိန္ထိ စခံရတုန္း။ ႏွစ္ႏွစ္ေက်ာ္ သံုးနွစ္နီးပါး ၾကာလာတာေတာင္ အဲ့ဒီကမ္းေျခသြားတိုင္း “ေဘာင္းဘီဖင္ကြဲေနအံုးမယ္ေဏာ္၊သတိထားသြား” ဆိုျပီး အရယ္ခံေနရတုန္းပဲဗ်ာ။

(ဘာရယ္မဟုတ္ပါဘူး။ ဘ၀အေမာေတြ ညည္းခ်င္းခ်ခံထားရေတာ့ လာဖတ္ျပီး စိတ္ေမာ ျပန္ရတဲ့မိတ္ေဆြေတြ နည္းနည္း စိတ္ေပါ့ပါး ျပံဳးေစခ်င္လို႔ ကြ်န္ေတာ့္ တလြဲတေခ်ာ္ေလးေတြထဲက တစ္ခုကို ေရးျပီး တင္လိုက္တာပါ။ ေခါင္းစဥ္ကိုေတာ့ သယ္ရင္းေတြ ေျပာေျပာရယ္ေနတဲ့ “ကြ်န္ေတာ္နွင့္ဖင္ကြဲကမ္းေျခ” ဆိုတာ ေပးမလို႔ပါ။ အေၾကာင္းမသိရင္ မိုက္ရိုင္းတယ္ ထင္ခံရမစိုးလို႔ ကြ်န္ေတာ္နွင့္ ျဗိကနဲ ကမ္းေျခ လို႔ ေပးလိုက္ရပါတယ္။ ဒါလဲ သယ္ရင္းေတြက ေတြ႔တိုင္း ေျပာျပီး ရီၾကတဲ့ထဲမွာ ပါတဲ့ စကားတစ္ခြန္းကုိ ယူထားတာပါ။ “ေဘာင္းဘီကြဲသြားလိုက္တာမ်ား ျဗိကနဲ” ဆို ေျပာေျပာျပီး ရီခံရတယ္ေလ။ ေျပာခ်င္ဘူး၊ ေျပာကို မေျပာခ်င္ဘူး။ မေျပာခ်င္လြန္းလို႔ ဆင္တိုးစားမွာ ထပ္ျဖစ္တဲ့ ေနာက္တစ္မႈကို ေျပာျပအံုးမွာ။ ခုေတာ့.. ေျပာခ်င္ဘူး။ ေျပာကို ေျပာခ်င္ဘူး။)

မိတ္ေဆြမ်ားအားလံုး ေပ်ာ္ရႊင္ၾကပါေစ။

ေမတၱာျဖင့္
မိုးကုတ္သား

ကြ်န္ေတာ့္ သတို႔သမီး

30.05.2009 Saturday

ေမာလိုက္ထာဗ်ာ။ တေနကုန္ ေျပးေျပးလႊားလႊား သြားေနရတာ လူ႔ကို ဟိုက္ေနတာပဲ။ ေလွ်ာက္လိုက္ရတဲ့ လမ္းခရီးေတြကလဲ မနည္းပဲကိုး။ ျပံဳးျပရတာလဲ ပါးေတြေတာင္ ေညာင္းေရာ။ဒါေပမဲ့ဗ်ာ.. ကြ်န္ေတာ္ ေပ်ာ္ပါတယ္။
ၾကည့္ေလ။ ကြ်န္ေတာ့္ သတို႔သမီး... မလွဘူးလား။

ဟားဟား။ မ်က္စိေတြ လည္ကုန္ၾကဘီ။ သယ္ရင္းေတြကို သူတို႔မဂၤလာေဆာင္ အၾကိဳ ဓာတ္ပံုလိုက္ရိုက္ေပးရင္း ေအးခ်မ္းတဲ့ မ်က္ႏွာေလးပိုင္ရွင္ ဒီ သတို႔ သမီးကို အဲ့ဒီေနရာေလးမွာ ေတြ႕ျပီး သေဘာက်လို႔၊ ခြင့္ေတာင္း ရိုက္ယူထားတာပါ။
စေနေန႔ မနက္ ရွစ္နာရီကေန ထြက္လိုက္ထာ။ ည ကိုးနာရီေလာက္မွ အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့တယ္။
သယ္ရင္း သတို႔သား၊ သတို႔သမီး အေလာင္းအလ်ာေတြကေတာ့ ဘယ္လိုေနမယ္မသိ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကေတာ့ အိမ္ေရာက္တာနဲ႔ ကင္မရာေတာင္ ျပန္ မၾကည့္ႏိုင္ေတာ့။ ေရေႏြးေႏြးနဲ႕႔ ေရလည္း ခ်ိဳးျပီးေရာ။ ခဏ နားမယ္ လွဲလိုက္ထာ။ မိုးလင္းေကာဗ်ာ။


ဘာရယ္ဟုတ္ပါဘူး။ သယ္ရင္း သတို႔သမီးေလာင္းလ်ာကို ရိုက္ထားေပးတဲ့ ပံုေတြထဲက တစ္ပံုပါ။
၀ါသနိ ၀ါသနာေတြထဲမွာ ဓာတ္ပံုရိုက္တာလဲ ကြ်န္ေတာ္ ၀ါသနာ ပါေသးတယ္။ (သယ္ရင္းေတြကေတာ့ ဓာတ္ပံုရိုက္ထြက္တိုင္း ကြ်န္ေတာ့္ကိုယ္ ကြ်န္ေတာ္ခ်ည္း ရိုက္ခိုင္း ေနလို႔ ဓာတ္ပံုရိုက္ ၀ါသနာထက္ ဓာတ္ပံု အရိုက္ခံတာက ပိုတယ္ ေျပာၾကတာပဲ။ အဲေလာက္ ၀ါသနာ ၾကီးတာ။ တကယ္၊ တကယ္)
ကိုယ္ ရိုက္ေပးတဲ့ ပံုေလးေတြ ဓာတ္ပုံ အရိုက္ခံသူေတြအတြက္ အမွတ္တရ အခ်ိန္ေလးေတြ ျဖစ္က်န္ခဲ့မယ္ဆို ကြ်န္ေတာ္က ေက်နပ္ျပီး ေပ်ာ္ေနတတ္ထာရယ္။
ဓာတ္ပံု အရိုက္ခံခ်င္သူမ်ား ဆက္သြယ္ၾကပါလို႔။
(အိမ္လာ မလည္တဲ့သူေတြ ရိုက္ေပးဘူး။ ကြိကြိ။ အဲလို အဲလို ညစ္တာ။ စိတ္ ေျပာတာပါ။ :-P )

ေမတၱာျဖင့္
မိုးကုတ္သား

စေနသား၊ စေနျဂိဳလ္ႏွင့္ အေလာင္းအစား

သို႔ေသာ္ အလုပ္ပင္ပန္းသည့္ဒဏ္၊ အစာအဟာရ မလံုေလာက္သည့္ ဒဏ္တို႔ေၾကာင့္ အလုပ္၀င္ျပီး ေလးလေက်ာ္မွာ လူက ပိန္လွီကာ အားျပတ္လို႔ လာျပီ။ မျဖစ္ေခ်ေသး။ တစ္ခုခုေတာ့ လုပ္ရမည္။ အလုပ္သစ္ပဲ ရွာေျပာင္းရမလား။ တကယ္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ လက္ရွိအလုပ္မွာ ဘယ္ေလာက္ ခက္ခဲတဲ့ ျပႆနာေတြ ရင္ဆိုင္ရပါေစ၊ ေပ်ာ္ေနျပီ။ လုပ္ငန္းခြင္ကလူ၊ ရံုးကလူေတြနဲ႔လဲ ခင္မင္ရင္းႏွီးေနျပီ။ အလုပ္မေျပာင္းခ်င္ေတာ့။
ဆရာ့ကို ကြ်န္ေတာ္ လစာေငြႏွင့္ မေလာက္ငွေၾကာင္း ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာလိုက္သည္။ ဆရာက ကြ်န္ေတာ္ သြားၾကည့္ေပးေနေသာ အိမ္က အိမ္ပိုင္ရွင္ေတြႏွင့္ တိုင္ပင္ျပီး ကြ်န္ေတာ္ အဆင္ေျပေအာင္ ဖန္တီးေပးပါသည္။ အိမ္ရွင္ေတြက ကြ်န္ေတာ္ အလုပ္မထြက္ေအာင္ သူတို႔ဘက္မွ လစာ ေပးသည္။ ထိုအခါ တစ္လေျခာက္ေသာင္း ဆိုေသာ ေငြႏွင့္ ကြ်န္ေတာ္ မနက္ညစာ ေပါင္းစားရသည့္ဘ၀မွ လြတ္ခဲ့သလို အိမ္ကိုလဲ ပိုေထာက္ႏိုင္ခဲ့ပါသည္။ ဒီလိုႏွင့္ ပန္းလိႈင္ ေဂါက္ကြင္းမွာ အိမ္သံုးလံုးကို ဗိသုကာ ပံုစံပိုင္း ဆိုင္ရာ ၾကီးၾကပ္ေပးေနခဲ့တာ ႏွစ္ႏွစ္နီးပါးေလာက္။
အလုပ္ေတြ ဖိစီးမႈမ်ားတိုင္း မၾကာခဏလည္း ကြ်န္ေတာ့္ျမိဳ႕ကေလးသို႔ ျပန္ကာ ေအးေအးေဆးေဆး ေနထိုင္ခ်င္စိတ္ေတြ ေပၚခဲ့သည္။ အိမ္မွာက ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ကြ်န္ေတာ့္ မိသားစုႏွင့္ အတူ ေနရေသးသည္ေလ။ အလုပ္စ၀င္စဥ္က ၾကံဳေတြ႔ရေသာ ဖိႏွိပ္ခံရမႈမ်ား၊ ေခ်ာက္တြန္းခံရမႈမ်ားၾကား အံခဲျပီး ၾကိဳးစားခဲ့ရေသာ ထိုစဥ္က အျဖစ္အပ်က္ေတြေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ေတြ ခံႏိုင္ရည္ ပိုရွိလာခဲ့သည္။ ေနာက္ျပီး ကြ်န္ေတာ့္ဘ၀အတြက္ အေရးပါေသာ အကူအညီေတြ ေပးခဲ့သူမ်ားႏွင့္လည္း ဆံုေတြ႔ခြင့္ ရခဲ့သည္။ ထိုအေၾကာင္းမ်ားကိုေတာ့ ေနာက္မွ သပ္သပ္ ေရးခ်င္ပါေသးသည္။
ပန္းလိႈင္မွာ အလုပ္ေတြ ျပီးသြားေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ ဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္လမ္းက ရံုးမွာ အလုပ္ စဆင္းသည္။ လစာလည္း တျဖည္းျဖည္း တိုးတိုးလာသလို ျမင့္ ျမင့္တက္လာေသာ ကုန္ေစ်းႏႈန္းေတြ ၾကားမွာ ကြ်န္ေတာ္ မစုေဆာင္းမိပါ။ သို႔ေသာ္ ဆရာ့ရံုးမွာ လုပ္ရင္း ကြ်န္ေတာ့္ ညီအငယ္ဆံုးကို မႏၱေလးမွာ တကၠသိုလ္တက္ဖို႔ စားရိတ္ ေထာက္ႏိုင္ခဲ့သည္။ ညီမေလးအား သူ၀ါသနာပါေသာ စက္ခ်ဳပ္သင္တန္းကို ျမိဳ႔ကေလးမွာ ထားေပးႏိုင္ခဲ့သည္။ အိမ္ စား၀တ္ေနေရး တာ၀န္ အေတာ္မ်ားမ်ားကို ကြ်န္ေတာ္ တာ၀န္ယူ ေထာက္ပံ့ႏိုင္ခဲ့သည္။ အေဖႏွင့္ အေမလည္း အရင္လို ပင္ပင္ပန္းပန္း အလုပ္ လုပ္စရာ မလိုေတာ့။ သို႔ေသာ္ ကြ်န္ေတာ့္ ေက်းဇူးရွင္ေတြကို ေက်းဇူးဆပ္ခြင့္ မရေသးေပ။
ဆရာ့ရံုးမွာထိုင္ျပီး တစ္နွစ္ခြဲ ေက်ာ္ေလာက္မွာ မေမွ်ာ္လင့္ပဲ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္ အလုပ္ေျပာင္းျဖစ္သည္။ ကြ်န္ေတာ္ အလုပ္ထြက္မည္ ေျပာေတာ့ ဆရာ့စကားတစ္ခြန္းကို ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့။
“သားသမီးေတာင္ အခ်ိန္တန္ရင္ မိဘကို ခြဲခြာသြား ရေသးတာ။ သားဘ၀ ပို တိုးတက္ဖို႔အတြက္ လုပ္တာပဲ။ ဆရာ မတားပါဘူး” တဲ့။
အဲ့ဒီအခ်ိန္က ဆရာ မသြားပါနဲ႔ တားခဲ့လွ်င္ ကြ်န္ေတာ္ တကယ္ပဲ ထြက္ျဖစ္မွာ မဟုတ္တာ ေသခ်ာပါသည္။
ဆရာ့ရင္၀ကို ေျခစံုကန္ကာ ထြက္ခဲ့မိေသာ ကြ်န္ေတာ္ ဒုတိယအလုပ္မွာ အခက္အခဲေတြ ထပ္ျပီး ၾကံဳရျပန္သည္။ နေမာ္နမဲ့ႏိုင္ေသာ ကြ်န္ေတာ္က တမ်ိဳး။ ကိုယ္ တာ၀န္ယူရေသာ အလုပ္ေတြထဲက တစ္ခိ်ဳ႕မွာ ေျဖရွင္းလို႔ မရတာေတြက တဖံု။ စိတ္ဖိစီးမႈေတြက ကြ်န္ေတာ့္ စိတ္ေတြကိုေရာ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ယံုၾကည္မႈေတြ ကိုပါ ပ်က္ျပား ေစခဲ့သည္။ (တစ္ခု ကံေကာင္းသည္က အလုပ္ရွင္ အကိုဆရာေရာ၊ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ သူငယ္ခ်င္းမ်ား ကေရာ ကြ်န္ေတာ့္ကို မိသားစုေတြလို ခ်စ္ခင္ ရင္းနွီး ၾကျခင္းေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္ စိတ္သက္သာရာ ရခဲ့၏။ ဆရာ့ရံုးမွာေရာ အခုလက္ရွိ ဆရာအကို ရံုးမွာေရာ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဘက္ အားလံုး ကြ်န္ေတာ့္ကို ထိုသို႔ ခ်စ္ခင္ၾကျခင္းသည္ အိမ္လြမ္းကာ မိသားစုႏွင့္ ေ၀းေနေသာ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ အားေဆးေတြ ျဖစ္ခဲ့သည္။ ထိုအတြက္လည္း သယ္ရင္း မိတ္ေဆြ အားလံုးကို ေက်းဇူးတင္လြန္း လွပါသည္။)

စေနသား ကြ်န္ေတာ္ စေနျဂိဳလ္ က်ေနသလား ထင္ရေအာင္ပင္ အလုပ္ေရာ မိသားစုအေရးေတြပါ ထိုအခ်ိန္က အေတာ္ ကေသာင္းကနင္း ႏိုင္ခဲ့သည္။ ကြ်န္ေတာ္ စုေဆာင္းထားေသာ ေငြကေလးေတြကို ကြ်န္ေတာ့္ ညီအလတ္အတြက္ တရုတ္ဆိုင္ကယ္ေတြ ၀ယ္ေရာင္းလုပ္ဖို႔ ထုတ္ေပးထားတာေတြက အဆင္မေျပ။ ေငြရင္းေလး ျပန္ေပၚလာႏိုး လိုက္ရင္းလိုက္ရင္း ညီေတာ္ေမာင္ တရုတ္ျပည္ကေန မိုးကုတ္ကို ဆိုင္ကယ္ အကူး လမ္းမွာ အဖမ္းခံရ၊ ပစၥည္းေတြ အသိမ္းခံရႏွင့္ လိုက္ေရြးရေတာ့ ျခစ္ခ်ဳပ္စုထားတာေလးေတြ ေျပာင္ျပန္၏။ ေျပာင္ရံုမက အေဖ့ အိမ္ဂရံေလးပင္ အဆစ္ပါသြားလိုက္ေသးသည္။ ထိုအခါ ကြ်န္ေတာ့္၀င္ေငြသည္ အိမ္မိသားစု စား၀တ္ေနေရး၊ ညီ ညီမေတြ သင္တန္းေၾကး၊ ရန္ကုန္မွာ ေနထိုင္စားရိတ္၊ တိုး တိုးလာေသာ အေဆာင္လခမ်ား ေတြတင္မက အိမ္ဂရံေပါင္ထားေတာ့ တလတလ ဆပ္ရေသာ ေငြတိုးေတြပါ တာ၀န္ပိုလာ၏။
ကြ်န္ေတာ့္ညီ အငယ္ဆံုးေလးကို ထားေပးသည့္ ကြန္ပ်ဴတာ သင္တန္းေၾကးကလည္း တျဖည္းျဖည္း မ်ားမ်ားလာသည္။ ကြ်န္ေတာ္ ေက်ာင္းတက္ေနစဥ္က မ်က္ႏွာငယ္ငယ္ႏွင့္ ဒုကၡေတြ ၾကံဳခဲ့ရသလိုမ်ိဳး ကြ်န္ေတာ့္ညီ အငယ္ဆံုးကို မျဖစ္ေစလိုပါ။ ထိုအခ်ိန္က သူ႔ကို ကြ်န္ေတာ္ ရန္ကုန္မွာ ေခၚျပီး ကြန္ပ်ဴတာ သင္တန္း တက္ထားခိုင္းသည္။ ကြ်န္ေတာ့္ ညီအလတ္ကလည္း အရင္လို ေက်ာက္ေသြးအလုပ္ေတြေရာ၊ ဆိုင္ကယ္လုပ္ငန္းပါ အဆင္မေျပပဲ သူ႔မိသားစုေလးႏွင့္ မနည္း ရုန္းကန္ေနရေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ မေထာက္ပံ့ရတာ ခံသာေသးသည္။ တတိယညီကေတာ့ ခုခ်ိန္ထိ အားကိုးမရ။ ဟိုေယာင္ေယာင္၊ ဒီေယာင္ေယာင္။ ညီမေလးကေတာ့ သူတက္ေနေသာ စက္ခ်ဳပ္သင္တန္းကို သင္တန္းေၾကး ေပးစရာမလိုေတာ့ေပမဲ့ ၀င္ေငြက မရွိေသး။ မိသားစုတာ၀န္ အားလံုးက ကြ်န္ေတာ့္ ေခါင္းေပၚမွာ။ ခါးနာေရာဂါႏွင့္ ပင္ပင္ပန္းပန္းဒဏ္ေတြ မခံႏိုင္ေတာ့ေသာ အေဖ့ကိုေရာ၊ ေျခလက္ေတြ သိပ္မေကာင္းေတာ့သည့္ အေမ့ကိုေရာ ကြ်န္ေတာ္ ဘာအလုပ္မွ မလုပ္ေစခ်င္ေတာ့။ ေနာက္ျပီး အေဖႏွင့္ အေမ့ကို သက္ေတာင့္သက္သာ ေနေစခ်င္လွျပီ။ ဒီေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္မွာ ကံၾကမၼာကို ေလာင္းေၾကးထပ္ကာ မိုက္မိုက္ကန္းကန္း ၾကံစည္မိေတာ့သည္။ ဒါကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ စကၤာပူ သြားဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ျခင္းပင္တည္း။
တကယ္တမ္းေတာ့ ရန္ကုန္မွာပင္ မေပ်ာ္ဘဲ “ေပ်ာ္ရာမွာမေန၊ ေတာ္ရာမွာ ေန”ေနရေသာ ကြန္ေတာ္ အိမ္လြမ္းတိုင္း မၾကာခဏေတာ့ ျပန္ႏိုင္ေသးသည္။ ႏိုင္ငံျခား သြားမည္ ဆိုလွ်င္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ အိမ္လြမ္းတိုင္း ျပန္ႏိုင္မွာေတာ့ မဟုတ္။ သြားလည္း မသြားခ်င္ပါ။ သို႔ေသာ္ ကြ်န္ေတာ့္ မိသားစုအတြက္ သြားကိုသြားမွ ျဖစ္မည္။
သြားဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္မွ ကြ်န္ေတာ့္မွာ လက္ထဲ ေငြစ အနည္းငယ္သာ ရွိ၏။ ခက္ျပီ။ ျမိဳ႔ကေလးရဲ႔ က်ဆင္းခြ်တ္ျခံဳေနေသာ စီးပြားေရးေတြေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ့္ဦးေလးတို႔ မိသားစုတေတြကလည္း အဆင္ သိပ္မေျပလွ။ ကြ်န္ေတာ့္ စိတ္ကူးကို သူတို႔ အေကာင္အထည္ ေဖာ္ေပးခ်င္ေသာ္လည္း မျဖည့္ဆည္း ေပးႏိုင္ေတာ့ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ေနၾကသည္။ မိုးကုတ္မွာကလည္း စီးပြားေရးလုပ္ငန္းေတြက ေကာင္းမြန္လွေသာ စနစ္ဆိုးေၾကာင့္ အလုပ္လက္မဲ့ေတြ အမ်ားၾကီး။ တကယ့္သူေထးေတြပင္ ညည္းေနရေလာက္ေအာင္ စီးပြားေရးက ေကာင္းလြန္းလွသည္ေလ။ ဘယ္သူ႔ကိုမွ ကြ်န္ေတာ္ကလည္း အကူအညီ မေတာင္းရက္ပါ။ ျမိဳ႔ကေလးမွ လူအားလံုးက ကိုယ့္ဒုကၡႏွင့္ ကိုယ္။ အေမကေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ကို သြားေစခ်င္သည္။ ဒီလိုႏွင့္ “မင္းလိုတဲ့ေငြကို တတ္ႏိုင္သမွ် ငါတို႔ စုျပီး စိုက္ေပးမယ္” ဆိုေသာ အားေပးစကားေတြကို ကြ်န္ေတာ့္ သယ္ရင္း တစ္ခိ်ဳ႕ ထံမွ ၾကားရေတာ့ အားေတာ္ေတာ္ တက္သြားသည္။ အဆင္မေျပလွ်င္ေတာ့ သူတို႔ကို အကူအညီ ေတာင္းရမွာေပါ့။
သို႔ေသာ္ ကြ်န္ေတာ္ တျခားနည္းလမ္း ရွာခ်င္ေသးသည္။ ဘယ္သူ႔ကိုမွ ကြ်န္ေတာ့္ေၾကာင့္ ဒုကၡ မျဖစ္ေစခ်င္ပါ။ ခုလို ေစတနာ ရွိၾကျခင္းကိုပင္ ေက်းဇူးတင္လြန္းလွျပီ။ အေမႏွင့္ တိုင္ပင္ေတာ့ အေမ့မိတ္ေဆြ တခ်ိဳ႕ထံမွ ေငြတိုးေခ်းဖို႔ အေမက ေျပာပါသည္။ ကြ်န္ေတာ္ မလုပ္ရဲပါ။ မေတာ္တဆ အဆင္ မေျပျဖစ္ခဲ့လွ်င္ သိန္းနွစ္ဆယ္ေလာက္ကို ကြ်န္ေတာ္ ဘယ္လို ျပန္ဆပ္ႏိုင္မွာလဲ။ စိတ္ေတြက ရွဳပ္ေထြးလာသည္။ ခ်စ္ေသာ အမိေျမကို စြန္႔ျပီး ကြ်န္ေတာ္ မသြားခ်င္သလို မိသားစု၊ ကြ်န္ေတာ္ခ်စ္ေသာ ျမိဳ႔ကေလးႏွင့္ ေ၀းေ၀းမွာ ကြ်န္ေတာ္ မေနႏိုင္။ သို႔ေသာ္ ကြ်န္ေတာ္ မစြန္႔စားလွ်င္ ဘယ္လိုမွ ေရရွည္ လြယ္မည္ မဟုတ္တာ အေသအခ်ာ။ ဒီေတာ့ ေငြတိုးေခ်းရံုကလြဲျပီး ကြ်န္ေတာ္ တျခားနည္းလမ္းကို မေတြးေတာ့။
စကၤာပူသြားဖို႔ လုပ္ေနတာကိုလည္း အလုပ္ရွင္ ဆရာအကို႔ကို ေျပာျပျပီး အလုပ္ ထြက္ဖို႔ ေျပာေတာ့ အကိုက မသြားမခ်င္း သူ႔ဆီမွာ အလုပ္ လုပ္ဖို႔ ေျပာ၏။ ကြ်န္ေတာ္ ဆရာအကို႔ကို ခြင့္ေတာင္းကာ တစ္လ ခြင့္ယူျပီး အိမ္ျပန္လိုက္သည္။ တကယ္လို႔ စကၤာပူ သြားျဖစ္လွ်င္ အိမ္မွာ ျပန္ေနရဖို႔ လြယ္မည္မဟုတ္ပါ။ ဒီေတာ့ အိမ္မွာ ကြ်န္ေတာ့္ မိသားစုႏွင့္ ေအးေအးေဆးေဆး အခ်ိန္ယူ ေနခ်င္ပါေသးသည္။ စိတ္ပင္ပန္းရေသာ ဒဏ္ေတြႏွင့္ အရိုးေပၚအေရတင္ေနေသာ ကြ်န္ေတာ္ အိမ္ကို ျပန္သြားေတာ့ အိမ္ေပါက္၀မွာ ရပ္ေနေသာ ကြ်န္ေတာ့္ကို အေမေတာင္ မမွတ္မိပါ။ ဘယ္က ဘိန္းစားေကာင္လဲ ဆိုတဲ့ အၾကည့္မ်ိဳးႏွင့္ ေၾကာင္ၾကည့္ေနတာ “အေမ” လို႔ ကြ်န္ေတာ္ ေခၚမွ မွတ္မိျပီး “ေအာင္မေလး သားၾကီးရယ္” ဆိုကာ ငိုေလေတာ့သည္။ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းက အေဖျပန္လာေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ကို ၾကည့္ျပီး ရင္ေတြဆို႔ကာ မ်က္ရည္ေတြ ၀ဲလို႔။ ကြ်န္ေတာ္ကလည္း ခြင့္ရရခ်င္း အိမ္ကို တန္းျပီး ေျပးသြားေတာ့ ၾကားမွာ အားျပည့္ေအာင္ အနားမယူႏိုင္ခဲ့ဘူးေလ။ အေဖႏွင့္ အေမ ရင္နင့္ေအာင္ လုပ္မိသလို ျဖစ္သြားေတာ့ ရင္ထဲမွာ မေကာင္း။ ကြ်န္ေတာ္ အပူရုပ္ေတြကို ဖံုးဖိကာ ၾကိဳးစားမယ္ဆိုတာ အေဖႏွင့္ အေမ့ကို ကတိေပးထားသည္။ ကိုယ္တိုင္က စိတ္ဓာတ္က်ေနလွ်င္ ကြ်န္ေတာ့္ မွီခိုေနရေသာ အေဖႏွင့္ အေမက ဘယ္လို အားကိုးႏိုင္မလဲ။ တခါတရံမွာ အဆင္မေျပလွ်င္ဆိုတဲ့ အပူလံုးၾကီးက ရင္ထဲ ျပည့္က်ပ္ခဲ ေနေသာ္လည္း အိမ္ကိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ အပူေတြ မွ်မေပး။ အိမ္မွာ ေနတဲ့ တလအတြင္း ကြ်န္ေတာ္ အေဖႏွင့္အေမ့ေဘးမွာ၊ ေမာင္ႏွမေတြ ေဘးမွာ အခ်ိန္ျပည့္ လိုလို ေနသည္။ ဦးေလးေတြဆီ သြားကာ လုပ္ကိုင္ ကူစရာရွိသည္မ်ား အရင္လို သြားလုပ္ေပးသည္။ ရိပ္သာကို ဆယ္ရက္စခန္း ၀င္လိုက္ေသးသည္။ ရိပ္သာ မ၀င္တာ သံုးႏွစ္ေလာက္ ရွိေနခဲ့ျပီ။ ေနာက္ဆို ကြ်န္ေတာ္ စိတ္ေအးလက္ေအး ၀င္ခြင့္ ရမွာ မဟုတ္ႏိုင္ဘူး။ ရိပ္သာ ၀င္လိုက္ျခင္းေၾကာင့္ ရင္ထဲက အပူလံုးၾကီး သက္သာရာ ရသြားပါသည္။
ရိပ္သာမွ ျပန္ထြက္လာေတာ့ မႏၱေလးမွာ ေနေသာ အေမ့ ညီမက သူ စုေဆာင္းထားေသာ လက္၀တ္လက္စားေတြကို အေပါင္ခံပစၥည္းထားဖို႔ ထုတ္ေပးသည္။ ကြ်န္ေတာ္ အေပါင္ခံပစၥည္း မထားဘဲ ေငြတိုး ေခ်းလွ်င္ အတိုးေတြ အမ်ားၾကီး ေပးရေသာေၾကာင့္ အေမ့ညီမက အတိုးေပးရ သက္သာရန္ ကူညီေပးျခင္း ျဖစ္သည္။ ထိုမွရေသာေငြ၊ ကြ်န္ေတာ့္အလုပ္ကေန ေပးေသာ ဆုေၾကးေငြ၊ ျမစ္ၾကီးနားက သယ္ရင္း ေခ်းေပးေသာ ေငြ၊ ေနာက္ျပီး အလုပ္မွာ ေမာင္ႏွမ လိုခင္ေသာ အမတစ္ေယာက္ ထုတ္ေပးသည့္ ေဒၚလာ ႏွစ္ရာ။ အားလံုး ၾကက္အစာ ေကာက္သလို စုေပါင္းလိုက္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ စကၤာပူသို႔ ထြက္ျပီး အလုပ္ရွာႏိုင္သည့္ အတိုင္းအတာ ရရံုမက အိမ္ကိုလဲ သံုး၊ ေလးလစာ ဖူလံုေအာင္ ခ်န္ထားေပးႏိုင္ခဲ့၏။ ညီအလတ္ရဲ့ ဆိုင္ကယ္၀ယ္ေရာင္း လုပ္ငန္းကလည္း အေျခအေန ျပန္ေကာင္းလာေသာအခါ ထို ေငြေတြထဲက အိမ္အတြက္ အစု ရွယ္ယာ အရင္း အႏွီးကို ထုတ္ေပးခဲ့ေတာ့ ေငြက စကၤာပူမွာ တစ္လေက်ာ္ေလာက္သာ ေနႏိုင္သည့္ အေနအထားသာ က်န္သည္။ တကယ္လို႔ ကြ်န္ေတာ္သာ အလုပ္အဆင္မေျပပဲ ျပန္လာခဲ့ရလွ်င္ သူ႔၀င္ေငြႏွင့္ အိမ္ကို ခဏ ထိန္းထားႏိုင္မည္မဟုတ္လား။ အေၾကြးမ်ားကို ျမန္ျမန္ ဆပ္ႏိုင္ဖို႔၊ အိမ္ဂရမ္ႏွင့္ အေမ့ညီမ လက္၀တ္လက္စားေတြ ျပန္ေရြးေပးႏိုင္ဖို႔ ကြ်န္ေတာ္ အဲ့ဒီမွာ အလုပ္ရမွ ျဖစ္မည္။ မရလွ်င္ ကြ်န္ေတာ္ ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ ဆက္မေတြးေတာ့။ မိုက္ရူးရဲစြာႏွင့္ စကၤာပူသို႔ သြားကာ အလုပ္ရွာဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ျပီးျပီ။
ကဲ ျဂိဳလ္ေမႊတဲ့ စေနေရ၊ မင္းကပဲ ျဂိဳလ္ဘယ္ေလာက္ေမႊ မလဲ။ ငါကပဲ ဒီျဂိဳလ္ကို အေကာင္းဘက္ ေရာက္ေအာင္ ဘယ္ေလာက္ ၾကိဳးပမ္းႏိုင္မလဲ။ ကံၾကမၼာကို ေလာင္းေၾကးထပ္ကာ ကြ်န္ေတာ္ စိန္ေခၚေတာ့မည္။


(ဆက္ေရးပါဦးမယ္ခင္ဗ်ာ။ ကြ်န္ေတာ့္ ရင္ဖြင့္သံေတြကို ခုခ်ိန္ထိ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ဖတ္ေပးေနၾကတာ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ။ အားေပးၾကတဲ့ အတြက္လည္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္)

ပံုကေလးကို ဒီကေန ယူထားတာပါခင္ဗ်ာ။

ေမတၱာျဖင့္
မိုးကုတ္သား

သားဦးစေန ဒုကၡေပြ

သယ္ရင္းေတြကိုလဲ အင္မတန္ ေက်းဇူး တင္သလို ဒီလို သယ္ရင္းေတြ ရွိတာကိုလဲ ၀မ္းေျမာက္ရသည္။ ကြ်န္ေတာ္ မျဖစ္ျဖစ္တဲ့နည္းနဲ႔ ေက်ာင္းလာတက္ပါ့မယ္ ကတိ အထပ္ထပ္ ေပးမွ သူတို႔ ေက်နပ္ကာ ျပန္သြားၾက၏။ ကြ်န္ေတာ္ ေက်ာင္းသြားတက္ေနလွ်င္ အိမ္မွာ ဘယ္သူက ဦးစီးမွာလဲ။ ကြ်န္ေတာ္ ေက်ာင္းျပန္တက္လို႔ မျဖစ္ပါ။
ဒီအခ်ိန္မွာပဲ ကံဇာတာက တက္လာသည္ ေျပာရမည္။ ကြ်န္ေတာ္ ေက်ာက္သြားေသြးေသာ ဦးေလးတို႔ အိမ္မွ ေမာင္ႏွမေတြက စုျပီး ကြ်န္ေတာ့္ ေက်ာင္းစားရိတ္ကို တာ၀န္ယူလိုက္ၾကသည္။ အိမ္ခြဲေနေသာ ကြ်န္ေတာ့္ ညီအလတ္တို႔ မိသားစုကလဲ ကြ်န္ေတာ္ ေက်ာင္းသြားတက္စဥ္ သူတို႔ အိမ္မွာ ျပန္လာေနေပးျပီး တတ္ႏိုင္သမွ် အိမ္တာ၀န္ေတြ ယူေပးမည္တဲ့။ ကြ်န္ေတာ္ အားေတြ ျပန္ရွိကာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ေရာင္ျခည္ေလး လင္းေရာင္ ျပန္သမ္းလာခဲ့သည္။ ပိုျပီး ကံေကာင္းသည္က ေက်ာင္းေတြ ဖြင့္ခါနီးမွ ကြ်န္ေတာ့္ ပြဲစားအလုပ္မွ ၀င္ေငြေလးက ေကာင္းသြားခဲ့ေသးသည္။ ေက်ာက္ပန္းခ်ီက ရေသာေငြ၊ ေက်ာက္ေသြးျပီး ရေသာေငြ၊ ေက်ာက္ပြဲစားလုပ္ျပီး ရေသာေငြ အားလံုးကို အေမ့လက္ထဲ အပ္ခဲ့လိုက္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ မိသားစု လ အေတာ္မ်ားမ်ား အတြက္ အမာခံ ဆန္၊ဆီ၊ဆားေတြ ၀ယ္ထားေပးခဲ့ႏိုင္သလို အေမ့ ေက်ာက္လုပ္ငန္းေလးလဲ ျပန္စႏိုင္ခဲ့သည္။
ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ဦးေလးမိသားစုတို႔ လစဥ္ ေထာက္ပံ့ေသာ ေငြျဖင့္ ေက်ာင္းတက္ ႏိုင္ခဲ့သည္။ သယ္ရင္း ေတြကေတာ့ ၀မ္းသာအားရ ဆဲလိုက္ၾကသည္မွာ ေျပာစရာမရွိ။ ေက်ာင္းမတက္ေတာ့ဘူး ဆိုကာ သူတို႔ကို စိတ္ပူေအာင္ လုပ္မိသည္ကိုး။ သို႔ေသာ္ ေက်ာင္းမွာ ကြ်န္ေတာ့္ကို ျပန္ျမင္ရေတာ့ သယ္ရင္းေတြလဲ ေပ်ာ္ေန ခဲ့ၾကပါသည္။ ထိုႏွစ္ကတည္းက ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေက်ာင္းကို မႏၱေလးမွာ မတက္ရေတာ့။ ျပည္မွာ သြားတက္ရသည္။ ပဥၥမႏွစ္ႏွင့္ ေနာက္ဆံုးႏွစ္တြင္ ေက်ာင္းပိတ္ရက္က တိုေတာင္းလြန္းေသာေၾကာင့္ အိမ္ကို သၾကၤန္ တစ္ၾကိမ္ပဲ ျပန္ႏိုင္ခဲ့သည္။
ထိုႏွစ္ေတြက ဒီဇိုင္းပိုင္းမွာ ညံ့ေသာ ကြ်န္ေတာ္ အတန္းထဲက သယ္ရင္းေတြကို မနည္းမွီေအာင္ လိုက္လုပ္ေနရသည္။ ဥာဏ္ မေကာင္းေသာ၊ ထံုအေသာ ကြ်န္ေတာ္ လူေတာ္ မျဖစ္အံုးေတာင္ လူညံ့စားရင္ထဲ မပါဖို႔ အေတာ္ ၾကိဳးစား ယူရသည္။ သို႔ေသာ္ ကြ်န္ေတာ္ ထိုစဥ္က အင္မတန္ ေလလြင့္ခဲ့ကာ မိုက္မဲခဲ့ပါသည္။ ေက်ာင္းက ေမဂ်ာ ဘာသာေတြေလာက္ စိတ္အာရံုထားျပီး ပေရာဂ်က္ေတြထဲ စိတ္ႏွစ္ျမွဳပ္ ရူးသြပ္ကာ စ်ာန္ ၀င္စားခဲ့သမွ် တြဲယူရေသာ မိုင္နာ ဘာသာရပ္ေတြကို လွည့္လို႔ပင္ မၾကည့္ေတာ့ အဲဒီရမွတ္ေတြက မေကာင္းပါ။ စာေမးပြဲ နီးေတာ့ သယ္ရင္းေတြက မိုင္နာဘာသာေတြ သူတို႔ စာလုပ္တိုင္း ကြ်န္ေတာ့္ကို ေခၚကာ ရွင္းျပေပးၾကေသာေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္ ေျဖႏိုင္ခဲ့ျခင္းသာ။ ဘြဲ႔လြန္တက္ဖို႔ မေမွ်ာ္မွန္းခဲ့ေသာ ကြ်န္ေတာ္ ထိုဘာသာရပ္ေတြမွာ ေပါ့ေလ်ာ့ခဲ့တာ အခ်ိန္လြန္မွ ေနာင္တ ရ ရသည္။ (ထိုစဥ္ကတည္းကရင္း အခ်ိန္ေတြ ကုန္သြားရင္ ဘယ္ေတာ့မွ အစားျပန္ထိုးလို႔ မရႏိုင္တာေတြ ရွိတတ္မွန္း ကိုယ့္ကိုကိုယ္ သတိ ေပးခဲ့ေသာ္လည္း ေမ့တတ္ေသာ ကြ်န္ေတာ္ ခုထိ အဲဒါကို တခါတခါ ေမ့ေနတတ္ေသးသည္)
ေနာက္ဆံုးနွစ္ စာေမးပြဲၾကီး ျပီးသြားေတာ့မွ အလုပ္ ဆိုတာၾကီးက ျဗဳန္းကနဲ ေခါင္းထဲ ေရာက္လာ၏။ လံုး၀ မကြ်မ္းက်င္ေသာ အစိမ္းသက္သက္ ရန္ကုန္ေျမကို ေျခခ်ေတာ့မွ ကြ်န္ေတာ္ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိ။ ေယာင္လည္လည္ ျဖစ္ရေတာ့သည္။ ထိုအခ်ိန္က ေခါင္းထဲမွာ ဗလာသက္သက္ၾကီး ျဖစ္ကာ ေနလို႔မေကာင္း။ ပံုမွန္ စာေတြ လုပ္ေနက် အခ်ိန္ေတြကလဲ လံုး၀ မရွိေတာ့ဘူး မဟုတ္လား။ အခ်ိန္တိုင္းလိုလို အားေနေသာ ကြ်န္ေတာ္ အလုပ္ကို အပူတျပင္း ရွာေနေသာ္လည္း ဘယ္သြားလို႔ ဘယ္လာရမွန္း ကြ်န္ေတာ္မသိ။ ဦးေလးေတြက အလုပ္မရမခ်င္း သူတို႔ ေထာက္ပံ့ေပးမည္ အာမခံထားလို႔သာ စိတ္ေအးေနရသည္။ သို႔ေသာ္ ကြ်န္ေတာ္ သူတို႔ကို အားနာလြန္းလွျပီ။
ရန္ကုန္ေရာက္ျပီး တလနီးပါးၾကာေသာအခါ မေမွ်ာ္လင့္ပဲ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေက်ာင္းက ဆရာတေယာက္ဆီမွာ အလုပ္ရေတာ့ ေပ်ာ္လိုက္သည္ ျဖစ္ျခင္း။ တကယ္တမ္း အလုပ္၀င္ေတာ့မွ ကြ်န္ေတာ္ မသိေသာ အျပင္ ေလာကၾကီးကို ဘြားကနဲ ေတြ႔လိုက္ရသလို။ သိပ္ျမန္လြန္းေသာ အေျပာင္းအလဲေတြကို နားလည္ႏိုင္ေအာင္ လိုက္ရေလသည္။ ကြ်န္ေတာ္ အလုပ္၀င္ကာစက ရသည့္လစာ သံုးေသာင္း။ အိမ္ကို တ၀က္ခြဲပို႔၊ အိမ္လခ သံုးေထာင္ ေပးျပီးလွ်င္ လက္ထဲ တစ္ေသာင္းႏွစ္ေထာင္ က်န္သည္။ ေနတာက အင္းစိန္လမ္းမ၊ ျမကန္သာ အိမ္ယာ။ ရံုးက ဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္လမ္းမွာ။ ကြ်န္ေတာ္ သြားျပီး ဗိသုကာ ပံုစံ ကို ၾကီးၾကပ္ေပးရသည့္ ေနရာက ပန္းလိႈင္ေဂါက္ကြင္း အိမ္ယာ။ မနက္ ေစာေစာထျပီး ေဆာက္လုပ္ေရး လုပ္ငန္းခြင္ (Site) ရွိရာကို ကားတတန္၊ ဆိုက္ကားတတန္ႏွင့္ သြားရသည္။ ညေန သံုးနာရီမွာေတာ့ Site ထဲကေန ဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္လမ္းရွိ ရံုးသို႔ သတင္း (Report) သြားတင္ရသည္။ ဒီေတာ့ တလတလ ခရီးစားရိတ္က သံုးေထာင္နီးပါး။ က်န္သည့္ေငြႏွင့္ ေလာက္ငေအာင္ ေခြ်တာသံုးရင္း လကုန္ခါနီးရက္မ်ားမွာေတာ့ မနက္စာ၊ ညစာ ေပါင္းစားရသည့္အျဖစ္။ သယ္ရင္းေတြ ေကာင္းလို႔သာ ေတာ္ေသးသည္။ သို႔ေသာ္ အတူတူ ၾကိဳးစား ရုန္းကန္ေနရေသာ သူတို႔ကို ကြ်န္ေတာ့္ေၾကာင့္ ၀န္ထုပ္ မျဖစ္ေစခ်င္ေတာ့ ၾကိတ္မွိတ္ျပီး ေနရပါသည္။ သူတို႔ ဘီယာဆိုင္သြားလဲ ကြ်န္ေတာ္ မလိုက္။ လဘည့္ရည္ဆိုင္ဆိုလဲ မလိုက္။ သယ္ရင္းေတြက ကြ်န္ေတာ္ အင္မတန္ ကပ္ေစးႏွဲသည္ ထင္ၾက၏။ ကိုယ့္၀မ္းနာ ကိုယ္သာ သိသည္ မဟုတ္လား။ အခက္အခဲ ဘယ္ေလာက္ ၾကံဳၾကံဳ အိမ္ကိုေတာ့ ေငြ ေလ်ာ့ မပိုခ်င္ပါ။ အဆင္ေျပတယ္၊ စိတ္မပူနဲ႔ ဟုသာ အိမ္ကို ေျပာထားရသည္။ သို႔ေသာ္ အလုပ္ပင္ပန္းသည့္ဒဏ္၊ အစာအဟာရ မလံုေလာက္သည့္ ဒဏ္တို႔ေၾကာင့္ အလုပ္၀င္ျပီး ေလးလေက်ာ္မွာ လူက ပိန္လွီကာ အားျပတ္လို႔ လာျပီ။ မျဖစ္ေခ်ေသး။ တစ္ခုခုေတာ့ လုပ္ရမည္။ အလုပ္သစ္ပဲ ရွာေျပာင္းရမလား။ တကယ္ေတာ့ လက္ရွိအလုပ္မွာ ဘယ္ေလာက္ ခက္ခဲတဲ့ ျပႆနာေတြ ရင္ဆိုင္ရပါေစ၊ ကြ်န္ေတာ္ ေပ်ာ္ေနျပီ။ လုပ္ငန္းခြင္ကလူ၊ ရံုးကလူေတြနဲ႔လဲ ခင္မင္ရင္းႏွီးေနျပီ။ အလုပ္မေျပာင္းခ်င္ေတာ့။

(ဆက္ျပီး ေရးပါဦးမယ္ခင္ဗ်ာ။ ဒီရက္ပိုင္း အလုပ္မ်ားေနေပမဲ့ ေရးခ်င္စိတ္ ၾကီးေနတာေၾကာင့္ ခ်ေရးလိုက္ပါတယ္။ အေရးအသားေတြ အဆင္မေျပတာ ေတြ႔ရင္ သည္းခံေပးၾကပါခင္ဗ်ာ။ မိတ္ေဆြ အားလံုးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ ေပြလီတဲ့ ဒုကၡေတြကို စိတ္ညစ္ခံျပီး ဖတ္ေပးၾကတဲ့အတြက္။ စိတ္ေမာစရာေတြ ခ်ေရးျပလို႔ ေမာစရာမ်ားတဲ့ ဒီေခာတ္ကာလၾကီးမွာ ပိုေမာေအာင္လုပ္မိသလို ျဖစ္ရင္ ခြင့္လႊတ္ေပးၾကပါ။ အဟီး။ ေနာက္ဆက္မဖတ္မွာ စိုးလို႔ )

ေမတၱာျဖင့္
မိုးကုတ္သား

သူတို႔ ပိုင္တဲ့ ျမန္မာ့အေမြ

ခုတေလာ အလုပ္မ်ားျပီး အိမ္ျပန္ ေနာက္က်ေနေတာ့ စေနသား ျဖစ္စဥ္ကို အျပီးမသတ္ႏိုင္ေသးဘူး ျဖစ္ေနပါတယ္။ အဲဒီအတြက္လဲ အႏူးအညြတ္ ေတာင္းပန္ပါတယ္ ခင္ဗ်ာ။
ေလာေလာဆယ္ ကြ်န္ေတာ္ အမွတ္တရ သိမ္းဖို႔ ရိုက္ထားတဲ့ ပံုေလးေတြ မိတ္ေဆြတို႔နဲ႔ ေ၀မွ် ခ်င္လို႔ပါ။
ဒီအပါတ္ထဲမွာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ရံုးက ပံုစံထုတ္ေပးထားတဲ့ အိမ္ေတြထဲက တစ္ခိ်ဳ႕ အိမ္ေလးေတြကို တစ္ရံုးလံုး အလည္အပတ္ ထြက္ၾကပါတယ္။ ေဆာက္လက္စ တန္းလန္းနဲ႔ အိမ္ေတြေရာ၊ ေဆာက္ျပီးသား အိမ္ေတြကိုေရာ သြားျပီး လည္ျဖစ္ၾကတာပါ။
အိမ္ရွင္ေတြက ကိုယ္တို႔ေတြ ဖန္တီးေပးထားတဲ့ အခန္းဖြဲ႔ ပံုစံ၊ အလင္းေပးမႈ စနစ္ေတြနဲ႔ အပန္းေျဖ အနားယူဖို႔ ဖြဲ့စည္းေပးထားတဲ့ ဟင္းလင္းခြင္ေတြကို ေက်နပ္ေပ်ာ္ရႊင္စြာ တကယ္ ႏွစ္ႏွစ္သက္သက္ အသံုးျပဳၾကတာ ျမင္ရေတာ့ ရင္ထဲမွ ပီတိ ျဖစ္မိပါတယ္။ ေနာက္ျပီး သူတို႔ကို ၾကည့္ရတာ အိမ္မွာ ေနေပ်ာ္ျပီး အင္မတန္မွလဲ သက္ေတာင့္သက္သာ ရွိေနၾကပံုပါ။ သူတို႔ေတြကို ၾကည့္ျပီး ကြ်န္ေတာ္ံစိတ္ထဲ ၾကည္ႏူးေနမိတယ္။
ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ ေမွ်ာ္လင့္မထားတဲ့ ျမင္ကြင္းေတြပါ။ ေတြ႔ျမင္ရလို႔ ၀မ္းေျမာက္ ၾကည္ႏူးရတာေတြေရာ၊ စိတ္ထဲမွာ နွေမ်ာတာေတြေရာ၊ ဘာကိုမွန္းမသိ ေဒါသ ထြက္တာေတြေရာ၊ ေနာက္ျပီး အျမတ္တႏိုး ထားၾကတဲ့ သူတို႔လို အႏုပညာ ျမတ္ႏိုး ထိန္းသိမ္းသူေတြကို ေက်းဇူးတင္တာေတြေရာ။ ခံစားရတာေတြ မ်ားေတာ့ စာလံုးေတြနဲ့ေတာင္ ပီျပင္ေအာင္ မေရးျပတတ္ေတာ့ပါဘူးဗ်ာ။
သူတို႔ ႏိုင္ငံျခားသားေတြ ျမတ္စြာဘုရား လက္အုပ္ခ်ီေတာ္ မူေနတဲ့ ဆင္းတုေတာ္ ပံုေတြကို ေလွကားထစ္ေတြမွာ ဘာေၾကာင့္ ထားတတ္ၾကတာလဲ ကြ်န္ေတာ္ နားမလည္ေသးပါ။ တခိ်ဳ႔က ေလွကား ေအာက္မွာပင္ ထားထားလိုက္ေသးသည္။ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ထိုေလွကား ထစ္ေတြကို ျဖတ္သန္းရတိုင္း စိတ္က ဘယ္လိုမွ သက္ေတာင့္သက္သာမရွိလွ။ ထားပါ။ ဒီလို အေတြ႔အၾကံဳေတြ ေနာက္မွ ကြ်န္ေတာ္ ေျပာျပခ်င္ပါသည္။ ခု ကြ်န္ေတာ္ ေျပာျပခ်င္သည္က ကြ်န္ေတာ္ တခါဖူးမွ် ခုလို ေတြ႔ရမည္ မေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ေသာ ျမန္မာ့လက္ရာ စစ္စစ္မ်ား။ တစ္ခ်ိဳ႔က ကိုယ္ ျမန္မာလူမ်ိဳးစစ္စစ္ပင္ မျမင္ေတြဖူးခဲ့သည့္ လက္ရာေတြ။
အျမတ္တႏိုး ထိန္းသိမ္းထားေသာ သူတို႔ကို ေက်းဇူးတင္ရင္း၊ စိတ္ထဲ ႏွေမ်ာတသရင္း၊ ကြ်န္ေတာ္တို႔ မထိန္းသိမ္းႏိုင္ခဲ့ေသာ အေမႊအႏွစ္ေတြကို ခုလို ဓာတ္ပံုရိုက္ယူ သိမ္းဆည္းထားႏိုင္ခြင့္နွင့္သာ ကြ်န္ေတာ္ ေက်နပ္ရပါသည္။

ကြ်န္ေတာ့္ကို ဖမ္းစားခဲ့တဲ့ ရုပ္ထုေတြေပါ့

ျမန္မာမႈ၊ ျမန္မာ့ဟန္ေလးေတြ



အိမ္အ၀င္၀က အဲေမာင္း ထမ္းထားတဲ့ ျမန္မာအမ်ိဳးသားႏွစ္ဦး ရုပ္ထု။ အေနာက္ဘက္က ျမတ္စြာဘုရား ဆင္းတုေတာ္ကလည္း ျမန္မာ့လက္ရာ အစစ္ (ပံုက ၀ါးသြားလို႔ သည္းခံေပးပါ ခင္ဗ်ာ)

ဒီရဲ႕ ရုပ္ထုေတြကေတာ့ ျမန္မာ့လက္ရာလို႔ အိမ္ရွင္က ေျပာပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ မေသခ်ာလို႔။

အားလံုးကို ခ်စ္ခင္ေလးစားလွ်က္
ေမတၱာျဖင့္
မိုးကုတ္သား