အိပ္တန္းပ်ံငွက္ရဲ႕ ဒိုင္ယာရီ

အိပ္တန္းပ်ံငွက္ရဲ႕ ဒိုင္ယာရီ

(၁)

အိမ္ျပန္ရေတာ့မယ္.........။
ေလယာဥ္ကြင္းကို စထြက္လာကတည္းက ရင္ထဲမွာ အေပ်ာ္ေတြနဲ႔ ျပည့္သိပ္ လွဳပ္ခုန္လို႔..။ အိပ္ယာက မထႏိုင္၊ လိုက္မပို႕ႏိုင္တဲ့သူေတြကိုလည္း စိတ္ဆိုးခ်င္ေယာင္ မေဆာင္အားသလို ႏွဳတ္ဆက္စကားေတြ ေခြ်ဖို႔ရာလည္း သတိမရ။ အိပ္ခ်င္မူးတူးနဲ႔ ေလဆိပ္ လိုက္ပို႔ေပးရလို႔ ေဘးမွာ စူပုပ္ပြေနတဲ့ ေမ်ာက္မ်က္ႏွာကိုလည္း ဂရုမျပဳမိေတာ့ပါ။
MAI/ JETSTAR က ယေန႔ခရီးစဥ္မွာ ခရီးသည္ အျပည့္ စီးနင္းလိုက္ပါေသာေၾကာင့္ ခရီးေဆာင္အိတ္မ်ားကို အဆင္မေျပပါက ေနာက္ေလယာဥ္ျဖင့္ သယ္ေဆာင္ေပးပါမည္ ဆိုတာေၾကာင့္လဲ စိတ္အေႏွာက္အယွက္ ၾကာၾကာ မျဖစ္လိုက္ပါ။  အိမ္.... အိမ္ကို ျမန္ျမန္ ျပန္ေရာက္ခ်င္ျပီေလ.....။ ေဖ နဲ႔ ေမေရ သား ျပန္လာျပီ လို႔ စိတ္ထဲကေန အၾကိမ္ၾကိမ္ ေအာ္ဟစ္ရင္း.......

ရန္ကုန္ေလဆိပ္ေရာက္ေတာ့ အားလံုးက ေခ်ာေခ်ာေမာေမာ... တစ္ခုပဲ အူေၾကာင္ေၾကာင္ ျဖစ္ရသည္က အင္မီဂေရးရွင္းမွာ တန္းစီေနတုန္း ေလဆိပ္က တာ၀န္က်သူ သမီးပ်ိဳေလးတစ္ဦးက "Sir, this is only for Myanmar Passport Holder, Foreigners are over there" လို႔ လာေျပာတာ တစ္ခု ပါပဲ။ :-P

ေဖ နဲ႔ ေမကို ပင္ပန္းမွာစိုးလို႔ ေလဆိပ္မွာ လာမၾကိဳဖို႔ ေျပာထားမိေလေတာ့ ရန္ကုန္ေျမေပၚ ေျခခ်ခ်ခ်င္းမွာ ေဖနဲ႔ ေမ႔ကို မေတြ႔ရပါ။ ညီမေလး ႏွင့္ ညီေလး... ေနာက္ျပီး သူငယ္ခ်င္းတစ္ခ်ိဳ႕ကို ေတြ႔ကတည္းက ကြ်န္ေတာ္က ေပ်ာ္ေနႏွင့္ျပီ။ အငွားကားေပၚမွာ ေမာင္ႏွမေတြ ေဗ်ာင္းဆန္ေအာင္ ေသာင္းက်န္းကာ စကားေတြ ေရပက္မ၀င္ ေျပာေနၾကေလေတာ့ ကားေမာင္းသူပင္ အေပ်ာ္ေတြ ကူးစက္လို႔...။

ကားရပ္ရပ္ခ်င္းမွာပဲ အိပ္ေပါက္၀ ထိပ္မွာ ေစာင့္ေနတဲ့ ေဖ့ကို ေတြ႔ရပါျပီ။ သိပ္ ဒရမာ ဆန္တာပဲ မေ၀ဖန္ၾကပါနဲ႕။ ကားေပၚက ေျပးဆင္းျပီး ေဖ့ကို ေျပးဖက္ေမႊ႔ရမ္း နမ္းပစ္လိုက္တယ္။ ေဖကပဲ ပိန္ေသးေသးေလး ျဖစ္သြားတာလား၊ က်ေနာ္ကပဲ ဗလၾကီးလာတာလား.. ေဖ့ကိုယ္ေပါ့ေပါ့ေလးကို ခ်ီေျမွာက္ရင္း.... အရင္က က်ေနာ္ ခိုစီးခဲ့ရတဲ့ ေဖ့လက္ေမာင္းကို ျပန္သတိရမိေတာ့.. ငယ္ဘ၀ကို လြမ္းသြားျပန္ပါတယ္။
ေဖက ငါလည္း သန္မာပါေသးတယ္ ဆိုတာကို သက္ေသျပခ်င္လို႔ထင္ရဲ႕.... အထုပ္အပိုးေတြ ဇြတ္မ ေနလို႔ မနည္းတားရပါေသးတယ္။ သားတို႔ ခိုစီးခဲ့တဲ့ လက္ေမာင္းေတြေလ လို႔ အရင္လိုပဲ ရႊတ္ေနာက္ေနာက္နဲ႔ ေဖေျပာေတာ့ အလြမ္းတစ္ခ်ိဳ႕ ေျပေလ်ာ့လို႔သြားတယ္။

အိမ္ေပၚမွာ ေစာင့္ေနတဲ့ ေမ့ဆီကို ေလွကားေတြေပၚ ၀ရုန္းသုန္းကား ေျပးတက္ပစ္လိုက္ရင္း ပါးစပ္ကလဲ ေမေရ.. သားျပန္လာျပီ လို႔ တေက်ာ္ေက်ာ္ေအာ္ရင္း.. အေပါက္၀လဲေရာက္ေရာ ေမက ေဒါက္ခနဲ ေခါင္းေခါက္ျပီး ၾကိဳေလေတာ့တယ္။

ဟဲ့ မၾကီးမငယ္နဲ႔ အဲေလာက္ေအာ္လာရသလား၊ ေဘးအိမ္ေတြ အားနာစရာ တဲ့ေလ။

နဖူးအေတာ္နာသြားေပမဲ့ ခ်ိဳျမန္လွတယ္။ နဖူးကို ပြတ္ရင္း နာတာ ေမရာ လို႔ ေျပာေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း ေမက ဘုၾကည့္ၾကည့္ရင္း ပိုကိုိပိုတယ္ လို႔ ေျပာေပမဲ့ ေမ့မ်က္လံုးေတြက ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူးရိပ္ေတြက ကြ်န္ေတာ့္ကို အေမာေျပ အလြမ္းေျဖေပးေနပါတယ္။

(ဒိုင္ယာရီက ဆက္ရန္ က်န္ပါေသးတယ္။ အပ်င္းလဲမေျပ အေပ်ာ္ဖတ္လဲမဟုတ္တဲ့ စာေတြ ဆက္လက္ေရးသားေနပါအံုးမယ္ခင္ဗ်ားးး)

ေမတၱာျဖင့္

မိုးကုတ္သား

ေမေမသို႔ တမ္းခ်င္း

ကံေကာင္းလို႔ ေမေမ့ ေမြးေန႔ေလးလဲ အမွတ္လြဲေနမွန္း ရက္ေက်ာ္ပီးမွ မသိပဲ အခ်ိန္မွီ သိလိုက္ရတာ။ ဒီေန႔က ေအာက္တိုဘာ နွစ္ဆယ္ရက္ေန႔။ ေမေမ့အသက္ ေျခာက္ဆယ္ တင္းတင္း ျပည့္တဲ့ ေန႔။
ေမေမ႔ ဓာတ္ပံုေလးကို အလြမ္းေျပ ထုတ္ၾကည့္မိေတာ့ ရွက္ျပံဳးတစ္ပြင့္နွင့္ ကြ်န္ေတာ့္ကို ၾကည့္ေနေသာ ရိုးရိုးစင္းစင္း အမ်ိဳးသမီး တစ္ဦးကို ေတြ႔ရသည္။ ေမေမက အင္မတန္ ရိုးသလို အေနလဲ ေအးလြန္းလွသည္။ စကားကိုလည္း ေ၀့၀ိုက္ျပီး နားေထာင္ေကာင္းေအာင္ မေျပာတတ္သလို တုတ္ထိုးအိုးေပါက္ ေျပာတတ္ေသာ ေမေမမို႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အမွား တစ္ခုခု လုပ္မိလွ်င္ စိတ္ထဲ ဆတ္ဆတ္ခါ နာေစသည့္ စကားေတြ ဆိုတတ္သူ ျဖစ္သည္။ ခုေတာ့ ေမေမ တုတ္မိုး ဆံုးမခဲ့တာေတြ၊ စိတ္နာက်င္ေအာင္ ဆူပူခဲ့တာေတြ အတြက္ ေမေမ့ကို အင္မတန္ ေက်းဇူးတင္ပါသည္။ မဟုတ္ရင္ ကြ်န္ေတာ့္ ခပ္ဆိုးဆိုး၊ ခပ္ေပေပ စိတ္ေတေလတို႔က ခုခ်ိန္ ဘယ္ေသာင္ျပင္ လြင့္ေနမည္လဲ မသိႏိုင္ပါ။
ေမေမ့ေမြးေန႔ အတြက္ အမွတ္တရ ေရးခဲ့ဖူးတဲ့ စာေလးကို အမွတ္တရ ျပန္တင္ရင္း စိတ္ေတြက ေမေမရွိရာ အရပ္သို႔ ခရီးႏွင္ေနမိသည္။

***************

ေမေမသို႔ တမ္းခ်င္း

ေအာက္တိုဘာ (၂၀)ရက္၊ ဒီေန႔က ေမေမ့ေမြးေန႔။ ေမေမတစ္ေယာက္ ဒီေန႔ ဘာေတြ လုပ္ေနမွာပါလိမ့္။ အငယ္ေကာင္ေတြနဲ႔ ညီမေလးကေရာ ေမေမ ေပ်ာ္ရႊင္ေအာင္ ဘယ္လိုမ်ား စီစဥ္ထားလဲ။ ေသခ်ာတာကေတာ့ ေမေမတစ္ေယာက္ ဆြမ္းကပ္ဖို႔ အလုပ္ေတြ ရွဳပ္ေနမယ္၊ ဘုရား သြားခ်င္ သြားမယ္၊ ဒါမွမဟုတ္ အိမ္မွာပဲ တရားထိုင္ျပီး ေမတၱာ ပို႔ေနမယ္။ အင္မတန္ ေအးေဆးတဲ့ ေမေမက ထံုးစံအတိုင္း ပံုမွန္ေန႔ေတြလို သူမရဲ႕ ေမြးေန႕ကို ျဖတ္သန္း သြားမွာပါပဲ။

ရွဥ့္ကေလး ေမေမ ငယ္စဥ္က ပံုရိပ္


၂၀၀၈ခုႏွစ္ ေဖေဖာ္ရီက ေမေမ့ ပံုရိပ္
(ကြ်န္ေတာ္ ခ်စ္တဲ့ ေမ့ရဲ႕ ေရွ႕သြားေလး ႏွစ္ေခ်ာင္းလံုး မရွိေတာ့ဘူး၊ သြားတု စိုက္ထားတဲ့ ေမကေတာ့ အရင္လို ရယ္ရတာ ကို ရွက္ေနဆဲ။ ေမအဲ့ဒီလို ျပံဳးရယ္ေနတာ အင္မတန္ ခ်စ္ဖို႔ ေကာင္းတယ္။)

မိုးကုတ္ျမိဳ႕ အေနာက္ပိုင္း၊ က်ပ္ျပင္ေစ်းသူ ေမေမ့ နာမည္က ေဒၚျမင့္ျမင့္စန္း။ ေဖေဖကေတာ့ ခ်စ္စနိဳးနဲ႔ ရွဥ္႕ကေလး လို႔ေခၚတယ္။ (ဟီး၊ ေဖနဲ႔ေမရဲ႕ ရီးစားစာေတြ ခိုးဖတ္ထားတာ ေပၚျပီ) ေမေမ့ ေရွ႕သြားေလး ႏွစ္ေခ်ာင္းက ေရွ႕ထြက္ေနလို႔ ေဖက အဲ့ဒီလို ေခၚခဲ့တာေနမွာ။ ဟုတ္တယ္ဗ်၊ ေမက အဲ့ဒီသြားေလး ႏွစ္ေခ်ာင္းေၾကာင့္ ပိုခ်စ္စရာ ေကာင္းသြားတာ။
ေအးေဆးျပီး အပိုစကား သိပ္ မေျပာတတ္တဲ့ ေမက အင္မတန္ ရွက္တတ္သလို လွ်ိဳ႕၀ွက္ သိပ္သည္းတယ္။ ေဒါသၾကီးသလို ျပတ္သားတယ္။ ေျဖာင့္မတ္သလို စနစ္ဇယားလဲ အင္မတန္ ၾကီးတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို ခ်စ္တယ္ လို႔ တစ္ခါမွ ေမေမ မေျပာခဲ့ဘူးပါ။ သားတို႔ကို ခ်စ္လား ေမးမိရင္လဲ အင္း လို႔ပဲ ခပ္ျပတ္ျပတ္ ျပန္ေျဖ တတ္ပါတယ္။ ေလာကၾကီးမွာ စကားလံုးေတြ မလိုတဲ့ ခ်စ္ျခင္း ေမတၱာတရား ကို ျမင္တတ္၊ ခံစားတတ္ေအာင္ ေမေမက လက္ေတြ႕ ျပခဲ့ပါတယ္။

ငယ္ငယ္ တုန္းကေတာ့ ေမေမ့ အခ်စ္ေတြကို မျမင္တတ္ ခဲ့ဘူး။ ေဖ့ကို ခြ်ဲသလိုမ်ား ေမ့ဆီ သြား ခြ်ဲလို႔ကေတာ့ ဘာမွ မပူဆာ ရေသးခင္ ငယ္ထိပ္ ဘုထြက္ေအာင္ ေဒါင္ကနဲ ေခါက္ထည့္ လိုက္ျပီသာမွတ္။ စာမရရင္၊ အတန္းထဲ အဆင့္ တစ္၊ ႏွစ္၊ သံုး မ၀င္ရင္၊ အိမ္အလုပ္ကို ျပီးေအာင္ မလုပ္ဘဲ အေဆာ့မက္ေနရင္၊ အမွား တစ္ခုခု လုပ္မိရင္ အေမ့ လက္သံ ေျပာင္ေျပာင္ကို ေက်ာေကာ့ေနေအာင္ ခံရျမဲ။ ေဘးလူ ၀င္ဆြဲ လို႔ကေတာ့ ဆြဲတဲ့သူပါ နာျပီမွတ္။ အျပင္မွာမ်ား ရန္ျဖစ္ခဲ့လို႔ကေတာ့ ကိုယ့္ဘက္က မွန္ေနလဲ မရ၊ တီးတာဘဲ။ စာေတြ မရမခ်င္း ေပးမအိပ္ဘဲ တုတ္တစ္ေခ်ာင္းနဲ႔ ထိုင္ေစာင့္ကာ စာအျမဲ စစ္သည္။ စာျပန္ခိုင္းလို႔ နဲနဲ ထစ္ေငါ့ ထစ္ေငါ့ မျဖစ္နဲ႔၊ နပန္ေမႊး ျပတ္မတတ္ လိမ္ဆြဲခံရသည္။ စာက်က္ရင္း အိပ္ငိုက္လို႔ကေတာ့ လက္ဖမိုးကို သစ္သား ေပတံေဇာင္းနဲ႔ ေခါက္ ခံရမည္။ ဒါမွ ဆက္ငိုက္ ေနလွ်င္ေတာ့ မ်က္လံုးကို ျဖဲျပီး သံပုရာသီးရည္ ညွစ္ထည့္ ခံရ လိမ့္မည္။

မွတ္မိ ပါေသးတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ ေျခာက္တန္း တုန္းကေပါ့။ တစ္ခါ ေက်ာင္းကေန ရန္ျဖစ္ျပီး ျပန္လာေတာ့ အိမ္ ေပါက္၀မွာ တုတ္တစ္ေခ်ာင္းနဲ႔ ခါးေထာက္ျပီး ေစာင့္ေနတဲ့ ေမ့ကို ျမင္တာနဲ႔ အေျခအေန သိပ္ မဟန္မွန္း သိလိုက္ျပီ။ ေဒါသမီး ၀င္း၀င္းေတာက္ ေနတဲ့ ေမေမ့ မ်က္လံုးေတြက ရွင္းျပလို႔ နား၀င္ေတာ့မွာ မဟုတ္။ ေၾကာက္ေပမဲ့ ကိုယ့္ဘက္က မွားတာ မဟုတ္ေတာ့ ခပ္တည္တည္ပဲ အိမ္ထဲ၀င္မယ္ လုပ္ေတာ့ ေမက ကြ်န္ေတာ့္ အက်ႌ ဂုတ္ကိုဆြဲျပီး အိမ္ထဲ ေခၚသြားတယ္။ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ ရန္ျဖစ္လာတဲ့ ေကာင္ေလးနဲ႔ သူ႔အေမက အိမ္မွာ လာေစာင့္ေနတာကိုး။ အဲ့ဒီ သားအမိကို ေတာင္းပန္ခိုင္းေတာ့ ကြ်န္ေတာ္က မေတာင္းပန္ဘူး။ ကြ်န္ေတာ့္ဆီက ခိုးထားတဲ့ ေက်ာင္း စာအုပ္ကို ျပန္ေတာင္းတာ မေပးလို႔ ဆြဲထိုးလိုက္တာ၊ မေတာင္းပန္ႏိုင္ဘုူး ေျပာလို႔ ေဆာ္ပေလာ္ တီးပါေလေရာ။ ကြ်န္ေတာ္က အတီးမခံဘဲ အဲ့ဒီ အန္တီကို ခင္ဗ်ားသား သူခိုးကို ေသခ်ာ ဆံုးမထား၊ မဟုတ္ဘဲ က်ဳပ္ အရိုက္ ခံရရင္ ခင္ဗ်ားသား အေသဘဲ လို႔ေျပာေတာ့ ပိုဆိုးေရာ။ ကြ်န္ေတာ့္ကို လွိမ့္ လွိမ့္ျပီး ရုိက္ေနတဲ့ ေမ့ကို ဘယ္သူမွ ၀င္ဆြဲလို႔ မရေတာ့ဘူး။ မတရား ဗ်င္းခံရတဲ့ ကြ်န္ေတာ္က ေမေမ့ကိုပါ ေဒါသေတြ ထြက္ျပီး မုန္းသြားတယ္။

ကိုယ့္သားဘက္က မွန္ေနတာကို မွန္တဲ့ဘက္က မရပ္ဘူး၊ သားသမီးကို ႏွိက္စက္ဖို႔ သက္သက္ ေမြးထားတာ မလား။ ရိုက္ ရိုက္ ေသေအာင္ရိုက္၊ အေမစိတ္မရွိတဲ့ ဘီလူးမၾကီး။

စိတ္ရွိရွိနဲ႔ နာနာက်ည္းက်ည္း ကြ်န္ေတာ္ အဲ့ဒီလို ေအာ္ေတာ့ ရုိက္လက္စ ေမေမ့လက္ေတြ ေလထဲမွာ ရပ္ သြားတယ္။ ေတာ္ေတာ္ေလး နာက်င္သြားပံုဘဲ။ ဆက္လဲ မရိုက္ေတာ့ဘူး။

ေဖ ျပန္လာေတာ့ အရွိဳးရာ အထပ္ ထပ္နဲ႔ ကြ်န္ေတာ့္ကို ေဆးလူး ေပးရတယ္။ ေမနဲ႔လဲ ရန္ေတြ ျဖစ္ၾကတယ္။ အဲ့ဒီေန႔က ကြ်န္ေတာ္ ညစာ မစားဘူး။ ေဖက ေခ်ာ့ျပီး ေကြ်းေပမဲ့ မစားဘူး။ စာလဲ မလုပ္ဘဲ အေစာၾကီး ဝင္အိပ္ပစ္တယ္။ ေမက လာ မေခ်ာ့သလို အေရးလဲ မစိုက္ဘူး။ စာမက်က္ဘဲ ဝင္အိပ္ေနတာ ကိုလဲ ဘာမွ လာ မေျပာဘူး။ ညက် အားလံုး အိပ္ေပ်ာ္ သြားရင္ အိမ္ကေန ထြက္ေျပးဖို႔ ကြ်န္ေတာ္ ဆံုးျဖတ္ထားတယ္။

ညေတာ္ေတာ္ မိုးခ်ဳပ္လာတဲ့ထိ ကြ်န္ေတာ္ ဘယ္ထြက္ ေျပးရမလဲ စဥ္းစားလို႔ မရေသးဘူး။ အိပ္ခန္းထဲ ဝင္လာတဲ့ ေျခသံ သဲ့သဲ့ကို ျကားလို႔ အိပ္ခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ ေနလိုက္တယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ နဖူးကို ခပ္ဖြဖြ လာနမ္းတယ္။ ေဖေဖလား စိတ္ထဲ ထင္မိေပမဲ့ မဟုတ္ဘူးဆိုတာ သိလိုက္တယ္။ အဲ့ဒီ အနမ္းမွာ မ်က္ရည္စ တစ္ခ်ိဳ႕ကို ရလို႔ပါ။ ေမေမလား။ ေမေမ ကြ်န္ေတာ့္ကို တစ္ခါမွ မနမ္း ဘူးပါဘူး။ မယံုမရဲနဲ႔ ခိုးျကည့္မိေတာ့ ေမေမမွ ေမေမပါပဲ။ အို၊ ေမေမ ငိုေနပါလား။ ခပ္မွိန္မွိန္ ထြန္းထားတဲ့ ေရနံဆီ မီးအိမ္ရဲ႕ အလင္း ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ ေအာက္မွာ ဝိုးတစ္ဝါး ျမင္ရတဲ့ ေမေမ့ မ်က္ဝန္းမွာ မ်က္ရည္စေတြနဲ႔။ အသံ မထြက္ေအာင္ ၾကိတ္ျပီး ငိုေနတဲ့ ေမေမ့ တစ္ကိုယ္လံုး တုန္ရီလို႔ ေနတယ္။ ေမေမငိုတာ တစ္ခါမွ ကြ်န္ေတာ္ မျမင္ဘူးပါဘူး။ ေဖေဖကေတာင္ အသဲမာလြန္းတဲ့ မိန္းမ လို႔ သတ္မွတ္ ထားတာသာ ျကည့္။ ေမေမ့ရဲ့ မ်က္ႏွာမွာ ျကင္နာ သနားမႈေတြနဲ႔ အျပည့္။ ကြ်န္ေတာ့္ နာက်ည္းမႈေတြ အားလံုး အရည္ေပ်ာ္ ဆင္းသြားတယ္။

ေတာ္ျပီ။ ေနာက္ဆို ေမေမ ငိုေအာင္ ဘယ္ေတာ့မွ မလုပ္ေတာ့ဘူး။ ေမေမ့စကားနားေထာင္ျပီး လိမ္လိမ္မာမာ ေနေတာ့မယ္။ ရန္လဲ ဘယ္ေတာ့မွ မျဖစ္ေတာ့ဘူး။ ေမေမ ျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ ပညာတတ္ျကီး ျဖစ္ေအာင ္ျကိဳးစားပါ့မယ္။ အဲ့ဒီလို ေမေမ့ကို စိတ္ထဲကေန ကြ်န္ေတာ္ ကတိ ေပးလိုက္တယ္။

ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ေမေမ့နား ဘယ္တုန္းကမွ မကပ္ခဲ့တဲ့ ကြ်န္ေတာ္ ေမေမ့ကို ပိုျပီး ဂရုစိုက္ခဲ့ ကူခဲ့တယ္။ ေမေမက အခ်ိဳးေျပာင္းျပီး သိပ္မဆိုးေတာ့တဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ကို အံ့ဩသလို ရွိေပမဲ့ ထံုးစံအတိုင္း ဘာမွ မေမးဘူး။ ေနာက္တစ္ခုက အဲ့ဒီတုန္းကရင္း ဘယ္သူ႔ကိုမွ ေမေမ သိပ္ျပီး မရိုက္ေတာ့တာပဲ။ ေမနဲ႔ အနီးကပ္ေနေလ၊ ဘယ္ေလာက္ထိ သားသမီးေတြအေပၚ စြန္႔လႊတ္ အနစ္နာခံျပီး ခ်စ္လဲ ပိုသိေလပဲ။ သားသမီးေတြ ပူဆာသမွ် အလုိ မလိုက္ေပမဲ့ တစ္ကယ္လိုအပ္ ရင္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ မ်က္ႏွာ မငယ္ေစ ရေအာင္ ဆင္ေပးတတ္တဲ့ ေမက သူ႔အတြက္ အဝတ္အစား တစ္စံု ဝယ္ဖို႔ထက္ ဆန္အိုးထဲ ဆန္အျပည့္ ရွိဖို႔ ပိုဦးစား ေပးခဲ့ပါတယ္။

အလွဴ မဂၤလာေဆာင္ သြားရင္ အေရာင္ မွိန္တဲ့ ေမေမ့ကို တစ္ခ်ိဳ႕က အထင္ ေသးခ်င္သည္။ မျမင့္စန္းရယ္ တစ္ခါလာလဲ ဒီဝတ္စံုပဲ၊ ေနာက္တစ္ပြဲလဲ ဒီဝတ္စံုပဲ။ နဲနဲပါးပါးေတာ့ ဝယ္ဝတ္ပါဦး။ ေမ့ မိတ္ေဆြ တစ္ခ်ိဳ႕က အဲ့ဒီလို ေျပာလာရင္လဲ အဲ့ဒါ အပို ကုန္ေတြပါ လို႔ ျပံဳးျပံဳးဘဲ ျပန္ေျပာတတ္တယ္။

ထမင္းစားတဲ့ အခါတိုင္း ေဖနဲ႔ သားသမီးေတြ အတြက္ အေကာင္းဆံုးေတြ ေရြးေပးျပီး ေမကေတာ့ ဘယ္သူမွ သိပ္မျကိုက္တဲ့ အစား ကိုဘဲ စားေလ့ ရွိတယ္။ အျမဲတမ္းလဲ တစ္ကုပ္ကုပ္ အလုပ္ လုပ္ေနတာခ်ည္းပဲ။

အေနာက္ပိုင္းထိ သြားျပီး ရုံးတက္ရတဲ့ ေမက အေစာျကီး ထရကာ မနက္ညစာ ခ်က္ျပဳတ္ရတာ၊ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေက်ာင္းသြားဖို႔ အဆင္သင့္ျဖစ္ေအာင္ ျပင္ဆင္ထား ေပးခဲ့ရတာ၊ ရုံးကေန ျပန္လာရင္လဲ ေက်ာင္းနဲ႔ က်ဴရွင္က ျပန္လာျကမဲ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အတြက္ စားဖို႔ အဆင္သင့္ ျပင္ေပးထားရတာ၊ ညတိုင္က်ရင္လဲ ရုံးက စားရင္းဇယားေတြ စစ္ရင္း တစ္ဖက္က ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို စာစစ္ရတာ၊ စေန တနဂၤေႏြ ရုံးနားရက္ ဆို တစ္ပါတ္စာ အဝတ္ေတြကို ေလွ်ာ္ဖြတ္ မီးပူတိုက္ရ၊ အိမ္ သန္႔ရွင္းရနဲ႔ အျမဲ အလုပ္ရွဳပ္ ေနခဲ့ေပမဲ့ ေမာလိုက္တာ လို႔ ေမေမ တစ္ခါမွ မညည္းညူခဲ့။ ေမာတဲ့ပံုလဲ ဘယ္ေတာ့မွ မေတြ႔ရ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ကမွ ေမေမ့ကို နဲနဲပါးပါး ကူရျပီဆို ေျကာက္လို႔သာ ကူရတယ္။ လည္ခ်ိန္ ေဆာ့ခ်ိန္ ေလ်ာ့လို႔ သိပ္ျပီး မေက်နပ္ခ်င္။

ဘယ္မိဘက ကိုယ့္ သားသမီးေတြ အမုန္းကို ခံခ်င္ပါ့မလဲဗ်ာ၊ ေနာ။ ေမကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အမုန္းကို သားသမီး ဘဝ ေကာင္းစားေရးနဲ႔ ေက်ေက်နပ္နပ္ျကီး လဲယူခဲ့ ပါတယ္။ ေမ့ကို ပိုျပီး နားလည္လာေလ ပိုျပီး ခ်စ္ေလဘဲ။

တစ္ရက္ေပါ့ဗ်ာ။ ကြ်န္ေတာ္ ေက်ာင္းသြားဖို႔ အိမ္ေသာ့ ခတ္ေနတုန္း ျဗဳန္းဆို ဗိုက္နာတယ္ နာတယ္ နဲ႔ အလတ္ေကာင္ က ေအာ္ေရာ။ အဲ့ဒီတုန္းက သူနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္က အလယ္တန္း ဆိုေတာ့ မူလတန္းတက္ေနတဲ့ အငယ္ေတြနဲ႔ ေက်ာင္း မတူေတာ့ဘူး။ ခေလးေတြလဲ ေက်ာင္းသြားျပီ။ ေဖကလဲ တြင္း သြားျပီ။ ေမလဲ ရုံး သြားခဲ့ျပီ။ ေက်ာင္းခ်ိန္ ကလဲ နီးေနျပီ။ အစားမက္တဲ့ ဒီေကာင္ ဘာခိုးစားျပန္ျပီလဲ မသကၤာလို႔ စစ္ေတာ့ သူ႔လက္ထဲမွာ က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္ထားတဲ့ အထုပ္ ျဖဴေလး တစ္ထုပ္။ အစကေတာ့ ႏို႔မႈန္႔ထုပ္ ေအာက္ေမ့တာ။ (အဲ့ဒီတုန္းက ႏို႔မႈန္႔ကို ဆယ္ျပားတန္ အထုပ္ေသးေလးေတြ ထုပ္ျပီး ေရာင္းတဲ့ ေခာတ္ေပါ့။) ဘယ္က ေကာက္ရျပီး စားမွန္းမသိဘူး။ အခုေလးပဲ ေက်ာင္းမသြားခင္ ထမင္းစားျပီးတယ္၊ ငတ္ရေကာင္းလား ဆို လက္ထဲရွိတဲ့ ေသာ့နဲ႔ ေဒါင္ကနဲ ေနေအာင္ ေခါက္ထည့္ လိုက္တာ ထိပ္ျကီး ဖု သြားေရာ။ တီးျပီးမွ ကြ်န္ေတာ္လဲ စိတ္ မေကာင္းဘူး။ ေဒါသျကီးျပီး သူ႔ အသားနာရင္ မရတဲ့ ဒီေကာင္က ေတာ္ေတာ္ကို နာသြားေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ကို စိမ္းစိမ္းျကီး ျကည့္ရင္း ပါးစပ္က အျမွဳပ္ေတြ ထြက္လာေတာ့မွ ေျခမကုိင္မိ၊ လက္မကိုင္မိ ဘာလုပ္ရမွန္း မသိေတာ့ဘူး။ ေအာ္ဟစ္ျပီး အကူအညီ ေတာင္းေတာ့မွ အိမ္နီးခ်င္းေတြက ေဆးရံု လိုက္ပို႔ ေပးျကတယ္။ ဒီေကာင္ ငတ္ျကီးက်ျပီး ေကာက္စား ထားတာ ႏို႔မႈန္႔ထုပ္ မဟုတ္ဘဲ တြင္းသားေတြ ျပဳတ္က် က်န္ရစ္ခဲ့တဲ့ ယမ္းမႈန္႔ထုပ္ျကီး ျဖစ္ေနတာကိုး။ ကံေကာင္းလို႔ မေသတယ္။ ေဆးရုံမွာ ပိုက္တန္းလန္းနဲ႔ အလတ္ေကာင္ကို ျကည့္ျပီး ငတ္ရလား၊ ငတ္ရလားဆို နာရင္းခ်ည္း ပိတ္တီး ျပစ္ခ်င္ေတာ့တာပဲ။ ခ်စ္တာေရာ၊ စိုးရိမ္တာေရာ၊ စိတ္တိုင္းမက်တာေရာ၊ စုျပံဳျပီး ျဖစ္လာတဲ့ ဒီ စိတ္ ခံစားမႈကို ျကံဳရမွ ေမေမ့ရဲ႕ ဂရုဏာ ေဒါသကို နားလည္ ပါေတာ့တယ္။

ေမေမ ျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ ဆႏၵေတြကို ျဖည့္ဆည္း ေပးခ်င္စိတ္နဲ႔ အင္မတန္ ဆိုးသြမ္းခ်င္တဲ့ ကြ်န္ေတာ္ မဆိုး ျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။ ေမေမ စိတ္ခ်မ္းသာဖို႔ ကိုပဲ ဦးစားေပးျဖစ္ခဲ့တယ္။ ကြ်န္ေတာ္ ေျပာခဲ့ သလိုပဲေပါ့။ ေလာကၾကီးမွာ စကားလံုးေတြ မလိုတဲ့ ခ်စ္ျခင္း ေမတၱာတရား ကို ျမင္တတ္၊ ခံစားတတ္ေအာင္ ေမေမက လက္ေတြ႕ ျပခဲ့ပါတယ္။

ေမေမ ခ်စ္တဲ့ သားျကီး၊ အေဝးဆီ ေရာက္ေနျပီ....။ ထူးအိမ္သင္ရဲ႕ အဲ့ဒီ သီခ်င္းသံကို လြမ္းလြမ္း ေဆြးေဆြး ျကားရတိုင္း ကြ်န္ေတာ္ မ်က္ရည္ ဝဲရျမဲ။ ေမ့ကို သတိရတိုင္း ေမေမ ျဖစ္ေစလိုေသာ ထူးခြ်န္ ေအာင္ျမင္တဲ့ ဘဝတစ္ခု ရဖို႔ ဇြဲစိတ္မာန္ တို႔ ပိုရျမဲ။ ႏွိမ္ခ် ဖိႏွိပ္မႈေတြ ျကံဳရတိုင္း အျပံဳးမပ်က္ စတမ္း ကိုယ့္ယံုျကည္ခ်က္ကို ခိုင္ခိုင္မာမာ ဆုပ္ကိုင္ႏိုင္ဖို႔ ခြန္အားေတြ ေမ့ဆီက ရျမဲ။

မျပည့္စံုေသးေသာ္လည္း ျငိမ္းခ်မ္းတဲ့ ခိုကိုးရာ အျဖစ္ ေမေမ့ ဘဝအတြက္ ကြ်န္ေတာ္ ရွိခ်င္သည္။ သားသမီး ေတြကို ေအာင္ျမင္ေစခ်င္ေသာ ေမေမ့အတြက္ ထိပ္ဆံုး မေရာက္ေတာင္ တတ္ႏိုင္သမွ် အေကာင္းဆံုး ျဖစ္ေအာင္ ျကိဳးစားခ်င္သည္။ ေမေမ့ဘဝကို ျငိမ္းခ်မ္းမႈေတြနဲ႔ ျပန္လည္ ျဖည့္ဆည္းေပးႏိုင္ ဖို႔အတြက္ အခ်ိန္တန္ လွ်င္ေတာ့ ေမေမ့ရင္ခြင္ရွိရာ အေရာက္ ကြ်န္ေတာ္ ျပန္ႏိုင္ ပါလိမ့္မည္။

၂၀၀၉၊ေအာက္တိုဘာ ႏွစ္ဆယ္ရက္မွာ အသက္ (၆၀)နွစ္ျပည့္ခဲ့တဲ့ ေမေမ့ကို လြမ္းဆြတ္ေနေသာ သားတစ္ေယာက္ရဲ႔ တမ္းခ်င္းပါ။ ေမေမတစ္ေယာက္ က်န္းမာခ်မ္းသာျခင္းမ်ားနဲ႔ ျပည့္စံုပါေစ။ ဘဝရဲ႔ အစစ္အမွန္တရားကို လက္မလြတ္တမ္း က်င့္သံုးရင္း ဓမၼရိပ္မွာ ျငိမ္းခ်မ္းေအးျမႏိုင္ပါေစ။

ေမတၱာျဖင့္
မိုးကုတ္သား

ေဖေဖသို႔ တမ္းခ်င္း

ဆယ္လပိုင္း ဆယ္ရက္ေန႔က ေဖေဖ့ေမြးေန႔။ ဒီႏွစ္ဆို ေဖေဖ ေျခာက္ဆယ့္သံုးႏွစ္ ျပည့္တဲ့ ႏွစ္ေပါ့။ ကြ်န္ေတာ္ အမွတ္မွားေနတဲ့ အတြက္ ေဖေဖ့ဆီလဲ ဖုန္းမဆက္ျဖစ္၊ ဘာ အမွတ္တရမွလဲ မလုပ္ျဖစ္နဲ႔။ ေဖေဖ၊ ေမေမ ကိုလြမ္း၊ အိမ္ကို လြမ္းေနတဲ့ ကြ်န္ေတာ္ ဘာေတြ လြဲေခ်ာ္ေနခဲ့တာပါလိမ့္။ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနမဲ့ ေဖေဖ့ကို ေတြးျမင္ပီး ရင္ထဲ ဘယ္လိုမွ မေကာင္းႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ကြ်န္ေတာ္ မေကာင္းဘူး။ မိုးကုတ္မွာ တစ္ေယာက္တည္း ရွိေနမဲ့ ေဖေဖတစ္ေယာက္ သူ႔ေမြးေန႔ကို ဘယ္လို ျဖတ္သန္းေနမလဲ။ ေတြးရင္း ရင္ထဲ ဆို႔နင့္လာတယ္။ ဆယ္ရက္ေန႔ကို ကြ်န္ေတာ္ ျပန္ဆြဲလွည့္ ပစ္လိုက္ခ်င္ေပမဲ့ဒါဟာ မျဖစ္ႏိုင္တဲ့ ကိစၥ ဆိုတာ ဘာသာ သိေတာ့ ေၾကေၾကကြဲကြဲ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္သာ အျပစ္ေတြ တင္ေနမိေတာ့တယ္။
ေဖေဖ့ ေမြးေန႔ အတြက္ အမွတ္တရ ေရးဖူးတဲ့ စာေလးကိုသာ အမွတ္တရ ျပန္တင္ရင္း ဒီေန႔ ေမေမ့ ေမြးေန႔မွာ ေနာက္လထဲ ေဖေဖ နဲ႔ ေမေမ့ ေမြးေန႔လို႔ အမွတ္ထပ္မမွားမိေတာ့တာကိုသာ ၾကံဖန္ ေက်နပ္ ေနရေပမဲ့ ဒီႏွစ္ရဲ့ ဆယ္ရက္ ဆယ္လေလးက ကြ်န္ေတာ့ထံ ျပန္မလာႏိုင္ေတာ့။

*****************

ေဖေဖ့ေမြးေန႔ေရာက္ေတာ့မယ္။ ကြ်န္ေတာ့္အာရုံေတြက ေဖေဖ့ပံုရိပ္ေတြဆီ ေျပးလႊားလို႔ေနတယ္။ ငယ္စဥ္က ေခ်ာေမာေျပျပစ္ေသာ ေဖေဖသည္ ယခုအခါမွာေတာ့ ေလာကဓာဏ္၏ ထုေထာင္းမႈ၊ ဇရာ၏ လႊမ္းမိုးမႈတို႔ျဖင့္ ရွိရင္းစြဲအသက္ထက္ ပိုျပီးရင့္ေရာ္လို႔ေန၏။ ဘဝကို ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္္ရႊင္ ေပါ႔ေပါ႔ပါးပါး ျဖတ္သန္းလိုေသာ၊ လြတ္လပ္မႈကိုျမတ္ႏိုး၍ အႏုပညာကို ဝါသနာထံုေသာ ေဖေဖဟာ ‘အိမ္ေထာင္ဦးစီး ဖခင္' တစ္ဦးရဲ႔ တာဝန္မ်ားၾကားဝယ္ သူ၏ ဝါသနာႏွင္႔ လြတ္လပ္မႈတို႔ကို စေတးပစ္ခဲ့ရတာ ဘယ္ေလာက္ၾကာခဲ့ျပီလဲ။

ေဖေဖငယ္စဥ္ကပံုရိပ္
၂၀၀၈ခုနွစ္၊ ဇန္နဝါရီလ က ေဖေဖ့ပံုရိပ္

ငယ္စဥ္က သံမဏိဆိုတဲ. အိမ္နာမည္နဲ႔လိုက္ေအာင္ အင္မတန္ မာေက်ာခဲ့တဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ေဖေဖ ဦးေသာင္းထူး (ကြ်န္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ေဖေဖ့ လူငယ္ မိတ္ေဆြေတြကေတာ့ ေလးေလးထူး၊ ေလးထူး လို႔ ေခၚၾကတယ္) ဟာ မိသားစု၊သားသမီးေတြ အေပၚမွာေတာ့ အင္မတန္ နူးညံ့သိမ္ေမြ႔ခဲ့ပါတယ္။ သူ႔ရဲ႔ သံမဏိစိတ္ဓာတ္ေတြကို ကြ်န္ေတာ္တို႔အေပၚ ထားတဲ့ ေမတၱာေတြနဲ႔ အရည္ ေဖ်ာ္ခ်ပစ္ရဲတဲ့ အထိ မိသားစုအေပၚ အခ်စ္ၾကီး ခ်စ္တတ္ခဲ့သူပါ။

မိုးလင္းက မိုးခ်ဳပ္ ပင္ပင္ပန္းပန္း ေက်ာက္တြင္း တူးရေသာ္လည္း နံနက္ ေလးနာရီ ေဒါင္ကနဲ မည္တာနဲ႔ အာေခါင္ျခစ္ငိုကာ ႏို႔ေတာင္းတတ္ေသာ သားဦး ကြ်န္ေတာ့္ကို မျငီးမျငဴ ႏို႔ဗူးေဖ်ာ္ကာ တိုက္ခဲ့ေသာ၊ ခ်ဴခ်ာေသာ ကြ်န္ေတာ္ တိုက္ဖြိဳက္ျဖစ္ျပီး ညၾကီးသန္းေခါင္ အဖ်ားတက္ ေမ့ေမ်ာေတာ့ ေဝးလံလွေသာ ေဆးရံုသို႔ ခ်ီပိုး ေျပးခဲ့ေသာ၊ စာေမးပြဲ မေျဖလိုက္ရမွာ စိုးရိမ္ေနေသာ ငါးတန္းေက်ာင္းသား ကြ်န္ေတာ့္ကို ကုန္းပိုးလွ်က္ ေရၾကီးေနေသာ ရပ္ကြက္ကိုျဖတ္၊ ေရလွ်ံျပီး အရွိန္ျပင္းျပင္း စီးေနေသာ ေရနီေခ်ာငး္တံတားကို ေက်ာ္ကာ မိုးၾကီးေလၾကီးၾကား ေက်ာင္း လိုက္ပို႔ေပးခဲ့ေသာေဖေဖ၊ ႏြမ္းပါးေသာ္လည္း သားသမီးေတြ လိုခ်င္တာ မွန္သမွ် ျဖည့္ဆည္းေပးလိုခဲ့ေသာ ေဖေဖ၊ သားသမီးေတြကို သူ႔လို ေက်ာက္တြင္းတူးသမား မျဖစ္ေစလိုဘဲ ပညာတတ္ ျဖစ္ေစလိုခဲ့ေသာ ေဖေဖ၊ ေက်ာက္တြင္းတူးရင္း ခါးရိုးေပၚတည့္တည့္ တူျပဳတ္က်ကာ အတြင္းဒဏ္ရျပီး အလုပ္ၾကမ္းလုပ္ခြင့္ မသင့္ေတာ့တာကို မမႈအားဘဲ မိသားစုဝမ္းေရး၊ ခ်မ္းသာေရးအတြက္ ေက်ာက္တြင္း အလုပ္ကို မစြန္႔လႊတ္ဘဲ ေလာကဓာဏ္ကို အံတုခဲ့ေသာေဖေဖ၊ ေက်ာရုိးမွအတြင္းဒဏ္ ဆိုးရြားလာျပီး ေက်ာက္တြင္းလုပ္ငန္းကို လံုးဝစြန္႔လႊတ္လိုက္ရေတာ့ မိသားစုခ်မ္းသာေရးဆိုတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကို ဆံုးရံႈးခဲ့ေသာေဖေဖ၊ ဘယ္ေတာ့မွ သူတစ္ပါးလက္ေအာက္မွာ မလုပ္လိုဘဲ လြတ္လပ္စြာ ရပ္တည္လိုေသာ္လည္း မိသားစုအတြက္ သူ၏ မာနကို ဖယ္ခ်ကာ ဝန္ထမ္း လုပ္ခဲ့ရေသာေဖေဖ၊
....ေဖေဖ့ေက်းဇူးတရားမ်ားက စာဖြဲ႔လို႔မကုန္ပါ။ ေဖေဖ့ရဲ႔ၾကီးမားလွေသာ ေမတၱာႏွင့္ ခ်စ္ျခင္းတို႔ေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ငယ္ဘဝက လံုျခံဳေႏြးေထြးခဲ့ပါတယ္။
မိုးကုတ္ျမိဳ႔မွာ ေဖေဖတူးခဲ့သမွ် ေျမေတြသာ ေက်ာက္ေအာင္ခဲ့မယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ သားစဥ္ေျမးဆက္ စား၍ ကုန္ႏိုင္မယ္မထင္။ ကံမေကာင္းေသာ ေဖေဖ့မွာေတာ့ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ေက်ာက္တြင္း တူးခဲ့ေသာ္လည္း ထမင္းစားေက်ာက္မွလြဲ၍ သူေ႒းျဖစ္ေက်ာက္ တစ္ခါမွ မရဘူးခဲ့။ ေဖေဖ့ဘဝ၏ ရႈံးနိမ့္ခဲ့ရမႈေပါင္း မ်ားစြာကို ဘယ္လို ျဖတ္သန္းခဲ့ပါသလဲ။
အခ်ိန္တန္ အရြယ္ေရာက္လို႔ သားသမီးေတြ တစ္ေနရာစီ ေရၾကည္ရာ ျမက္ႏုရာ ေျပာင္းေရႊ႔သြားၾကေတာ့ ေဖေဖ ဘယ္ေလာက္ လြမ္းေနမလဲ။ သားသမီးေတြ ဆက္သြယ္မလာတာၾကာလို႔ သူ႔ကိူမ်ား ေမ့ေလွ်ာ့ သြားၾကျပီလား ေတြးထင္မိတဲ့ အခါတိုင္း ေဖေဖ ဘယ္ေလာက္ ဝမ္းနည္းေနရွာမလဲ။
ကြ်န္ေတာ့္ကို လံုျခံဳေႏြးေထြးေစေသာ ေဖေဖ့ရင္ခြင္၊ ကြ်န္ေတာ္ အားကိုးတစ္ၾကီး ဖက္တြယ္ခဲ့ဖူးေသာ
ေဖေဖ့လက္ေမာင္းမ်ား၊ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာအျပည့္ ေပ်ာ္ဝင္ေနေသာ ေဖေဖ့အနမ္းမ်ား၊ ေဖေဖေျပာျပခဲ့ေသာ အိပ္ယာဝင္ပံုျပင္မ်ား၊ ေဖေဖ့ဂစ္တာသံႏွင့္ သီဆိုျပခဲ့ေသာ သီခ်င္းမ်ား၊ ေဖေဖေရးေသာ စာတိုေပစႏွင့္ ကဗ်ာမ်ား၊ သားသမီးေတြရဲ႔ အျပံဳးအေပ်ာ္ မ်က္ႏွာမ်ားကို ျမင္ရုံမွ်ႏွင့္ ဘဝအေမာမ်ားကို အံတုရင္ဆိုင္ႏိုင္ခဲ့ေသာ ေဖေဖ့ စိတ္ခြန္အားမ်ား၊.....ျပန္တမ္းတတိုင္း အေဝးက ေဖေဖဟာ ကြ်န္ေတာ့္ေဘးမွာ အျမဲရွိေနခဲ့ပါတယ္။

ေလာကဓာဏ္ရဲ႔ ရုိက္ပုတ္ၾကည္စယ္မႈမ်ားကို ဘယ္ေတာ့မွ အရွဳံးမေပးဘဲ အျပံဳးႏွင့္ ရင္ဆိုင္ႏိုင္ဖို႔ရာ စိတ္ခြန္အားမ်ားစြာကို ေဖေဖ့ဆီမွရခဲ့ပါတယ္။ ဘဝအခက္အခဲ မွန္သမွ်တို႔ကို ရင္ဆိုင္ႏိုင္ဖို႔ရာအတြက္ လံုေလာက္ေသာ ခ်စ္ျခင္း ေမတၱာတရားကို ေဖေဖ့ဆီက ရခဲ့ပါတယ္။
ဘဝမွာ ေငြေၾကးနဲ႔ ဘယ္ေတာ့မွ ဝယ္ယူမရတဲ့ ဒီစစ္မွန္တဲ့ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာ၊ လံုျခံဳေႏြးေထြးမႈေတြကို ဘဝတစ္သက္စာ အေမြအျဖစ္ ေဖေဖက ကြ်န္ေတာ့္ကို ေပးခဲ့ပါတယ္။
တစ္ေျမျခားမွာ အလုပ္လုပ္ေနရတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ ေဖေဖ့ေမတၱာမ်ားက ငယ္စဥ္ကလို ေႏြးေထြးဆဲ၊ ေဖေဖ့ခ်စ္ျခင္းမ်ားမွာ ကြ်န္ေတာ့္ဘဝက လံုျခံဳဆဲ၊ ေဖေဖ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မ်ားက ကြ်န္ေတာ့္ဘဝကို အလင္းေပး လမ္းျပေနဆဲသာ။ အေဝးကေန ေငြေၾကးေထာက္ပံ့ေနရံုနဲ႔ သားသမီးဝတၱရား ေၾကတယ္ ကြ်န္ေတာ္ မယူဆပါ။ ေဖေဖ့ရဲ႔ ညအိပ္ယာဝင္ ပံုျပင္မ်ား နားေထာင္ရင္း၊ ေဖေဖ့ဘဝ အေမာမ်ားကို မွ်ေဝ ခံစားရင္း ေဖေဖ့ အထီးက်န္ရက္စြဲမ်ားကို ေျဖေဖ်ာက္ေပးခ်င္သည္။ ေဖေဖ့ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာမ်ား ေအာက္မွာ ကြ်န္ေတာ့္ဘဝ လံုျခံဳေႏြးေထြးခဲ့သလို ေဖေဖ့ဘဝကို လံုျခံဳေႏြးေထြးေစေသာ သားတစ္တယာက္အျဖစ္ ေဖေဖ့ေဘးမွာ ေစာင့္ေရွာက္မႈေတြ ေပးခ်င္သည္။
ကြ်န္ေတာ့္ေဖေဖသည္ မိုးကုတ္ျမိဳ႔ကေလးမွ မထင္မရွား သာမာန္ လူတစ္ေယာက္သာ၊ ေဖေဖ ေကာင္းတာေတြလဲ ရွိမည္၊ ဆိုးတာေတြလဲ ရွိမည္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေဖေဖသည္ ကြ်န္ေတာ့္ ဘဝ၏ ေကာင္းကင္ထက္တြင္ အလင္းလက္ဆံုး ၾကယ္တစ္ပြင့္ အျဖစ္ ထာဝရ ရွိေနပါလိမ့္မည္။ ထိုၾကယ္ကေလး လင္းလက္ရာ အေဖ့အိမ္ကေလးသို႔ အေရာက္ ကြ်န္ေတာ္ခရီးႏွင္ေနပါသည္။


၂၀၀၈၊ေအာက္တိုဘာဆယ္ရက္မွာ အသက္ (၆၂)နွစ္ျပည့္မဲ့ ေဖေဖ့ကို လြမ္းဆြတ္ေနတဲ့ သားတစ္ေယာက္ရဲ႔ တမ္းခ်င္းပါ။ ေဖေဖတစ္ေယာက္ က်န္းမာခ်မ္းသာျခင္းမ်ားနဲ႔ ျပည့္စံုပါေစ။ ဘဝရဲ႔ အစစ္အမွန္တရားကိုရွာေတြ႔ခဲ့ျပီဆိုတဲ့ ေဖေဖတစ္ေယာက္ ဓမၼရိပ္မွာ ျငိမ္းခ်မ္းေအးျမႏိုင္ပါေစ။

Father & Son [by Rod Stewart]


Rod Stewart

Father And Son

[Originally by Cat Stevens]

Father
It's not time to make a change,
Just relax, take it easy.
You're still young, that's your fault,
There's so much you have to know.
Find a girl, settle down,
If you want you can marry.
Look at me, I am old, but I'm happy.

I was once like you are now, and I know that it's not easy,
To be calm when you've found something going on.
But take your time, think a lot,
Why, think of everything you've got.
For you will still be here tomorrow, but your dreams may not.

Son
How can I try to explain, when I do he turns away again.
It's always been the same, same old story.
From the moment I could talk I was ordered to listen.
Now there's a way and I know that I have to go away.
I know I have to go.

Father
It's not time to make a change,
Just sit down, take it slowly.
You're still young, that's your fault,
There's so much you have to go through.
Find a girl, settle down,
If you want you can marry.
Look at me, I am old, but I'm happy.

Son
All the times that I cried, keeping all the things I knew inside,
It's hard, but it's harder to ignore it.
If they were right, I'd agree, but it's them you know not me.
Now there's a way and I know that I have to go away.
I know I have to go.

ေမတၱာျဖင့္
မိုးကုတ္သား

ေဖေဖ့စာ (သို႔မဟုတ္) အိပ္မက္ေတြ (၂)

ေဖေဖ့စာ

အျမင္အာရံု

ျမိဳ႔ေတာ္ၾကီး၏ တစ္ခုေသာ ရပ္ကြက္အတြင္းမွာ မ်က္ေစ့လည္ လမ္းမွား၍ ေသာ္လည္းေကာင္း၊ အေၾကာင္း/အက်ိဳး တိုက္ဆိုင္၍ ေသာ္လည္းေကာင္း သူ ေရာက္ရွိေနပါသည္။

ေသခ်ာတာကေတာ့ သူမက္ခဲ့ဖူးေသာ အိပ္မက္မ်ား၏ နိဒါန္းအစကို ဘ၀၏ နိဂံုး ႏွစ္မ်ားႏွင့္ တြဲဖက္၍ သူျမင္ေတြ႔ေနေလသည္။ ယခု အခ်ိန္တြင္ ျမိဳ႕ေတာ္ၾကီးသို႔ ေစာစီးစြာ ေရာက္ရွိျခင္းႏွင့္ ေႏွာင္းပိုင္းမွ ေရာက္ရွိျခင္းတို႔သည္ သူႏွင့္ မပတ္သက္ေတာ့ေခ်။

အခ်ိန္ကာလ ယႏၱယားသည္ စည္းခ်က္မွန္စြာ အလုပ္ လုပ္ေနသည္။ သူ႔ ဘယ္ဘက္ရင္ေခါင္း အတြင္းက ႏွလံုးသားကေတာ့ ပရမ္းပတာ လႈပ္ရွားလို႔ ေနေတာ့သည္။

သူ႔မိသားစုႏွင့္ လက္ရွိ ေနထိုင္ေနေသာ စမ္းေခ်ာင္းရပ္ကြက္အတြင္းမွာ ကံထရိုက္တိုက္မ်ား မိႈေပါက္သလို တျပန့္တေ့ပ်ာ ေဆာက္လုပ္လာေနၾကသည္။

သူတို႔မိသားစု ျပီးခဲ့သည့္ 2008ခုႏွစ္က ေနထိုင္ခဲ့ၾကေသာ အမွတ္ C/20 ၏ အ၀င္၀ၾကီးတြင္ ၾကီးမားသည့္ ဆိုင္းဘုတ္ၾကီးတစ္ခု ေနရာ ယူလာခဲ့သည္။

သူ ေမာ့ၾကည့္သည္။ ဆိုင္းဘုတ္က စာမ်ားကို ဖတ္လိုက္သည္။

ထံုးစံအတိုင္း ကုမၸဏီနံမည္ ေရးထားပါသည္။

ဒါကို သူ သိပ္ စိတ္မ၀င္စားပါ။ သူစိတ္၀င္စားသည္မွာ နဖူးစည္း စာေၾကာင္းကိုသာ ျဖစ္သည္။ ဒီလို ေရးထားပါသည္။

"WE BUILD YOUR DREAMS"

သူက အိပ္မက္မ်ားထဲမွာ ႏွစ္ေနခဲ့ဖူးသူ တစ္ေယာက္ ျဖစ္ပါသည္။ အေကာင္အထည္ မေပၚခဲ့သည္က မ်ားပါသည္။

အေကာင္အထည္ ေပၚခဲ့သည္တို႔လည္း ရွားရွားပါးပါး ရွိခဲ့ဘူးပါသည္။ ေဆာက္လုပ္ေရး ကုမၸဏီ တစ္ခု၏ သမားရိုးက် စာေၾကာင္းတစ္ေၾကာင္းက သူ႔ ႏွလံုးသားကို လႈပ္ခါေစခဲ့သည္လား.....။

"အိပ္မက္"

သူ႔ ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုး မက္ခဲ့ရတဲ့ အိပ္မက္ကို လႈပ္ရွားေစဖို႔ အသက္သြင္းေပးသူက သူ႔သား အၾကီးပါလား။

# ...... ျမိဳ႕ျပအိပ္မက္ေတြ

ငါငယ္ငယ္က မက္ခဲ့ဖူးတာေပါ့

မနက္က်ေတာ့.. ေခါက္ရိုးက်ိဳးေနတဲ့

ေနာက္ထပ္တရက္နဲ႔

ဖူးစာဖက္ရတာပါပဲ...

ဒီ ျမိဳ႕ေလးမွာပဲ... ဒီလူေတြနဲ႔ပဲ... ဒီလမ္းေတြ ထဲမွာပဲဲ.....

အဲသည္ရက္မ်ားကို ေက်ာ္လြန္လာခဲ့ျပီ။

သားရဲ႔ အနာဂါတ္ စီမံကိန္းထဲမွာ သူတို႕အားလံုး စီးေမ်ာေနၾကျပီ... ေကာင္းျခင္းမဂၤလာပါ သားၾကီးေရ...

သူ႔ အျမင္အာရံုက သူ႔သားဖတ္ဖို႔ စာတစ္ပုဒ္ ျဖစ္လာရပါတယ္။

ျပီးေတာ့ သူ႔မွာ အၾကားအာရံုေတြ ရွိေနေသးတာမို႔

အၾကားအာရံု

♪♫~ သံသရာ... ဆြဲဆန္႔လို႔... ဘယ္ေလာက္ပင္ ရွည္... ရွည္...

ခ်စ္သူ႔နယ္ေျမသည္သာ... ျငိမ္းခ်မ္းနယ္ေျမ...

ေမတၱာတရား ထြန္းကားရာ.... ျငိမ္းခ်မ္းသာယာေသာ နယ္ေျမ.....

ျငိမ္းခ်မ္းသာယာေသာ နယ္ေျမ..... ~♪♫

ႏိုင္ငံျခား radio အသံလႊင့္တဲ့ အစီအစဥ္ထဲမွာ ရွားရွားပါးပါး သူၾကားလိုက္ရတဲ့ ေခာတ္ေဟာင္းသီခ်င္း တစ္ပုဒ္ပါ။

ေအာင္ျမင္ေက်ာ္ၾကားခဲ့တဲ့ ျမန္မာ အဆိုေတာ္ အမ်ိဳးသမီးၾကီးရဲ႔ အသံကို သူ အလြတ္ က်က္မွတ္ထားခဲ့ဖူးတယ္။

သူ႔မိခင္ၾကီး မၾကာခဏ ဆိုေလ့ ရွိတဲ့ သီခ်င္းပါ။ သူ လူပ်ိဳေထာ္၀င္စ မႏူးမနပ္အရြယ္မွာ ဒီသီခ်င္းနဲ႔ စတင္ ရင္းႏွီးခဲ့ ရတာေပါ့။

ခုလို အသက္အရြယ္ ရလာေတာ့ ဒီသီခ်င္းကို ဓမၼ အျမင္က လွမ္းျမင္ ခံစားခဲ့ရျပန္ ပါေရာ။

စဥ္ဆက္မျပတ္ ျဖစ္ပ်က္ေနရတာကို သံသရာ လို႔ အဓိပၸါယ္ ဖြင့္မယ္ဆိုရင္ သူတို႔အားလံုးဒီ ၀ကႍပါၾကီး ထဲမွာ ၀ဲလွည့္ ေနၾကရတာေပါ့ ေနာ္။ ဆြဲဆန္႔သမွ် ရွည္ၾကရ အံုးမွာ ပါလား။

ရွည္ကာမွ ရွည္ေလေရာ... ဆြဲဆန့္လိုက္ၾကအံုးစို႔ သားၾကီးေရ....

အနံ႔ အာရံု

သူ႔အသက္ 30 ေလာက္မွာ ႏွာေခါင္းနဲ႔ ပါတ္သက္ျပီး ခ်ိဳ႔ယြင္းခ်က္တစ္ခု ျဖစ္ခဲ့ဘူးတယ္။ ဘယ္လို စျဖစ္မွန္း မသိဘူး။ သူ႔ႏွာေခါင္းက အာရံုခံ ပစၥည္း ခ်ိဳ႕ယြင္းသြားတာကိုေတာ့ သူ အၾကမ္းဖ်ဥ္း သိထားတယ္။ အဲတာကေတာ့ အနံ႕ မွန္သမွ် ဘာအနံ႔မွ မရေတာ့တာပဲ။ ေမႊးတာလဲ မသိ၊ နံတာလဲမသိ။ သူေတာ္ေတာ္ တုန္လႈပ္သြားတယ္။ အဲသလို ျဖစ္ေနတာ ႏွစ္ေတြခ်ီျပီး ၾကာခဲ့ပါတယ္။

ေသခ်ာတာ တစ္ခုကေတာ့ စူးစိုက္စရာ အာရံုတစ္ခု ေပ်ာက္ပ်က္သြားတာပါ။ တရားရွဳမွတ္သူမ်ား အတြက္ကေတာ့ ၀န္တစ္ခု ေပါ့သြားတာေပါ့ေလ။ သူ႔မွာေတာ့ ပီပီျပင္ျပင္ တရား ရွဳမွတ္သူ တစ္ေယာက္မွ မဟုတ္တာကိုး။ ဒီေတာ့တုန္လႈပ္မာ္၊ ေျခာက္ျခားမယ္ဆိုတာ သူ႔အတြက္ ေသခ်ာတဲ့ စိတ္ခံစားမႈပဲေပါ့။ ခုေတာ့လည္း အခ်ိန္ကာလၾကီးက ကုစားေပးလိုက္လို႔ ဒီေရာဂါ ေပ်ာက္သြား ခဲ့ပါျပီ။
သူ- အနံ႔ေတြ ျပန္ရေနျပီ။

ေမႊးတာေလး ရွဴရရင္ သေဘာက်လို႔၊ နံတာေတြ ရွဴရရင္ စိတ္တိုင္းမက်လို႔။ သဘာ၀က်က် ပံုမွန္လူသား တစ္ေယာက္ ျပန္ျဖစ္ခဲ့ျပီေပါ့။ သဘာ၀အတိုင္း ရွင္သန္ေနရတာ ေကာင္းပါတယ္ သားၾကီးေရ...။

အရသာ အာရံု

သူက အစပ္ကို ေၾကာက္တယ္။ အခ်ိဳ ၾကိဳက္ပါတယ္။ သူ႔မိန္းမက အစပ္ ၾကိဳက္တယ္။ အခ်ိဳ မၾကိဳက္ပါဘူး။ ဘယ္လို အရသာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ရသ ၆ပါးနွာ အလြန္အကြ်ံ ခံစားရင္ေတာ့ ဒုကၡ ေရာက္ၾက ရမွာပါ။ အခ်ိဳ ၾကိဳက္လြန္းလို႔ အခ်ိဳကဲတာေတြ အရသာခံခဲ့ရင္း သူ႔မွာ ေသြးေတြေတာင္ ခ်ိဳကုန္ျပီထငပါ္ရဲ႕။ မိသားစု အားလံုးထဲမွာ ပုရြက္ဆိတ္ အကိုက္ခံ ရဆံုး၊ ျခင္အကိုက္ ခံရဆံုးက သူပဲ ျဖစ္ေနတယ္ေလ။ ခ်ိဳတယ္၊ ခ်ိဳတယ္၊ အားလံုး ခ်ိဳေနတယ္။ သူ႔မ်က္ႏွာကလဲ ခ်ိဳ၊ သူ႔စကားေတြကလဲ ခ်ိဳလြန္းလာလို႔ သူ႔နာမည္ကိုေတာင္ ဦးခ်ိဳထူး ေျပာင္းရေတာ့မလို ျဖစ္ေနတယ္။ အစပ္စားလြန္းတဲ့ သူ႔မိန္းမလား? ဒါနဲ႔ ပတ္သက္ျပီး သူ႔မိန္းမအၾကိဳက္ကို တားလြန္းလို႔ ခဏခဏ စကား မ်ားၾက ရတာေပါ့။ နဂိုက ျဖဴတဲ့ အသားအရည္ ပိုင္ရွင္ သူ႔မိန္းမ အသားအရည္ဟာ အျဖဴထဲ အနီ ေရာသလို ျဖစ္လာတယ္။ ေဒါသ ျဖစ္ေနျပီ ဆိုရင္ သူ႔ မိန္းမ မ်က္ႏွာဟာ ငရုပ္သီး နီနီ တစ္ေတာင့္လို ရဲေနတာပဲ။


အဲတာ အစပ္ေတြခ်ညး္ အရမ္းစားတာကိုး လို႔ ေျပာေတာ့ သူမက လက္မခံခဲ့ပါဘူး။
သားၾကီး ပို႔ေပးတဲ့ ေဆးေတြေတာ့ သူ မွန္မွန္ စားေနပါတယ္။
ရသာရံုေတြ ခံစားဖို႔ လူမွာပါလာၾကတဲ့ လွ်ာကေလးကို အလို မလိုက္မိဖို႔ အေရးၾကီးပါတယ္ သားၾကီးေရ။

အထိအေတြ႕႔ အာရံု

လူ႔ အသားအရည္ဟာ အင္မတန္ ႏူးညံ့ပါတယ္။
တစ္ခ်ိဳ႕ အာရံုခံ ေကာင္းသူေတြမွာ အေသးငယ္ဆံုးအင္းဆက္ပိုးမႊားေလး တစ္ေကာင္ရဲ႕ အထိအေတြ႕ကိုေတာင္ ခံစား သိရွိ ႏိုင္ၾကပါတယ္။
သဘာ၀တရား ၾကီး၏ အေအးဒဏ္၊ အပူဒဏ္မ်ား၏ အႏၱရယ္မွ ကာကြယ္ရန္ လူေတြ အ၀တ္၀တ္ ၾကရ၏။ ၾကမ္းတမ္းသည့္အ၀တ္က ၾကမ္းတမ္းေသာ အထိအေတြ႕ကို ေပးမည္။ ႏူးညံ့သည့္ အ၀တ္က ႏူးညံ့ေသာ အထိအေတြ႕ကို ေပးမည္။ ဒါသည္ပင္ ခံစားမႈေတြ ပါပဲ။
ရန္ကုန္ေႏြက ကြ်တ္ရြေနေအာင္ ပူပါတယ္။ မလြဲသာ၊ မေရွာင္သာမွ အျပင္ ထြက္ၾကရတယ္။ ေလဟာျပင္ထဲက အဆီးအတားေတြကို ေက်ာ္ျဖတ္လာတဲ့ ေနေရာင္ဟာ မညွာမတာ ပူလြန္းလွပါတယ္။
သူတို႔ လက္ရွိေနထိုင္ရတဲ့ တိုက္ခန္းက 4 လႊာမွာပါ။ အေပၚဆံုးအလႊာဆိုေတာ့ ေခါင္မိုးေအာက္က မ်က္ႏွာက်က္ ျပီးရင္ သူတို႔ပါပဲ။ ဒါေတာင္ မ်က္ႏွာက်က္က ျမင့္လို႔ပါလား။ တျခား အခန္းေတြက မ်က္ႏွာက်က္ နိမ့္ၾကတယ္။ တိုက္ခန္း ၀ရံတာက ထြက္ ၾကည့္ရင္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္မွာ 10 ထပ္ အေဆာက္အဦးၾကီး ရွိပါတယ္။ က်န္းမာေရး အေထာက္အကူျပဳ နာမည္ၾကီး အာရွေတာ္၀င္ ေဆးရံုၾကီး ျဖစ္ပါတယ္။ ညေန 3 နာရီ ေနာက္ပိုင္း ေနက်ခ်ိန္မွာ ဒီအေဆာင္အဦးၾကီးက ေနေရာင္ကို ဒိုင္းၾကီးတစ္ခုလို ကာထားေပးပါတယ္။ ဒီေတာ့ ေနရဲ႕ တိုက္ရိုက္ ထိေတြ႔မႈမွာ အေတာ္ၾကီး ခံသာသြားတာ ဘုရား မတာပါပဲ။ ခုတေလာ ရက္ပိုင္းေတြမွာ ေလျငိမ္ေနတာမို႔ အပူဒဏ္ကို ပို ခံၾကရပါတယ္။ နယ္ျမိဳ႔ေလးက ေခၚထားတဲ့ သူ႔ေျမး ေကာင္းေကာင္း ကေတာ့ ေရခ်ိဳးခန္းကိုခ်ည္း မ်က္စပစ္ေနေတာ့တာပါပဲ။ မနည္း တားထားရပါတယ္။ မနက္တၾကိမ္၊ ညေနတၾကိမ္ ေရခ်ိဳးဖို႔ ၾကပ္မပ္ေနရပါတယ္။ တမိသားစုလံုး စားဖို႔ ခ်က္ျပဳတ္ရတဲ့ သူ႔ မိန္းမလား။ ေခြ်းတလံုးလံုးနဲ႔ ေနတာေပါ့။ မိတ္ယားေတြ ထြက္လာလို႔ အေနရ အထိုင္ရ ခက္ေနပံု ရပါတယ္။ အဲဒါ သမီးက မိတ္ယား ေပ်ာက္တဲ့ ေပါင္ဒါဗူး ၀ယ္လာေပးပါနွ ေတာ္ေတာ္ေလး သက္သာသြားေလရဲ႕။ မိန္းမ ပင္ပန္းေနမွာ စိုးရိမ္လို႔ သူ မီးဖိုေဆာင္ ၀င္ျပန္ေတာ့လည္း မေဟသီက စိတ္တိုင္းက်ေတာင္ မမူပါဘူး။ သည္းခံရတာေပါ့ေလ။ ျပီးခဲ့တဲ့ ေဖေဖာ္၀ါရီ လကုန္ေလာက္မွာ အခ်န္းခ်င္း ကပ္ရက္ ေမၾကတဲ့ အမ်ိဳးသမီး ႏွစ္ေယာက္ ေနရာ ေျပာင္းေရႊ႕ၾကပါတယ္။ သူတို႔နဲ႔လဲ ပူခ်င္း မ်က္မွန္းတန္းမိေနၾကလို႔ ေမးထူးေခၚေျပာ ခင္မင္တယ္ ေျပာပါစို႔။ သယ္ယူေျပာင္းေရႊ႕ရာမွာ ၀န္ၾကီးတဲ့ပစၥည္းေတြကို သူတို႔ ေရာင္းခ်င္ ၾကလို႔ သူတို႔ မိသားစုကို ကမ္းလွမ္း လာပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ GAS အိုးၾကီးနဲ႔ တြဲရက္ GAS မီးဖိုကို တစ္၀က္ေစ်းနဲ႔ သူတို႔ ၀ယ္ျဖစ္လိုက္ပါတယ္။ မသံုးဖူးေသးေတာ့ လက္ဦးအစမွာ စိုးရိမ္စိတ္ေတြနဲ႔ သိပ္မရဲၾကဘူး။ သူကပဲ ဒိုင္ခံ ဖြင့္/ ပိတ္ ခ်က္ျပဳတ္ေပး ရပါတယ္။ အေရးၾကီးတာက GAS မီးဖိုရဲ႕ ဖြဲ႕စည္း တည္ေဆာက္ပံုနဲ႔ အလုပ္လုပ္ပံုကို နားလည္ဖို႔နဲ႔ သတိမေမ့ဖို႔ပါပဲ။
ဖြင့္ျပီးရင္ ျပန္ပိတ္ဖို႔ သတိထားရပါတယ္။
အင္မတန္ အပူရွိန္ ျပင္းလြန္းလို႔ ေရေႏြးတစ္အိုး တည္ရင္ အလြန္ဆံုး ၾကာမွ 5 မိနစ္ ပါပဲ။ ဆူေတာ့တာပါ။ လွ်ပ္စစ္မီးဖိုထက္ အပူ ျပင္းတယ္ေလ။
ဒါကလဲ သက္မဲ့ အထိအေတြ႕ပဲမဟုတ္လား။
အထိအေတြ႕ အာရံုအေၾကာင္း ေရးေနရာက စိတ္ကူးတည့္ရာေတြ ေလွ်ာက္ေရး ျဖစ္ေတာ့တာပဲ။ ဆိုလိုခ်င္တာက သက္ရွိေတြ သက္မဲ့ေတြမွာ ထိေတြ႕မႈရဲ႕ သက္ေရာက္ျခင္းေတြ ရွိေနၾကတာကိုပါ။
စာမေရးတာ ၾကာေပမဲ့ ေဘာလ္ပင္ ေကာက္ကိုင္ပီး စာရြက္ေပၚ ခ်ေရးလိုက္ရင္ ဦးေဏွာက္က အလိုအေလ်ာက္ ေမာင္းႏွင္ လာတာ အေလ့အက်င့္လို ျဖစ္ေနျပီ။ ေတြးမိတာေတြ ေရးေပေတာ့။ ခုလည္း ဘာကို ေတြးျပီး ဘယ္လိုေရးမလဲ။
အာရံုငါးပါးေပၚ အေျခခံျပီး ေရးမယ္ကြာ။ ဒီလို စဥ္းစားျပီး ေရးခ်လိုက္တာ သားၾကီးဖတ္ဖို႔ စာတစ္ေစာင္ ျဖစ္သြားေလရဲ့။

စမ္းေခ်ာင္းထဲက ႏွင္းသီတာ စာအုပ္ အငွားဆိုင္က ခ်ာတိတ္ေတြနဲ႔လဲ သူ ခင္ေနျပီ။ တစ္လအတြင္း Special Customer ေတြ စာရင္းထဲ သူ ၀င္သြားခဲ့တယ္။ သူ ဖတ္ခ်င္တဲ့ စာအုပ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား (အေဟာင္းမ်ား) အဲသည္မွာ ေတြ႔ထားတယ္ေလ။ တစ္ခ်ိဳ႕ ၾကိဳက္တာေတြ ေစ်းျဖတ္ ၀ယ္တာေပါ့။ ခုတေလာ မ်က္ေစ့ အာရံု ခံစားမႈေတြ သိသိသာသာ ခိ်ဳ႔ယြင္းလာလို႔ စာဖတ္တာ TV ၾကည့္တာေတြ အရွိန္ ေလ်ာ့ထား ရတယ္။ သူ့ ညာဘက္မ်က္ေစ့က ၀ါးေနျပီ။ ျမဴေတြ ဖံုးေနတဲ့ ျမင္ကြင္း ၾကည့္ေနရသလိုမ်ိဳး။ ဒါေၾကာင့္ စိတ္အလို မလိုက္ပဲ ထိမ္းခ်ဳပ္ထားရပါတယ္။ အာရံုငါးပါး ေရာက္ရာေပါက္ရာ စာမူၾကီးနဲ႔ အတူ ရုရွား စာေရးဆရာၾကီး ခ်က္ေကာ့ဗ္ ၀တၳဳတို တစ္အုပ္ လက္ေဆာင္ ထည့္ေပးလိုက္တယ္။ သားၾကီးလည္း သူ႔အေဖ၀ါသနာမ်ိဳး ရွိေနတယ္မဟုတ္လား။ အာရံုငါးပါးရဲ႕ အႏွစ္ခ်ဳပ္ကေတာ့ ထိမ္းခ်ဳပ္ႏိုင္မႈ စြမ္းအားပါ။ လူ မွန္သမွ် ဒီအာရံုေတြနဲ႔ မိုးလင္း/ မိုးခ်ဳပ္ ထိေတြ႔ေနၾက ရစျမဲ မလား။ ဆိုလိုတာက အလြန္အကြ်ံ မခံစား မိၾကဖို႔ သတိျပဳ ၾကဖို႔ပဲေလ။ စိတ္ထဲ စဥ္းစားမိတာေတြ အပိုင္းခြဲ ေရးျဖစ္တာပါ။ သူ လို႔ နာမ္စား သံုးထားသူ ေဖေဖလည္း ဒီ အာရံုငါးပါးနဲ႔ ရွင္သန္ ထိေတြ႕ ေနရအံုးမွာပါပဲ။ ဘယ္အာရံုကိုမွ အလြန္အကြ်ံ မခံစားရေအာင္ မၾကာခဏ တရားပတ္ေတြ ၀င္ျဖစ္ေနတယ္။ ခုေလာေလာဆယ္ေတာ့ စမ္းေခ်ာင္းနဲ႔ နီးရာ ဘုရားဆီ မနက္တိုင္း လိုလို ေရာက္ျဖစ္ ေနပါတယ္။

ဗဟိုလမ္း၊ ဗားကရာလမ္း မီးပြိဳင့္ နားက ကိုးထပ္ၾကီး ဘုရား မွာပါ။ တိုက္ခန္းက လမ္းေလွ်ာက္သြားရင္ 5 မိနစ္ ေလာက္ပါပဲ။
ဘုရားရဲ႕ အရိပ္က အင္မတန္ ေအးခ်မ္းတာပါ။ အိမ္မွာလဲ ဘုရား ရွိေနတာပါပဲ။ အာရံု ခ့စားမႈမွာေတာ့ မတူပါဘူး။ သဘာ၀ အပူဒဏ္ကလည္း သိသိသာသာ ကြာျခားပါတယ္။ တစ္နာရီ တရားမွတ္ျပီး ပါသြားတဲ့ စာအုပ္ ဖတ္ေလ့ ရွိတယ္။ မနက္ 10 နာရီ ၀န္းက်င္ဆို တိုက္ခန္း ျပန္ေရာက္ေန ပါျပီ။
ကေလးေတြ အလုပ္ ကိုယ္စီနဲ႔ အျပင္ဘက္ သြားၾကရင္ စကားနည္းတဲ့ အေမၾကီးနဲ႔ ေလေပါတဲ့ အေဖၾကီးတို႔ မလိုက္ဘက္စြာ အတူ က်န္ေနရစ္ျမဲပါ။ ခုေတာ့ ေျမး ေကာင္းေကာင္း ေရာက္လာလို႔ အေဖာ္ရျပီေပါ့.။
ေကာင္းေကာင္းက ေလာင္စပ္ ဆိုေတာ့ ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းပါတယ္။
သူ႔ကိုလည္း မလြန္ကြ်ံေအာင္ ထိန္း ေနရတယ္ ဆိုပါစို႔။
ေက်ာင္းေတြ ဖြင့္ရင္ေတာ့ ေနရာသစ္မွာ မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းအသစ္ ေတြနဲ႔ ဒီကေလး ေပ်ာ္သြားမွာပါ။ အဆင့္ျမင့္ ပညာေရးကို သူ႕ IQ နဲ႔ တြဲစပ္ ေပးလိုက္ရင္ ခြ်န္မွာ ေသခ်ာပါတယ္။
စာမ်က္နွာ နံပါတ္ တစ္ဆယ္ေရာက္ေနပါျပီ။

နားၾကပါဦးစို႔
ေဖေဖ

ေဖေဖ့စာ ဖတ္ျပီး ကြ်န္ေတာ္ အေတြး နယ္ခ်ဲ႕ ေနမိသည္။ ျမိဳ႔ေတာ္ ရန္ကုန္သို႔ ေဖေဖ လူငယ္ဘ၀က အင္မတန္ သြားခ်င္ခဲ့ဖူးသည္။ ျမိဳ႔ျပမွာ ေနထိုင္ရတာကို ခံုမင္သည္။ ေရႊတိဂံုဘုရားကို နံနက္တိုင္း ဖူးခ်င္သည္။ မွတ္မိပါေသးသည္။ ကြ်န္ေတာ္ ငယ္စဥ္က ျမိဳ႔ေတာ္ရန္ကုန္ႏွင့္ ေရႊတိဂံုဘုရားအေၾကာင္း၊ အဲဒီမွာ ၾကီးပြားျပီး စမတ္က်ေနေသာ ေဖေဖ့ မိတ္ေဆြမ်ား အေၾကာင္း ေျပာျပတိုင္း ေဖေဖ့ မ်က္၀န္းေတြက ေမ်ာင္လင့္ခ်က္ေတြ ႏွင့္ ေတာက္ပလို႔ ေနခဲ့သည္။ ယခု ေဖေဖ အင္မတန္ ေနထိုင္ခ်င္လွေသာ ျမိဳ႔ေတာ္ ရန္ကုန္ၾကီးမွာ ေပ်ာ္ရႊင္ပါရဲ႔လား။ ျမိဳ႔ကေလးမွာတုန္းကေတာ့ နံနက္ခင္းတိုင္း ျမိဳ႔လယ္အင္းတပါတ္ လမ္းေလွ်ာက္ျပီး ျပန္လာတိုင္း လဖည့္ရည္ဆိုင္မွာ လူၾကီး၊လူငယ္ အရြယ္စံုလွေသာ မိတ္ေဆြမ်ားအား စိတ္၀င္စားစရာ၊ ေပ်ာ္စရာ ပံုတို ပတ္စမ်ားကို လူတကာ ေငးေမာ နားစိုက္ေထာင္ရေအာင္ ေျပာေနရသည္ကို တမ္းတေနလိမ့္မည္။ မဂၤလာတိုက္မွာ ေ၀ယ်ာ၀စၥ လုပ္ကိုင္ကူရင္း ေအးေအးလူလူ တရားထိုင္ရတာကို ပို လြမ္းေနလိမ့္မည္။ ညေနေစာင္းလ်င္ေတာ့ ေက်ာင္းတုန္းက ငယ္သူငယ္ခ်င္း တစ္ခ်ိဳ႕ႏွင့္ ၀ိုင္းဖြဲ႕ သီခ်င္းဆိုခ်င္ဆိုမည္။ ေရွးျဖစ္ေဟာင္း ေအာက္ေမ့ဖြယ္ေတြ ေျပာၾကမည္။ ရာသီဥတု အားေပးလ်င္ေတာ့ ယမကာေလး မွီပဲ ၾကမည္။ အေပါင္းအသင္း အင္မတန္ ခင္တြယ္ေသာ ေဖေဖသည္ သူ႔ မိတ္ေဆြမ်ားကို အခ်ိန္တန္လွ်င္ သတိရမိမွာပါပဲ။ ျမိဳ႔ေတာ္ၾကီးသည္ ေဖေဖ ငယ္စဥ္တုန္းကေလာက္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ အျပည့္ႏွင့္ ေဖေဖ့ကို ပိုက္ေထြးထားႏိုင္မည္ မဟုတ္တာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ သိေနသည္။

ေဖေဖ့အိပ္မက္ေတြ အကုန္လံုးကိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ မသိပါ။ ဂီတကို ခံုမင္ေသာ ေဖေဖက ဘင္ဂ်ိဳအတီးေကာင္းသလို သီခ်င္းအဆိုလဲ ေကာင္းသည္။ ဂစ္တာလဲ ေကာင္းေကာင္း တီးတတ္သည္။ တီး၀ိုင္းေတြ ေထာင္ျပီး သီခ်င္းေတြ ဆိုခဲ့ၾကတုန္းက အဆိုေတာ္ ျဖစ္လိုေသာ အိပ္မက္ေတြ ေဖေဖ့မွာ ရွိခဲ့မွာပါပဲ။

အစားအေသာက္၊ အ၀တ္အစား၊ အရာအားလံုးကို အေကာင္းမွ ၾကိဳက္ေသာ ေဖေဖသည္ ခ်မ္းသာ လိုစိတ္တို႔ျဖင့္ သူ ျမတ္ႏိုးေသာ ဂီတကို စြန္႔၊ ရံုး၀န္ထမ္းဘ၀ကို စြန္႔ျပီး ေက်ာက္တြင္းတူးသမား ဘ၀ကို ေျခစံုပစ္ ၀င္ခဲ့သည္။ ေက်ာက္ၾကီးေက်ာက္ေကာင္းသာ ရခဲ့ရင္ ဆိုေသာ အိပ္မက္တစ္ခုျဖင့္ နွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ေျမက်င္းထဲ ၀င္ခဲ့သလို ေတာင္ေတြကိုလဲ ေဖာက္ခဲ့သည္။ ညၾကီး ခ်မ္းခ်မ္းစီးစီးမွာ ျမိဳ႕လယ္အင္းထဲ သြားျပီးလည္း မိုးထဲေရထဲ ေပါက္တူးတလက္ျဖင့့္ တူးဖြခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ ထမင္းစား ေက်ာက္မွလြဲ၍ ဘာေက်ာက္ၾကီး ေက်ာက္ေကာင္းမွ ေဖေဖ မေတြ႕ခဲ့ရပါ။

အရြယ္ကေလးေထာက္လို႔က်န္းမာေရး အေျခအေနအရ ေက်ာက္တြင္းေလာကေန အနားယူရျပန္ေတာ့ သူတပါး လက္ေအာက္ခံ မလုပ္လိုေသာ ေဖေဖက သူ႔မာနေတြ ေအာက္ခ်ျပီး အလုပ္၀င္လုပ္ ရျပန္သည္။ ေပါင္းကူး အေအးဆိုင္မွာ ေဖေဖ့ကို မန္ေနဂ်ာအျဖစ္ ေတြ႔ရမည္။ ေနာက္ေတာ့ ေရႊေတာမွာ သြားျပီး လုပ္ျပန္သည္။

ဘ၀အေမာေတြထဲမွာ ႏွစ္ေနခဲ့ေသာ ေဖေဖသည္ သူခ်စ္ေသာ ဂီတကို ေမ့ေလ်ာ့ေလခဲ့သလား။ ေဖေဖ့ ဘင္ဂ်ိဳေလးကို လြမ္းလို႔ ေနမလား။ ဂစ္တာတီးကာ သီခ်င္းဆိုျပတတ္ေသာ ေဖေဖ့ သံစဥ္ေတြကို ကြ်န္ေတာ္ ကေတာ့ လြမ္းလွသည္။ အဖိုး (ေဖေဖ့ အေဖ) ရဲ႔ တေယာသံကိုေရာ ေဖေဖ လြမ္းေနမလား။ ဖြားဖြား (ေဖေဖ့ အေမ) ရဲ႔ သီခ်င္းသံေတြကို ေဖေဖ လြမ္းေနတာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ သိျပီ။

ေဖေဖ ငယ္စဥ္က အလြန္ၾကိဳက္ေသာ ေကာင္းဘြိဳင္ေတြကို မွတ္မိေသးရဲ႕လား။ တကၠဆပ္စ္ (Texas) ကို ေဖေဖ အိပ္မက္ေသးရဲ႔လား။ ေဖေဖသည္လည္း ကြ်န္ေတာ္ ငယ္စဥ္ကလို ကမၻာၾကီး အႏွံ႔ လည္ပတ္လို႔ စူးစမ္းခ်င္သည့္ အိပ္မက္ေတြ ရွိခဲ့ဖူးမွာပါပဲ။

ေဖေဖနွင့္ကြ်န္ေတာ္က ကဗ်ာေတြ၊ စာေတြ ၾကိဳက္တာ၊ အေနာက္တိုင္းက ဒရာမာ ရုပ္ရွင္ကားေတြ ၾကိဳက္တာ တူသည္။ အႏုပညာကို ျမတ္ႏိုးတာလဲ တူသည္။

သို႔ေသာ္ ကြ်န္ေတာ္က ေဖေဖ့လို စာေတြ၊ ကဗ်ာေတြလည္း အေရးမေကာင္းပါ။ ရုပ္ရွင္ ၾကိဳက္တာခ်င္း အတူတူ ေဖေဖက အဂၤလိပ္စာကို ေကာင္းေကာင္း ေရးတတ္၊ ဖတ္တတ္သလို ေလယူေလသိမ္း မွန္မွန္နွင့္ စမတ္က်က် စကားေျပာတတ္သည္။ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ အဂၤလိပ္စာ ျမင္လွ်င္ ေ၀းေ၀းက ေရွာင္သလို မတတ္သာလို႔ ေျပာရလွ်င္လဲ ငပိသံ ၀ဲ၀ဲႏွင့္ အထစ္အထစ္။ အႏုပညာမွာလဲ ေဖေဖ့လို အသံမေကာင္းသလို ဘင္ဂ်ိဳလည္း တီးတတ္ဖို႔ မေျပာႏွင့္။ ဂစ္တာပင္ မတီးတတ္သည့္ ကြ်န္ေတာ္က ဂီတ တူရိယာေတြႏွင့္ အလွမ္းေ၀းလြန္းလွသည္။

ဘ၀ကို ေပါ့ေပါ့ပါးပါး၊ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ျဖတ္သန္း ခ်င္ၾကတာလဲ တူသည္။ မိသားစုကို ခင္တြယ္တာျခင္း တူသည္။ မိတ္ေဆြ အေပါင္းအသင္း ေတြကို မင္တတ္တာလည္းတူသည္။ သို႔ ေသာ္ ကြ်န္ေတာ္က ေဖေဖ့လို ဟာဒယဥာဏ္မရွိ။ ေဖေဖ့လို ဗဟုသုတ ၾကြယ္ၾကြယ္၀၀ႏွင့္ ေျပာစရာ စကား မ်ားမ်ားစားစား မရွိ။ ေဖေဖ့လိုလဲ လူခ်စ္လူခင္ မေပါလွပါ။ ကြ်န္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားပင္လွ်င္ ကြ်န္ေတာ့္ဆီ လာလည္ပါက ေဖေဖနွင့္ ေဘာ္ဒါရင္းခ်ာေတြ ျဖစ္သြားျပီး ကြ်န္ေတာ္က စကား၀ိုင္းေဘး ေရာက္သြား ရသည္အထိ ေဖေဖက အေျပာေကာင္းလွသလို ခင္မင္စရာလဲ ေကာင္းလွသည္။

တခါတခါမွာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ ေဖေဖႏွင့္ ေနရာခ်င္း လဲပစ္လိုက္ခ်င္သည္။ ကြ်န္ေတာ့လိုသာ ေဖေဖ့ ကံ တူပါက ကြ်န္ေတာ့္ထက္ အဆမ်ားစြာ ထူးခြ်န္ေအာင္ လုပ္ျပႏိုင္လိမ့္မည္။ သို႔ေသာ္ ေလာကၾကီးက တခါတခါ လြဲေခ်ာ္မႈမ်ားျဖင့္ က်ည္စားတတ္ပါေသးသည္။ ခုေတာ့ ေဖေဖသည္ ဘ၀မွာ ေနသားတက် ေပ်ာ္ရႊင္ႏိုင္ပါရဲ႕လား။ ေဖေဖ့အိမ္မက္ေတြ ဆက္လက္ မက္ေနေသးသည္လား။ ထိုအိမ္မက္မ်ားသည္.......

ေရးသားသူ - မိုးကုတ္သား

WHAT IS A FAMILY? (မိသားစု ဆိုတာ)

လူတစ္ေယာက္ အလုပ္ကို မိုးခ်ဳပ္တဲ့ထိ အခ်ိန္ပို လုပ္ျပီး ေမာေမာနဲ႔ အိမ္ကိုျပန္လာတယ္။ ပင္ပန္းလို႔ စိတ္ေတြလဲ တိုေနတယ္။ ငါးႏွစ္အရြယ္ သူ႔သားေလးက အိမ္ေပါက္ဝမွာ သူျပန္အလာကို ေစာင့္ေနတာ ေတြ႕ရတယ္။
သား - “ေဖေဖ၊ ေဖေဖ့ကို သားတစ္ခု ေမးလို႔ ရမလား”
ဖခင္ - “ေမးေလသားရဲ႕၊ ဘာေမးမလို႔လဲ”
သား - “ေဖေဖ၊ တစ္နာရီ အလုပ္လုပ္ရင္ ပိုက္ဆံ ဘယ္ေလာက္ရလဲ”
ဖခင္ - “ဒါ မင္းအလုပ္ မဟုတ္ပါဘူး။ ဘာ ကိစၥနဲ႔ မင္းက သိခ်င္ရတာလဲ” ဖေအျဖစ္သူက ေဒါသနဲ႔ ေမးလိုက္တယ္။
သား - “သားသိမွ ျဖစ္မွာမို႔လို႔ပါ ေဖေဖရာ။ ေက်းဇူးျပဳျပီး ေဖေဖ တစ္နာရီ အလုပ္လုပ္ရင္ ပိုက္ဆံ ဘယ္ေလာက္ရလဲ ဆိုတာသာ ေျဖေပးပါဗ်ာ”
ဖခင္ - “ေအး၊ မင္းသိမွ ျဖစ္မွာဆိုလဲ ေျဖရတာေပါ့ကြာ။ တစ္နာရီကို ႏွစ္ဆယ္ ရတယ္”
“အိုး” ခေလးငယ္က ေခါင္းငံု႔ခ်လိုက္ရင္း ခပ္တိုးတိုး ေရရြတ္လိုက္မိတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ေခါင္းေမာ့ျပီး သူ႔အေဖကို မရဲတရဲ ၾကည့္ျပီး ေမးလိုက္တယ္။
“ေဖေဖ၊ သား ပိုက္ဆံ တစ္ဆယ္ေလာက္ ေဖေဖ့ဆီက ေခ်းလို႔ ရမလား”
ဖခင္ျဖစ္သူက ေဒါသေတြ ေပါက္ကြဲသြားတယ္။ “မင္းဒီလိုေမးတာက ေငြေခ်းျပီး ဘာမဟုတ္တဲ့ အရုပ္ေတြ၊ တျခား အဓိပၸါယ္ ဘာမရွိတဲ့ ဟာေတြ ဝယ္ဖို႔ သက္သက္ပဲ ဆိုရင္ အခုခ်က္ခ်င္း မင္းအခန္းထဲမွာ ျငိမ္ျငိမ္ သြားေန ေနေတာ့။ မင္းကိုယ္မင္း အတၱ ၾကီးလား မၾကီးဘူးလား ေသခ်ာ ျပန္စဥ္းစား။ ငါ ေန႔တိုင္း ဒီေလာက္ အလုပ္ကို အပင္ပန္းခံ လုပ္ေနတာ မင္းရဲ႕ ခေလးဆန္တဲ့ ဒီ ပူဆာတာေတြ သက္သက္ အတြက္ပဲလား”
ေကာင္ကေလးလဲ သူ႔အခန္းထဲ တိတ္တိတ္ ဆိတ္ဆိတ္ေလး ဝင္သြားျပီး အခန္းတံခါးကို ပိတ္လိုက္တယ္။ အေဖၾကီးကေတာ့ ဧည့္ခန္းထဲမွာ ထိုင္ေနရင္း သူ႔သားရဲ႕ေမးခြန္းကို စဥ္းစားမိေလ၊ ေဒါသထြက္ေလ ျဖစ္ေနတယ္။ ဒီေကာင္ေလးက သူ႔ဆီက ပိုက္ဆံ ေတာင္းခ်င္တာကိုမ်ား ဒီေမးခြန္း လာေမးေနရေသးတယ္။ နာရီပိုင္းေလာက္ၾကာေတာ့ သူလဲ ေဒါသေျပသြားတယ္။သူ႔သားက သူ႔ဆီကေန ေငြေတာင္းခဲတယ္။ အခု ဒီေငြတစ္ဆယ္ ေတာင္းတာ သူ႔သား တကယ္လိုအပ္ေနတဲ့ တစ္ခုခုကို ဝယ္ဖို႔မ်ားလား လို႔ စျပီး စဥ္းစား မိလာတယ္။ ဒါနဲ႔ သူ႔သား အခန္းထဲကို တံခါးေခါက္၊ ခြင့္ေတာင္းျပီး ဝင္သြားလိုက္တယ္။
“သား အိပ္ေနျပီလား” သူ႔သားကို ျငင္ျငင္သာသာ ေမးလိုက္တယ္။
“မအိပ္ေသးပါဘူး ေဖေဖ” သားက ျပန္ေျဖတယ္။
“ေစာေစာ က ေဖေဖ သိပ္ျပီးမ်ား ေဒါသၾကီး သြားသလား စဥ္းစားမိလို႔ပါ” အေဖၾကီးက ေခ်ာ့တယ္။ “ေဖေဖ ဒီေန႔ အလုပ္ေတာ္ေတာ္ ပင္ပန္းလာလို႔ စိတ္မရွည္ႏိုင္ပဲ သားကို ေအာ္ေငါက္မိသြားတယ္။ ေရာ့၊ ဒီမွာ သားလိုခ်င္တဲ့ ေငြတစ္ဆယ္”
သားကေလးလဲ ဝမ္းသာအားရနဲ႔ အိပ္ယာကေန ေငါက္ကနဲ ထထိုင္လိုက္တယ္။ “အိုး၊ ေက်းဇူးတင္လိုက္တာ ေဖေဖရာ” အျပံဳးမ်က္ႏွာနဲ႔ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ေအာ္လိုက္တယ္။
ေနာက္ေတာ့ ေခါက္ထားတဲ့ ေငြစကၠဴေလးတစ္ခ်ိဳ႔ကို သူ႔ေခါင္းအံုးေအာက္ကေန ဆြဲထုတ္လိုက္တယ္။
အေဖၾကီးက သူ႔သားဆီမွာ ေငြတစ္ခ်ိဳ႕ရွိေနျပီးသားဆိုတာ သိသြားေတာ့ ေဒါသေတြက ထပ္ထြက္လာျပန္တယ္။
ေကာင္ကေလးကေတာ့ သူ႔လက္ထဲက ေငြေတြကို ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ေရတြက္ျပီး သူ႔အေဖကို ေမာ့ၾကည့္လိုက္တယ္။
“မင္းဆီမွာ ေငြေတြ ရွိေနျပီးသားကို ဘာလို႔ ထပ္ျပီး လိုခ်င္ေနရတာလဲ” သူ႔အေဖက ေဒါသသံနဲ႔ အံၾကိတ္ျပီး ေမးတယ္။
“သားမွာ ေငြမေလာက္လို႔ေပါ့၊ ခုေတာ့ ျပည့္ပါျပီ” ေကာင္ကေလးက ျပန္ေျဖတယ္။
“ေဖေဖ၊ ခု သားမွာ ေငြႏွစ္ဆယ္ျပည့္ျပီ။ ေဖေဖ့ဆီက အခ်ိန္ တစ္ခ်ိဳ႕ကို သား ဝယ္လို႔ ရမလားဟင္။ မနက္ျဖန္က်ရင္ ေဖေဖ အိမ္ကို ေစာေစာ ျပန္လာခဲ့ပါေနာ္။ သားေလ၊ ေဖေဖနဲ႔ အတူတူ ညစာ စားခ်င္လို႔ပါ”

ဒီပံုျပင္ေလးကို သင္ခ်စ္ခင္တဲ့ တစ္ေယာက္ေယာက္ကို မွ်ေဝေပးပါ။ ပိုေကာင္းတာက ေငြႏွစ္ဆယ္တန္တဲ့ သင့္ရဲ႔ အခ်ိန္ တစ္နာရီကို သင္ ခ်စ္တဲ့ သူေတြအတြက္ မွ်ေဝေပးလိုက္ပါ။
ဒီပံုျပင္ေလးက အလုပ္တာဝန္ေတြ အျမဲ ဖိစီးျပီး မအားမလပ္ ျဖစ္ေနၾကတဲ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အားလံုးအတြက္ သိမ္ေမြ႕တဲ့ သတိေပးမႈေလး တစ္ခုပါ။
ကြ်န္ေတာ္တို႔ဘဝရဲ႔ အေရးပါတဲ့၊ ခ်စ္ခင္ျမတ္ႏိုးတဲ့ သူေတြအတြက္ ေပးရမဲ့ အဖိုးတန္ အခ်ိန္ေတြ ကြ်န္ေတာ္တို႔ လက္ထဲကေန ခြ်တ္ေခ်ာ္က်ျပီး ေပ်ာက္ဆံုးမသြားေအာင္ ဂရုစိုက္ရမွာပါ။
တကယ္လို႔မ်ား ကြ်န္ေတာ္တို႔ မနက္ျဖန္လိုမွာ ေသဆံုးသြားျပီ ဆိုပါစို႔။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အခုအလုပ္လုပ္ေပးေနတဲ့ ကုမဏီက ရက္မၾကာခင္မွာပဲ တစ္ျခား လူတစ္ေယာက္ကို အစားထိုး ခန္႔လိုက္မွာပါပဲ။
ဒါေပမဲ့ ခ်န္ရစ္ ခံခဲ့ရတ့ဲ ကြ်န္ေတာ္တို႔ မိသားစု နဲ႕ သူငယ္ခ်င္းေတြ အတြက္ကေတာ့ အစားထိုး မရႏိုင္တဲ့ ဆံုးရွံဳးမႈ အျဖစ္ ခံစားၾကရပါ့မယ္။ ျပန္ သံုးသပ္ၾကည့္လိုက္စမ္းပါ။ မိသားစု နဲ႔ အလုပ္၊ ဘယ္ဟာကို ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဘဝအတြက္ ဦးစား ေပးေနမိလဲ ဆိုတာ။
အခ်ိန္ျပည့္ အလုပ္ အတြက္ၾကီးပဲ အခ်ိန္မေးပပါနဲ႔။ (မိသားစု) ဆိုတာ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ ေတြးၾကည့္စမ္းပါ။

FAMILY = (F)ATHER (A)ND (M)OTHER,(I)(L)OVE (Y)OU!

ဘာသာျပန္သူ - မိုးကုတ္သား

မူးယစ္ ည

မူးယစ္ ည


ေခါင္းေတြက မူးေ၀ အံုခဲလို႔။ မ်က္လံုးေတြက အရာရာ ၀ိုးတစ္၀ါး။ ငါ ေတာ္ေတာ္မ်ား မူးသြားပလား။ ဘယ္နားမွာ ေသာက္ခဲ့လို႔ ဘယ္လို မူးေနမွန္း ကြ်န္ေတာ္ မမွတ္မိေတာ့။ ကြ်န္ေတာ္ သိေနတာက အိမ္ကို ျပန္ေနတယ္။ ေစ်းၾကီးကို ျဖတ္ျပီး နန္းမြန္းေက်ာင္းေရွ႕က ေတာင္တက္လမ္းေလး အတိုင္း တက္လာခဲ့တယ္။ ရြာလည္လမ္း အ၀င္က သရဲ ေျခာက္တယ္လို႔ နာမည္ၾကီးတဲ့ ေညာင္ပင္ၾကီးကိုေတာင္ ရွိေသးလား သတိ မထားမိဘဲ ျဖတ္လာခဲ့တယ္။ စည္ပင္သာယာ ေအာက္လမ္းအတိုင္း ဆင္းေလွ်ာက္လာရင္း ကြ်န္ေတာ္ ၾကိတ္ပိုးေနတဲ့ မမတို႔ အိမ္ေရွ႕ေရာက္ေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း ခိုးၾကည့္ခဲ့ေသးတယ္။ ဘာလို႔မ်ား လမ္းေပၚမွာ လူဒီေလာက္ ရွင္းေနတာပါလိမ့္။ မူးရူး ယိုင္ထိုးျပီး အျမဲျပန္လာတတ္တဲ့ ကြ်န္ေတာ္ ရန္ရွာမွာ ေၾကာက္လို႔ တစ္ရြာလံုး ပုန္းေနၾကသလား။ အဟက္။ ကြ်န္ေတာ္က ဒီေလာက္ေတာင္ ရြံစရာ၊ ေၾကာက္စရာ ေကာင္းေနျပီ ထင္ပါ့။ ဟို ယိမ္း ဒီယိုင္နဲ႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို မနဲ သယ္ေလွ်ာက္ရင္း အိမ္ေပါက္၀ကို ေရာက္လာတယ္။ အမယ္၊ အငယ္ေကာင္က ဂစ္တာတီးျပီး အေမသီခ်င္း ဆိုလို႔ပါလား။ ငါမ်ား နားၾကားလြဲ ေလသလား။ ျခံတံခါးကို တြန္းဖြင့္ ၀င္သြားေတာ့ ျခံအ၀င္၀က သနပ္ခါးပင္ ေဘးမွာထိုင္ျပီး ဂစ္တာတီး သီခ်င္းဆိုေနတဲ့ အငယ္ေကာင္ကိုေတြ႔တယ္။ ငါ သိပ္မမူးေသးပါဘူး။ အေတြးနဲ႔ ေက်နပ္တုန္း အိမ္ေနာက္ေဖးမွာ အလတ္ေကာင္ကို လွမ္းျမင္လိုက္တယ္။ အမယ္၊ ဒီေကာင္ကလဲ အငယ္ေကာင္ ဆိုေနတဲ့ အေမသီခ်င္းကို တစ္ပိုင္းတစ္စ လိုက္ဆိုေနလိုက္တာမ်ား စိတ္ပါလက္ပါ ရွိလို႔။ သြားစမ္းပါ။ ဒီေကာင္ေတြက အခုမွ အေမ့ကို ခ်စ္ျပေနလိုက္တာ။ စိတ္ထဲ ေဒါသက ေထာင္းကနဲ ထြက္လာတယ္။ ဘာကို အလို မက်ျဖစ္ေနမွန္း မသိဘဲ စိတ္ေတြတိုေနတယ္။ အိမ္တံခါးကို ေဆာင့္တြန္းျပီး ၀င္သြားေတာ့ လန္႔သြားတဲ့ ညီမေလးက မ၀ံ့မရဲနဲ႔ အခန္းေထာင့္ကေန ၾကည့္တယ္။ ေသာက္လာျပန္ျပီ ဆိုတဲ့ ပံုမ်ိဳးနဲ႔ ေခါင္းယမ္းျပီး စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ ၾကည့္ေနတဲ့ ညီမေလးကိုို မ်က္လံုးေထာင့္ကေန ျမင္ျဖစ္ေအာင္ ျမင္လိုက္ေသးတယ္။ ေအာင္မာ၊ ဒင္းကမ်ားလာေသးတယ္။ ေဒါသေတြ ပိုထြက္လာေပမဲ့ မူးေနတဲ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို မသယ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ညီအကို ေလးေယာက္ စုေပါင္းျပီး တိုးေခြ႔ အိပ္ရတဲ့ ကုတင္ေပၚ ပစ္လွဲ ခ်လိုက္ရတယ္။
ထမင္းဟင္း ခ်က္ေနတဲ့ အေမကလဲ ကြ်န္ေတာ္ မူးလာတာကို စိတ္တိုေနပံု ရတယ္။ ေဆာင့္ေဆာင့္ ေအာင့္ေအာင့္ လုပ္ေနတယ္။ ဘာျဖစ္လဲကြာ။ ကိုယ့္ ပိုက္ဆံနဲ႔ ကိုယ္ ေသာက္လာတာ ဘယ္သူ႔ ဂရုစိုက္ရမွာလဲ။ အရက္ေလး ေသာက္တာမ်ား မဟာ ျပစ္မႈၾကီး က်ဴးလြန္ထားတာ က်ေနတာပဲ။ ဘယ္သူ႔ကိုမွ ဂရုမစိုက္ဘူး။ စိတ္ခ်ဥ္ခ်ဥ္နဲ႔ အိပ္ပစ္လိုက္တာပဲ ေကာင္းတယ္။ ကြ်တ္၊ ေခါင္းကလဲ မူးရုံမက ကိုက္လာသလိုပဲ။ ေဒါသေတြက ပိုျပီး ဆူေ၀လာတယ္။
ထမင္းစားဖို႔ လာေခၚတဲ့ ညီမေလးကို ေျခနဲ႔ လွမ္းခတ္ ျပစ္လိုက္တယ္။ သြားစမ္းကြာ။ ရွာသမွ် ဒီေလာက္ ေပးေနတာေတာင္ မစိုေျပႏိုင္တဲ့ ထမင္း၀ိုင္း၊ ငါ မစားဘူး။ ကြ်န္ေတာ္ ကန္လိုက္လို႔ ညီမေလးလဲ ၾကိတ္ငိုေနတယ္။ သူလန္႔ျ႔ပီး ေအာ္လိုက္တဲ့ အသံကို ၾကားလို႔ထင္ပါရဲ႕။ အလတ္ေကာင္နဲ႔ အငယ္ေကာင္က အိမ္ထဲ ေျပး၀င္လာတယ္။
ညီမေလးကို ကန္လႊတ္ေနတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ကို ၀ိုင္းဆြဲၾကတာေပါ့။ အလတ္ေကာင္က ေျခရင္းကေန ကြ်န္ေတာ့္ ေျခေထာက္ကို ခ်ဳပ္ဖို႔ ၾကိဳးစားတယ္။ အငယ္ေကာင္က ကုတင္ ဟိုတစ္ဘက္ ေဘးကေန ကြ်န္ေတာ့္လက္ေတြကို ခ်ဳပ္လို႔ရေအာင္ ဆြဲေနတယ္။ ေအာ္၊ မင္းတို႔က ဒီလိုလား။ ဆူေ၀ခ်င္ေနတဲ့ ေဒါသေတြ ပြက္ပြက္ထျပီး အတင္းရုန္းတယ္။ ရုန္းလို႔ မရေလ ေဒါသေတြက ပိုထြက္ေလ။ ဒီေလာက္္ေတာင္ရွိတာ၊ ကဲကြာ။ မ်က္စိကို စံုမွိတ္၊ ရွိသမွ် အားကုန္သံုးျပီး ရုန္းရင္း ေျခစံု ကန္ထည့္လိုက္တယ္။
၀ုန္းကနဲ ကြ်န္ေတာ္ က်ံဳးရံုး လူးလဲျပီး ထထိုင္ရင္း ဒီေကာင္ေတြ ျပန္ခ်ဳပ္လာရင္ အသင့္ ျပန္ေဆာ္ဖို႔ မ်က္လံုးကို ျပဴးျပဲျပီး ဖြင့္ၾကည့္ေတာ့
ဟင္၊ ကြ်န္ေတာ့္ အိမ္က ၀ါးထရံေတြ ဘယ္လိုျဖစ္ျပီး အုတ္နံရံ ျဖစ္ေနရတာတုန္း။ ျပီးေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ ကုတင္ ကလဲ ဘာလို႔ ေသးသြားရတာလဲ။ ဟုိတစ္ဘက္မွာကလဲ ကုတင္တစ္လံုး။ မွားယြင္းေနတဲ့ အခန္း အေနအထားေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ့္ ေခါင္းကို ေတာ္ေတာ္ အလုပ္ေပး စဥ္းစားေနတုန္း ကြ်န္ေတာ့္ ခုတင္ေျခရင္းကေန ကုန္းကုန္းကြကြနဲ႔ ထလာတဲ့ သူကိုျမင္မွ ေဩာ္ ငါအိပ္မက္ မက္ေနပါလား သိေတာ့တယ္။
အိပ္မက္ မက္ျပီး ၀ူး၀ူး၀ါး၀ါး ရုန္းကန္ ေအာ္ဟစ္ေနတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ကို လာႏိုးရင္း ကြ်န္ေတာ့္ အခန္းေဖာ္ခမ်ာ ကြ်န္ေတာ့့္္ ကန္ခ်က္ကို မိသြား ရရွာေလရဲ႕။ ပ်ာပ်ာသလဲ ေတာင္းပန္ရင္း သက္ျပင္းကို ၀ူးခနဲေနေအာင္ ခ်လိုက္ ရတယ္။ ေတာ္ပါေသးရဲ႕။ အိပ္မက္ထဲမွာ အေဖနဲ႔ ညီအငယ္ဆံုးက ပါမလာေသးလို႔။ ႏို႔မို႔ဆို သားအဖေတြ ၀ိုင္းျပီး ေဘ ၾကတာနဲ႔ အိပ္ယာကေတာင္ မႏိုးႏိုင္ဘဲ ကိစၥ ေခ်ာမဲ့ပံု။
ဆက္အိပ္ မရေတာ့တာနဲ႔ ဘာေၾကာင့္ ဒီအိပ္မက္ကို မက္လဲ စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ အေျဖ မေတြ႕ဘူး။ ေခါင္းေတြလဲ တစ္ကယ္ကို ကိုက္ေနတာ။ ကြ်န္ေတာ္လဲ တစ္ခါမွ အိမ္ကို မူးရူးျပီး မျပန္ဘူးပါဘူး။ ေနာက္ျပီး အိပ္မက္ထဲက အိမ္ကလဲ ကြ်န္ေတာ္ ဆယ္တန္းႏွစ္ထိဘဲ ေနခဲ့တဲ့ ေနရာ။ အဲ့ဒီ အိမ္ကေန ေျပာင္းျပီး သံုးဆယ့္တစ္ဘံု ထိပ္မွာ သြားေနတာ ၾကာလွေပါ့။ သံုးဆယ့္တစ္ဘံုထိပ္ ဆိုလို႔ တစ္မ်ိဳးေတာ့့ မထင္ပါနဲ႔ဗ်ာ။ ေလွကားေပါင္း သံုးဆယ့္ တစ္ထစ္ကို တက္ျပီးမွ အိမ္၀င္းထဲကို ေရာက္လို႔ပါ။ အဟား။
အဲ့ဒီ အိမ္ေဟာင္းေလးကို အိပ္မက္တိုင္း အျမဲ မြန္းမြန္းက်ပ္က်ပ္နဲ႔ ပူေလာင္ခံစားရတာ မ်ားတယ္။ စိတၱဇ တစ္ခုပဲ ေနမွာပါ။ ဘယ္ေလာက္ပဲ ခါးသီးတဲ့ ဘ၀ကို ၾကံဳခဲ့ ပါေစ။ ကြ်န္ေတာ့္ ခေလးဘ၀ ရွိခဲ့ရာ အဲ့ဒီ အိမ္ကေလးကို ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ ခ်စ္ပါတယ္။
အင္း၊ အိပ္မက္ထဲ ကလိုမ်ားသာ မူးယစ္ေသာက္စားေနရင္ေတာ့ အေဖ၊ အေမနဲ႔ ညီ ညီမအားလံုး ဘယ္ ေလာက္ ေတာင္ စိတ္ဆင္းရဲၾကရရွာမလဲ။ အေတြးနဲ႔တင္ ကြ်န္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္လွျပီ။ တစ္ေန႔ထက္ တစ္ေန႔ မြန္းက်ပ္လာတဲ့ လူေနမႈစနစ္မွာ က်စ္က်စ္လ်စ္လ်စ္နဲ႔ အလိုက္အလ်ားသင့္ မေနတတ္တဲ့ ကြ်န္ေတာ္... ထြက္ေပါက္မဲ့ေလတိုင္း အိမ္ကေလးနဲ႔ မိသားစုကိုသာ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ၾကီး လြမး္ေနရေပမဲ့ ဒီလိုၾကီးေတာ့ အိပ္မက္ထဲေတာင္ မလြမ္းပါရေစနဲ႔ဗ်ာ။

ေမေမသို႔ တမ္းခ်င္း

ေမေမသို႔ တမ္းခ်င္း

ေအာက္တိုဘာ (၂၀)ရက္၊ ဒီေန႔က ေမေမ့ေမြးေန႔။ ေမေမတစ္ေယာက္ ဒီေန႔ ဘာေတြ လုပ္ေနမွာပါလိမ့္။ အငယ္ေကာင္ေတြနဲ႔ ညီမေလးကေရာ ေမေမ ေပ်ာ္ရႊင္ေအာင္ ဘယ္လိုမ်ား စီစဥ္ထားလဲ။ ေသခ်ာတာကေတာ့ ေမေမတစ္ေယာက္ ဆြမ္းကပ္ဖို႔ အလုပ္ေတြ ရွဳပ္ေနမယ္၊ ဘုရား သြားခ်င္ သြားမယ္၊ ဒါမွမဟုတ္ အိမ္မွာပဲ တရားထိုင္ျပီး ေမတၱာ ပို႔ေနမယ္။ အင္မတန္ ေအးေဆးတဲ့ ေမေမက ထံုးစံအတိုင္း ပံုမွန္ေန႔ေတြလို သူမရဲ႕ ေမြးေန႕ကို ျဖတ္သန္း သြားမွာပါပဲ။

ရွဥ့္ကေလး ေမေမ ငယ္စဥ္က ပံုရိပ္


၂၀၀၈ခုႏွစ္ ေဖေဖာ္ရီက ေမေမ့ ပံုရိပ္
(ကြ်န္ေတာ္ ခ်စ္တဲ့ ေမ့ရဲ႕ ေရွ႕သြားေလး ႏွစ္ေခ်ာင္းလံုး မရွိေတာ့ဘူး၊ သြားတု စိုက္ထားတဲ့ ေမကေတာ့ အရင္လို ရယ္ရတာ ကို ရွက္ေနဆဲ။ ေမအဲ့ဒီလို ျပံဳးရယ္ေနတာ အင္မတန္ ခ်စ္ဖို႔ ေကာင္းတယ္။)

မိုးကုတ္ျမိဳ႕ အေနာက္ပိုင္း၊ က်ပ္ျပင္ေစ်းသူ ေမေမ့ နာမည္က ေဒၚျမင့္ျမင့္စန္း။ ေဖေဖကေတာ့ ခ်စ္စနိဳးနဲ႔ ရွဥ္႕ကေလး လို႔ေခၚတယ္။ (ဟီး၊ ေဖနဲ႔ေမရဲ႕ ရီးစားစာေတြ ခိုးဖတ္ထားတာ ေပၚျပီ) ေမေမ့ ေရွ႕သြားေလး ႏွစ္ေခ်ာင္းက ေရွ႕ထြက္ေနလို႔ ေဖက အဲ့ဒီလို ေခၚခဲ့တာေနမွာ။ ဟုတ္တယ္ဗ်၊ ေမက အဲ့ဒီသြားေလး ႏွစ္ေခ်ာင္းေၾကာင့္ ပိုခ်စ္စရာ ေကာင္းသြားတာ။
ေအးေဆးျပီး အပိုစကား သိပ္ မေျပာတတ္တဲ့ ေမက အင္မတန္ ရွက္တတ္သလို လွ်ိဳ႕၀ွက္ သိပ္သည္းတယ္။ ေဒါသၾကီးသလို ျပတ္သားတယ္။ ေျဖာင့္မတ္သလို စနစ္ဇယားလဲ အင္မတန္ ၾကီးတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို ခ်စ္တယ္ လို႔ တစ္ခါမွ ေမေမ မေျပာခဲ့ဘူးပါ။ သားတို႔ကို ခ်စ္လား ေမးမိရင္လဲ အင္း လို႔ပဲ ခပ္ျပတ္ျပတ္ ျပန္ေျဖ တတ္ပါတယ္။ ေလာကၾကီးမွာ စကားလံုးေတြ မလိုတဲ့ ခ်စ္ျခင္း ေမတၱာတရား ကို ျမင္တတ္၊ ခံစားတတ္ေအာင္ ေမေမက လက္ေတြ႕ ျပခဲ့ပါတယ္။
ငယ္ငယ္ တုန္းကေတာ့ ေမေမ့ အခ်စ္ေတြကို မျမင္တတ္ ခဲ့ဘူး။ ေဖ့ကို ခြ်ဲသလိုမ်ား ေမ့ဆီ သြား ခြ်ဲလို႔ကေတာ့ ဘာမွ မပူဆာ ရေသးခင္ ငယ္ထိပ္ ဘုထြက္ေအာင္ ေဒါင္ကနဲ ေခါက္ထည့္ လိုက္ျပီသာမွတ္။ စာမရရင္၊ အတန္းထဲ အဆင့္ တစ္၊ ႏွစ္၊ သံုး မ၀င္ရင္၊ အိမ္အလုပ္ကို ျပီးေအာင္ မလုပ္ဘဲ အေဆာ့မက္ေနရင္၊ အမွား တစ္ခုခု လုပ္မိရင္ အေမ့ လက္သံ ေျပာင္ေျပာင္ကို ေက်ာေကာ့ေနေအာင္ ခံရျမဲ။ ေဘးလူ ၀င္ဆြဲ လို႔ကေတာ့ ဆြဲတဲ့သူပါ နာျပီမွတ္။ အျပင္မွာမ်ား ရန္ျဖစ္ခဲ့လို႔ကေတာ့ ကိုယ့္ဘက္က မွန္ေနလဲ မရ၊ တီးတာဘဲ။ စာေတြ မရမခ်င္း ေပးမအိပ္ဘဲ တုတ္တစ္ေခ်ာင္းနဲ႔ ထိုင္ေစာင့္ကာ စာအျမဲ စစ္သည္။ စာျပန္ခိုင္းလို႔ နဲနဲ ထစ္ေငါ့ ထစ္ေငါ့ မျဖစ္နဲ႔၊ နပန္ေမႊး ျပတ္မတတ္ လိမ္ဆြဲခံရသည္။ စာက်က္ရင္း အိပ္ငိုက္လို႔ကေတာ့ လက္ဖမိုးကို သစ္သား ေပတံေဇာင္းနဲ႔ ေခါက္ ခံရမည္။ ဒါမွ ဆက္ငိုက္ ေနလွ်င္ေတာ့ မ်က္လံုးကို ျဖဲျပီး သံပုရာသီးရည္ ညွစ္ထည့္ ခံရ လိမ့္မည္။
မွတ္မိ ပါေသးတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ ေျခာက္တန္း တုန္းကေပါ့။ တစ္ခါ ေက်ာင္းကေန ရန္ျဖစ္ျပီး ျပန္လာေတာ့ အိမ္ ေပါက္၀မွာ တုတ္တစ္ေခ်ာင္းနဲ႔ ခါးေထာက္ျပီး ေစာင့္ေနတဲ့ ေမ့ကို ျမင္တာနဲ႔ အေျခအေန သိပ္ မဟန္မွန္း သိလိုက္ျပီ။ ေဒါသမီး ၀င္း၀င္းေတာက္ ေနတဲ့ ေမေမ့ မ်က္လံုးေတြက ရွင္းျပလို႔ နား၀င္ေတာ့မွာ မဟုတ္။ ေၾကာက္ေပမဲ့ ကိုယ့္ဘက္က မွားတာ မဟုတ္ေတာ့ ခပ္တည္တည္ပဲ အိမ္ထဲ၀င္မယ္ လုပ္ေတာ့ ေမက ကြ်န္ေတာ့္ အက်ႌ ဂုတ္ကိုဆြဲျပီး အိမ္ထဲ ေခၚသြားတယ္။ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ ရန္ျဖစ္လာတဲ့ ေကာင္ေလးနဲ႔ သူ႔အေမက အိမ္မွာ လာေစာင့္ေနတာကိုး။ အဲ့ဒီ သားအမိကို ေတာင္းပန္ခိုင္းေတာ့ ကြ်န္ေတာ္က မေတာင္းပန္ဘူး။ ကြ်န္ေတာ့္ဆီက ခိုးထားတဲ့ ေက်ာင္း စာအုပ္ကို ျပန္ေတာင္းတာ မေပးလို႔ ဆြဲထိုးလိုက္တာ၊ မေတာင္းပန္ႏိုင္ဘုူး ေျပာလို႔ ေဆာ္ပေလာ္ တီးပါေလေရာ။ ကြ်န္ေတာ္က အတီးမခံဘဲ အဲ့ဒီ အန္တီကို ခင္ဗ်ားသား သူခိုးကို ေသခ်ာ ဆံုးမထား၊ မဟုတ္ဘဲ က်ဳပ္ အရိုက္ ခံရရင္ ခင္ဗ်ားသား အေသဘဲ လို႔ေျပာေတာ့ ပိုဆိုးေရာ။ ကြ်န္ေတာ့္ကို လွိမ့္ လွိမ့္ျပီး ရုိက္ေနတဲ့ ေမ့ကို ဘယ္သူမွ ၀င္ဆြဲလို႔ မရေတာ့ဘူး။ မတရား ဗ်င္းခံရတဲ့ ကြ်န္ေတာ္က ေမေမ့ကိုပါ ေဒါသေတြ ထြက္ျပီး မုန္းသြားတယ္။
ကိုယ့္သားဘက္က မွန္ေနတာကို မွန္တဲ့ဘက္က မရပ္ဘူး၊ သားသမီးကို ႏွိက္စက္ဖို႔ သက္သက္ ေမြးထားတာ မလား။ ရိုက္ ရိုက္ ေသေအာင္ရိုက္၊ အေမစိတ္မရွိတဲ့ ဘီလူးမၾကီး။
စိတ္ရွိရွိနဲ႔ နာနာက်ည္းက်ည္း ကြ်န္ေတာ္ အဲ့ဒီလို ေအာ္ေတာ့ ရုိက္လက္စ ေမေမ့လက္ေတြ ေလထဲမွာ ရပ္ သြားတယ္။ ေတာ္ေတာ္ေလး နာက်င္သြားပံုဘဲ။ ဆက္လဲ မရိုက္ေတာ့ဘူး။
ေဖ ျပန္လာေတာ့ အရွိဳးရာ အထပ္ ထပ္နဲ႔ ကြ်န္ေတာ့္ကို ေဆးလူး ေပးရတယ္။ ေမနဲ႔လဲ ရန္ေတြ ျဖစ္ၾကတယ္။ အဲ့ဒီေန႔က ကြ်န္ေတာ္ ညစာ မစားဘူး။ ေဖက ေခ်ာ့ျပီး ေကြ်းေပမဲ့ မစားဘူး။ စာလဲ မလုပ္ဘဲ အေစာၾကီး ဝင္အိပ္ပစ္တယ္။ ေမက လာ မေခ်ာ့သလို အေရးလဲ မစိုက္ဘူး။ စာမက်က္ဘဲ ဝင္အိပ္ေနတာ ကိုလဲ ဘာမွ လာ မေျပာဘူး။ ညက် အားလံုး အိပ္ေပ်ာ္ သြားရင္ အိမ္ကေန ထြက္ေျပးဖို႔ ကြ်န္ေတာ္ ဆံုးျဖတ္ထားတယ္။
ညေတာ္ေတာ္ မိုးခ်ဳပ္လာတဲ့ထိ ကြ်န္ေတာ္ ဘယ္ထြက္ ေျပးရမလဲ စဥ္းစားလို႔ မရေသးဘူး။ အိပ္ခန္းထဲ ဝင္လာတဲ့ ေျခသံ သဲ့သဲ့ကို ျကားလို႔ အိပ္ခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ ေနလိုက္တယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ နဖူးကို ခပ္ဖြဖြ လာနမ္းတယ္။ ေဖေဖလား စိတ္ထဲ ထင္မိေပမဲ့ မဟုတ္ဘူးဆိုတာ သိလိုက္တယ္။ အဲ့ဒီ အနမ္းမွာ မ်က္ရည္စ တစ္ခ်ိဳ႕ကို ရလို႔ပါ။ ေမေမလား။ ေမေမ ကြ်န္ေတာ့္ကို တစ္ခါမွ မနမ္း ဘူးပါဘူး။ မယံုမရဲနဲ႔ ခိုးျကည့္မိေတာ့ ေမေမမွ ေမေမပါပဲ။ အို၊ ေမေမ ငိုေနပါလား။ ခပ္မွိန္မွိန္ ထြန္းထားတဲ့ ေရနံဆီ မီးအိမ္ရဲ႕ အလင္း ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ ေအာက္မွာ ဝိုးတစ္ဝါး ျမင္ရတဲ့ ေမေမ့ မ်က္ဝန္းမွာ မ်က္ရည္စေတြနဲ႔။ အသံ မထြက္ေအာင္ ျကိတ္ျပီး ငိုေနတဲ့ ေမေမ့ တစ္ကိုယ္လံုး တုန္ရီလို႔ ေနတယ္။ ေမေမငိုတာ တစ္ခါမွ ကြ်န္ေတာ္ မျမင္ဘူးပါဘူး။ ေဖေဖကေတာင္ အသဲမာလြန္းတဲ့ မိန္းမ လို႔ သတ္မွတ္ ထားတာသာ ျကည့္။ ေမေမ့ရဲ့ မ်က္ႏွာမွာ ျကင္နာ သနားမႈေတြနဲ႔ အျပည့္။ ကြ်န္ေတာ့္ နာက်ည္းမႈေတြ အားလံုး အရည္ေပ်ာ္ ဆင္းသြားတယ္။
ေတာ္ျပီ။ ေနာက္ဆို ေမေမ ငိုေအာင္ ဘယ္ေတာ့မွ မလုပ္ေတာ့ဘူး။ ေမေမ့စကားနားေထာင္ျပီး လိမ္လိမ္မာမာ ေနေတာ့မယ္။ ရန္လဲ ဘယ္ေတာ့မွ မျဖစ္ေတာ့ဘူး။ ေမေမ ျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ ပညာတတ္ျကီး ျဖစ္ေအာင ္ျကိဳးစားပါ့မယ္။ အဲ့ဒီလို ေမေမ့ကို စိတ္ထဲကေန ကြ်န္ေတာ္ ကတိ ေပးလိုက္တယ္။
ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ေမေမ့နား ဘယ္တုန္းကမွ မကပ္ခဲ့တဲ့ ကြ်န္ေတာ္ ေမေမ့ကို ပိုျပီး ဂရုစိုက္ခဲ့ ကူခဲ့တယ္။ ေမေမက အခ်ိဳးေျပာင္းျပီး သိပ္မဆိုးေတာ့တဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ကို အံ့ဩသလို ရွိေပမဲ့ ထံုးစံအတိုင္း ဘာမွ မေမးဘူး။ ေနာက္တစ္ခုက အဲ့ဒီတုန္းကရင္း ဘယ္သူ႔ကိုမွ ေမေမ သိပ္ျပီး မရိုက္ေတာ့တာပဲ။ ေမနဲ႔ အနီးကပ္ေနေလ၊ ဘယ္ေလာက္ထိ သားသမီးေတြအေပၚ စြန္႔လႊတ္ အနစ္နာခံျပီး ခ်စ္လဲ ပိုသိေလပဲ။ သားသမီးေတြ ပူဆာသမွ် အလုိ မလိုက္ေပမဲ့ တစ္ကယ္လိုအပ္ ရင္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ မ်က္ႏွာ မငယ္ေစ ရေအာင္ ဆင္ေပးတတ္တဲ့ ေမက သူ႔အတြက္ အဝတ္အစား တစ္စံု ဝယ္ဖို႔ထက္ ဆန္အိုးထဲ ဆန္အျပည့္ ရွိဖို႔ ပိုဦးစား ေပးခဲ့ပါတယ္။
အလွဴ မဂၤလာေဆာင္ သြားရင္ အေရာင္ မွိန္တဲ့ ေမေမ့ကို တစ္ခ်ိဳ႕က အထင္ ေသးခ်င္သည္။ မျမင့္စန္းရယ္ တစ္ခါလာလဲ ဒီဝတ္စံုပဲ၊ ေနာက္တစ္ပြဲလဲ ဒီဝတ္စံုပဲ။ နဲနဲပါးပါးေတာ့ ဝယ္ဝတ္ပါဦး။ ေမ့ မိတ္ေဆြ တစ္ခ်ိဳ႕က အဲ့ဒီလို ေျပာလာရင္လဲ အဲ့ဒါ အပို ကုန္ေတြပါ လို႔ ျပံဳးျပံဳးဘဲ ျပန္ေျပာတတ္တယ္။
ထမင္းစားတဲ့ အခါတိုင္း ေဖနဲ႔ သားသမီးေတြ အတြက္ အေကာင္းဆံုးေတြ ေရြးေပးျပီး ေမကေတာ့ ဘယ္သူမွ သိပ္မျကိုက္တဲ့ အစား ကိုဘဲ စားေလ့ ရွိတယ္။ အျမဲတမ္းလဲ တစ္ကုပ္ကုပ္ အလုပ္ လုပ္ေနတာခ်ည္းပဲ။
အေနာက္ပိုင္းထိ သြားျပီး ရုံးတက္ရတဲ့ ေမက အေစာျကီး ထရကာ မနက္ညစာ ခ်က္ျပဳတ္ရတာ၊ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေက်ာင္းသြားဖို႔ အဆင္သင့္ျဖစ္ေအာင္ ျပင္ဆင္ထား ေပးခဲ့ရတာ၊ ရုံးကေန ျပန္လာရင္လဲ ေက်ာင္းနဲ႔ က်ဴရွင္က ျပန္လာျကမဲ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အတြက္ စားဖို႔ အဆင္သင့္ ျပင္ေပးထားရတာ၊ ညတိုင္က်ရင္လဲ ရုံးက စားရင္းဇယားေတြ စစ္ရင္း တစ္ဖက္က ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို စာစစ္ရတာ၊ စေန တနဂၤေႏြ ရုံးနားရက္ ဆို တစ္ပါတ္စာ အဝတ္ေတြကို ေလွ်ာ္ဖြတ္ မီးပူတိုက္ရ၊ အိမ္ သန္႔ရွင္းရနဲ႔ အျမဲ အလုပ္ရွဳပ္ ေနခဲ့ေပမဲ့ ေမာလိုက္တာ လို႔ ေမေမ တစ္ခါမွ မညည္းညူခဲ့။ ေမာတဲ့ပံုလဲ ဘယ္ေတာ့မွ မေတြ႔ရ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ကမွ ေမေမ့ကို နဲနဲပါးပါး ကူရျပီဆို ေျကာက္လို႔သာ ကူရတယ္။ လည္ခ်ိန္ ေဆာ့ခ်ိန္ ေလ်ာ့လို႔ သိပ္ျပီး မေက်နပ္ခ်င္။
ဘယ္မိဘက ကိုယ့္ သားသမီးေတြ အမုန္းကို ခံခ်င္ပါ့မလဲဗ်ာ၊ ေနာ။ ေမကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အမုန္းကို သားသမီး ဘဝ ေကာင္းစားေရးနဲ႔ ေက်ေက်နပ္နပ္ျကီး လဲယူခဲ့ ပါတယ္။ ေမ့ကို ပိုျပီး နားလည္လာေလ ပိုျပီး ခ်စ္ေလဘဲ။
တစ္ရက္ေပါ့ဗ်ာ။ ကြ်န္ေတာ္ ေက်ာင္းသြားဖို႔ အိမ္ေသာ့ ခတ္ေနတုန္း ျဗဳန္းဆို ဗိုက္နာတယ္ နာတယ္ နဲ႔ အလတ္ေကာင္ က ေအာ္ေရာ။ အဲ့ဒီတုန္းက သူနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္က အလယ္တန္း ဆိုေတာ့ မူလတန္းတက္ေနတဲ့ အငယ္ေတြနဲ႔ ေက်ာင္း မတူေတာ့ဘူး။ ခေလးေတြလဲ ေက်ာင္းသြားျပီ။ ေဖကလဲ တြင္း သြားျပီ။ ေမလဲ ရုံး သြားခဲ့ျပီ။ ေက်ာင္းခ်ိန္ ကလဲ နီးေနျပီ။ အစားမက္တဲ့ ဒီေကာင္ ဘာခိုးစားျပန္ျပီလဲ မသကၤာလို႔ စစ္ေတာ့ သူ႔လက္ထဲမွာ က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္ထားတဲ့ အထုပ္ ျဖဴေလး တစ္ထုပ္။ အစကေတာ့ ႏို႔မႈန္႔ထုပ္ ေအာက္ေမ့တာ။ (အဲ့ဒီတုန္းက ႏို႔မႈန္႔ကို ဆယ္ျပားတန္ အထုပ္ေသးေလးေတြ ထုပ္ျပီး ေရာင္းတဲ့ ေခာတ္ေပါ့။) ဘယ္က ေကာက္ရျပီး စားမွန္းမသိဘူး။ အခုေလးပဲ ေက်ာင္းမသြားခင္ ထမင္းစားျပီးတယ္၊ ငတ္ရေကာင္းလား ဆို လက္ထဲရွိတဲ့ ေသာ့နဲ႔ ေဒါင္ကနဲ ေနေအာင္ ေခါက္ထည့္ လိုက္တာ ထိပ္ျကီး ဖု သြားေရာ။ တီးျပီးမွ ကြ်န္ေတာ္လဲ စိတ္ မေကာင္းဘူး။ ေဒါသျကီးျပီး သူ႔ အသားနာရင္ မရတဲ့ ဒီေကာင္က ေတာ္ေတာ္ကို နာသြားေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ကို စိမ္းစိမ္းျကီး ျကည့္ရင္း ပါးစပ္က အျမွဳပ္ေတြ ထြက္လာေတာ့မွ ေျခမကုိင္မိ၊ လက္မကိုင္မိ ဘာလုပ္ရမွန္း မသိေတာ့ဘူး။ ေအာ္ဟစ္ျပီး အကူအညီ ေတာင္းေတာ့မွ အိမ္နီးခ်င္းေတြက ေဆးရံု လိုက္ပို႔ ေပးျကတယ္။ ဒီေကာင္ ငတ္ျကီးက်ျပီး ေကာက္စား ထားတာ ႏို႔မႈန္႔ထုပ္ မဟုတ္ဘဲ တြင္းသားေတြ ျပဳတ္က် က်န္ရစ္ခဲ့တဲ့ ယမ္းမႈန္႔ထုပ္ျကီး ျဖစ္ေနတာကိုး။ ကံေကာင္းလို႔ မေသတယ္။ ေဆးရုံမွာ ပိုက္တန္းလန္းနဲ႔ အလတ္ေကာင္ကို ျကည့္ျပီး ငတ္ရလား၊ ငတ္ရလားဆို နာရင္းခ်ည္း ပိတ္တီး ျပစ္ခ်င္ေတာ့တာပဲ။ ခ်စ္တာေရာ၊ စိုးရိမ္တာေရာ၊ စိတ္တိုင္းမက်တာေရာ၊ စုျပံဳျပီး ျဖစ္လာတဲ့ ဒီ စိတ္ ခံစားမႈကို ျကံဳရမွ ေမေမ့ရဲ႕ ဂရုဏာ ေဒါသကို နားလည္ ပါေတာ့တယ္။
ေမေမ ျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ ဆႏၵေတြကို ျဖည့္ဆည္း ေပးခ်င္စိတ္နဲ႔ အင္မတန္ ဆိုးသြမ္းခ်င္တဲ့ ကြ်န္ေတာ္ မဆိုး ျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။ ေမေမ စိတ္ခ်မ္းသာဖို႔ ကိုပဲ ဦးစားေပးျဖစ္ခဲ့တယ္။ ကြ်န္ေတာ္ ေျပာခဲ့ သလိုပဲေပါ့။ ေလာကၾကီးမွာ စကားလံုးေတြ မလိုတဲ့ ခ်စ္ျခင္း ေမတၱာတရား ကို ျမင္တတ္၊ ခံစားတတ္ေအာင္ ေမေမက လက္ေတြ႕ ျပခဲ့ပါတယ္။
ေမေမ ခ်စ္တဲ့ သားျကီး၊ အေဝးဆီ ေရာက္ေနျပီ....။ ထူးအိမ္သင္ရဲ႕ အဲ့ဒီ သီခ်င္းသံကို လြမ္းလြမ္း ေဆြးေဆြး ျကားရတိုင္း ကြ်န္ေတာ္ မ်က္ရည္ ဝဲရျမဲ။ ေမ့ကို သတိရတိုင္း ေမေမ ျဖစ္ေစလိုေသာ ထူးခြ်န္ ေအာင္ျမင္တဲ့ ဘဝတစ္ခု ရဖို႔ ဇြဲစိတ္မာန္ တို႔ ပိုရျမဲ။ ႏွိမ္ခ် ဖိႏွိပ္မႈေတြ ျကံဳရတိုင္း အျပံဳးမပ်က္ စတမ္း ကိုယ့္ယံုျကည္ခ်က္ကို ခိုင္ခိုင္မာမာ ဆုပ္ကိုင္ႏိုင္ဖို႔ ခြန္အားေတြ ေမ့ဆီက ရျမဲ။
မျပည့္စံုေသးေသာ္လည္း ျငိမ္းခ်မ္းတဲ့ ခိုကိုးရာ အျဖစ္ ေမေမ့ ဘဝအတြက္ ကြ်န္ေတာ္ ရွိခ်င္သည္။ သားသမီး ေတြကို ေအာင္ျမင္ေစခ်င္ေသာ ေမေမ့အတြက္ ထိပ္ဆံုး မေရာက္ေတာင္ တတ္ႏိုင္သမွ် အေကာင္းဆံုး ျဖစ္ေအာင္ ျကိဳးစားခ်င္သည္။ ေမေမ့ဘဝကို ျငိမ္းခ်မ္းမႈေတြနဲ႔ ျပန္လည္ ျဖည့္ဆည္းေပးႏိုင္ ဖို႔အတြက္ အခ်ိန္တန္ လွ်င္ေတာ့ ေမေမ့ရင္ခြင္ရွိရာ အေရာက္ ကြ်န္ေတာ္ ျပန္ႏိုင္ ပါလိမ့္မည္။
၂၀၀၈၊ေအာက္တိုဘာ ႏုစ္ဆယ္ရက္မွာ အသက္ (၅၉)နွစ္ျပည့္မဲ့ ေမေမ့ကို လြမ္းဆြတ္ေနတဲ့ သားတစ္ေယာက္ရဲ႔ တမ္းခ်င္းပါ။ ေမေမတစ္ေယာက္ က်န္းမာခ်မ္းသာျခင္းမ်ားနဲ႔ ျပည့္စံုပါေစ။ ဘဝရဲ႔ အစစ္အမွန္တရားကို လက္မလြတ္တမ္း က်င့္သံုးရင္း ဓမၼရိပ္မွာ ျငိမ္းခ်မ္းေအးျမႏိုင္ပါေစ။

ေဖေဖသို႔တမ္းခ်င္း

ဆယ္လပိုငး္ ဆယ္ရက္ေန႔က ေဖေဖ့ေမြးေန႔။ ဒီႏွစ္ဆို ေဖေဖ ေျခာက္ဆယ့္သံုးႏွစ္ ျပည့္တဲ့ ႏွစ္ေပါ့။ ကြ်န္ေတာ္ အမွတ္မွားေနတဲ့ အတြက္ ေဖေဖ့ဆီလဲ ဖုန္းမဆက္ျဖစ္၊ ဘာ အမွတ္တရမွလဲ မလုပ္ျဖစ္နဲ႔။ ေဖေဖ၊ ေမေမ ကိုလြမ္း၊ အိမ္ကို လြမ္းေနတဲ့ ကြ်န္ေတာ္ ဘာေတြ လြဲေခ်ာ္ေနခဲ့တာပါလိမ့္။ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနမဲ့ ေဖေဖ့ကို ေတြးျမင္ပီး ရင္ထဲ ဘယ္လိုမွ မေကာင္းႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ကြ်န္ေတာ္ မေကာင္းဘူး။ မိုးကုတ္မွာ တစ္ေယာက္တည္း ရွိေနမဲ့ ေဖေဖတစ္ေယာက္ သူ႔ေမြးေန႔ကို ဘယ္လို ျဖတ္သန္းေနမလဲ။ ေတြးရင္း ရင္ထဲ ဆို႔နင့္လာတယ္။ ဆယ္ရက္ေန႔ကို ကြ်န္ေတာ္ ျပန္ဆြဲလွည့္ ပစ္လိုက္ခ်င္ေပမဲ့ဒါဟာ မျဖစ္ႏိုင္တဲ့ ကိစၥ ဆိုတာ ဘာသာ သိေတာ့ ေၾကေၾကကြဲကြဲ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္သာ အျပစ္ေတြ တင္ေနမိေတာ့တယ္။
ေဖေဖ့ ေမြးေန႔ အတြက္ အမွတ္တရ ေရးဖူးတဲ့ စာေလးကိုသာ အမွတ္တရ ျပန္တင္ရင္း ဒိေန႔ ေမေမ့ ေမြးေန႔ဆိုတာ ေနာက္လထဲ ေဖေဖ နဲ႔ ေမေမ့ ေမြးေန႔လို႔ အမွတ္ထပ္မမွားမိေတာ့တာကိုသာ ၾကံဖန္ ေက်နပ္ ေနရေပမဲ့ ဒိႏွစ္ရဲ့ ဆယ္ရက္ ဆယ္လေလးက ကြ်န္ေတာ့ထံ ျပန္မလာႏိုင္ေတာ့။

*****************

ေဖေဖ့ေမြးေန႔ေရာက္ေတာ့မယ္။ ကြ်န္ေတာ့္အာရုံေတြက ေဖေဖ့ပံုရိပ္ေတြဆီ ေျပးလႊားလို႔ေနတယ္။ ငယ္စဥ္က ေခ်ာေမာေျပျပစ္ေသာ ေဖေဖသည္ ယခုအခါမွာေတာ့ ေလာကဓာဏ္၏ ထုေထာင္းမႈ၊ ဇရာ၏ လႊမ္းမိုးမႈတို႔ျဖင့္ ရွိရင္းစြဲအသက္ထက္ ပိုျပီးရင့္ေရာ္လို႔ေန၏။ ဘဝကို ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္္ရႊင္ ေပါ႔ေပါ႔ပါးပါး ျဖတ္သန္းလိုေသာ၊ လြတ္လပ္မႈကိုျမတ္ႏိုး၍ အႏုပညာကို ဝါသနာထံုေသာ ေဖေဖဟာ ‘အိမ္ေထာင္ဦးစီး ဖခင္' တစ္ဦးရဲ႔ တာဝန္မ်ားၾကားဝယ္ သူ၏ ဝါသနာႏွင္႔ လြတ္လပ္မႈတို႔ကို စေတးပစ္ခဲ့ရတာ ဘယ္ေလာက္ၾကာခဲ့ျပီလဲ။

ေဖေဖငယ္စဥ္ကပံုရိပ္
၂၀၀၈ခုနွစ္၊ ဇန္နဝါရီလ က ေဖေဖ့ပံုရိပ္

ငယ္စဥ္က သံမဏိဆိုတဲ. အိမ္နာမည္နဲ႔လိုက္ေအာင္ အင္မတန္ မာေက်ာခဲ့တဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ေဖေဖ ဦးေသာင္းထူး (ကြ်န္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ေဖေဖ့ လူငယ္ မိတ္ေဆြေတြကေတာ့ ေလးေလးထူး၊ ေလးထူး လို႔ ေခၚၾကတယ္) ဟာ မိသားစု၊သားသမီးေတြ အေပၚမွာေတာ့ အင္မတန္ နူးညံ့သိမ္ေမြ႔ခဲ့ပါတယ္။ သူ႔ရဲ႔ သံမဏိစိတ္ဓာတ္ေတြကို ကြ်န္ေတာ္တို႔အေပၚ ထားတဲ့ ေမတၱာေတြနဲ႔ အရည္ ေဖ်ာ္ခ်ပစ္ရဲတဲ့ အထိ မိသားစုအေပၚ အခ်စ္ၾကီး ခ်စ္တတ္ခဲ့သူပါ။

မိုးလင္းက မိုးခ်ဳပ္ ပင္ပင္ပန္းပန္း ေက်ာက္တြင္း တူးရေသာ္လည္း နံနက္ ေလးနာရီ ေဒါင္ကနဲ မည္တာနဲ႔ အာေခါင္ျခစ္ငိုကာ ႏို႔ေတာင္းတတ္ေသာ သားဦး ကြ်န္ေတာ့္ကို မျငီးမျငဴ ႏို႔ဗူးေဖ်ာ္ကာ တိုက္ခဲ့ေသာ၊ ခ်ဴခ်ာေသာ ကြ်န္ေတာ္ တိုက္ဖြိဳက္ျဖစ္ျပီး ညၾကီးသန္းေခါင္ အဖ်ားတက္ ေမ့ေမ်ာေတာ့ ေဝးလံလွေသာ ေဆးရံုသို႔ ခ်ီပိုး ေျပးခဲ့ေသာ၊ စာေမးပြဲ မေျဖလိုက္ရမွာ စိုးရိမ္ေနေသာ ငါးတန္းေက်ာင္းသား ကြ်န္ေတာ့္ကို ကုန္းပိုးလွ်က္ ေရၾကီးေနေသာ ရပ္ကြက္ကိုျဖတ္၊ ေရလွ်ံျပီး အရွိန္ျပင္းျပင္း စီးေနေသာ ေရနီေခ်ာငး္တံတားကို ေက်ာ္ကာ မိုးၾကီးေလၾကီးၾကား ေက်ာင္း လိုက္ပို႔ေပးခဲ့ေသာေဖေဖ၊ ႏြမ္းပါးေသာ္လည္း သားသမီးေတြ လိုခ်င္တာ မွန္သမွ် ျဖည့္ဆည္းေပးလိုခဲ့ေသာ ေဖေဖ၊ သားသမီးေတြကို သူ႔လို ေက်ာက္တြင္းတူးသမား မျဖစ္ေစလိုဘဲ ပညာတတ္ ျဖစ္ေစလိုခဲ့ေသာ ေဖေဖ၊ ေက်ာက္တြင္းတူးရင္း ခါးရိုးေပၚတည့္တည့္ တူျပဳတ္က်ကာ အတြင္းဒဏ္ရျပီး အလုပ္ၾကမ္းလုပ္ခြင့္ မသင့္ေတာ့တာကို မမႈအားဘဲ မိသားစုဝမ္းေရး၊ ခ်မ္းသာေရးအတြက္ ေက်ာက္တြင္း အလုပ္ကို မစြန္႔လႊတ္ဘဲ ေလာကဓာဏ္ကို အံတုခဲ့ေသာေဖေဖ၊ ေက်ာရုိးမွအတြင္းဒဏ္ ဆိုးရြားလာျပီး ေက်ာက္တြင္းလုပ္ငန္းကို လံုးဝစြန္႔လႊတ္လိုက္ရေတာ့ မိသားစုခ်မ္းသာေရးဆိုတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကို ဆံုးရံႈးခဲ့ေသာေဖေဖ၊ ဘယ္ေတာ့မွ သူတစ္ပါးလက္ေအာက္မွာ မလုပ္လိုဘဲ လြတ္လပ္စြာ ရပ္တည္လိုေသာ္လည္း မိသားစုအတြက္ သူ၏ မာနကို ဖယ္ခ်ကာ ဝန္ထမ္း လုပ္ခဲ့ရေသာေဖေဖ၊
....ေဖေဖ့ေက်းဇူးတရားမ်ားက စာဖြဲ႔လို႔မကုန္ပါ။ ေဖေဖ့ရဲ႔ၾကီးမားလွေသာ ေမတၱာႏွင့္ ခ်စ္ျခင္းတို႔ေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ငယ္ဘဝက လံုျခံဳေႏြးေထြးခဲ့ပါတယ္။
မိုးကုတ္ျမိဳ႔မွာ ေဖေဖတူးခဲ့သမွ် ေျမေတြသာ ေက်ာက္ေအာင္ခဲ့မယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ သားစဥ္ေျမးဆက္ စား၍ ကုန္ႏိုင္မယ္မထင္။ ကံမေကာင္းေသာ ေဖေဖ့မွာေတာ့ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ေက်ာက္တြင္း တူးခဲ့ေသာ္လည္း ထမင္းစားေက်ာက္မွလြဲ၍ သူေ႒းျဖစ္ေက်ာက္ တစ္ခါမွ မရဘူးခဲ့။ ေဖေဖ့ဘဝ၏ ရႈံးနိမ့္ခဲ့ရမႈေပါင္း မ်ားစြာကို ဘယ္လို ျဖတ္သန္းခဲ့ပါသလဲ။
အခ်ိန္တန္ အရြယ္ေရာက္လို႔ သားသမီးေတြ တစ္ေနရာစီ ေရၾကည္ရာ ျမက္ႏုရာ ေျပာင္းေရႊ႔သြားၾကေတာ့ ေဖေဖ ဘယ္ေလာက္ လြမ္းေနမလဲ။ သားသမီးေတြ ဆက္သြယ္မလာတာၾကာလို႔ သူ႔ကိူမ်ား ေမ့ေလွ်ာ့ သြားၾကျပီလား ေတြးထင္မိတဲ့ အခါတိုင္း ေဖေဖ ဘယ္ေလာက္ ဝမ္းနည္းေနရွာမလဲ။
ကြ်န္ေတာ့္ကို လံုျခံဳေႏြးေထြးေစေသာ ေဖေဖ့ရင္ခြင္၊ ကြ်န္ေတာ္ အားကိုးတစ္ၾကီး ဖက္တြယ္ခဲ့ဖူးေသာ
ေဖေဖ့လက္ေမာင္းမ်ား၊ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာအျပည့္ ေပ်ာ္ဝင္ေနေသာ ေဖေဖ့အနမ္းမ်ား၊ ေဖေဖေျပာျပခဲ့ေသာ အိပ္ယာဝင္ပံုျပင္မ်ား၊ ေဖေဖ့ဂစ္တာသံႏွင့္ သီဆိုျပခဲ့ေသာ သီခ်င္းမ်ား၊ ေဖေဖေရးေသာ စာတိုေပစႏွင့္ ကဗ်ာမ်ား၊ သားသမီးေတြရဲ႔ အျပံဳးအေပ်ာ္ မ်က္ႏွာမ်ားကို ျမင္ရုံမွ်ႏွင့္ ဘဝအေမာမ်ားကို အံတုရင္ဆိုင္ႏိုင္ခဲ့ေသာ ေဖေဖ့ စိတ္ခြန္အားမ်ား၊.....ျပန္တမ္းတတိုင္း အေဝးက ေဖေဖဟာ ကြ်န္ေတာ့္ေဘးမွာ အျမဲရွိေနခဲ့ပါတယ္။

ေလာကဓာဏ္ရဲ႔ ရုိက္ပုတ္ၾကည္စယ္မႈမ်ားကို ဘယ္ေတာ့မွ အရွဳံးမေပးဘဲ အျပံဳးႏွင့္ ရင္ဆိုင္ႏိုင္ဖို႔ရာ စိတ္ခြန္အားမ်ားစြာကို ေဖေဖ့ဆီမွရခဲ့ပါတယ္။ ဘဝအခက္အခဲ မွန္သမွ်တို႔ကို ရင္ဆိုင္ႏိုင္ဖို႔ရာအတြက္ လံုေလာက္ေသာ ခ်စ္ျခင္း ေမတၱာတရားကို ေဖေဖ့ဆီက ရခဲ့ပါတယ္။
ဘဝမွာ ေငြေၾကးနဲ႔ ဘယ္ေတာ့မွ ဝယ္ယူမရတဲ့ ဒီစစ္မွန္တဲ့ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာ၊ လံုျခံဳေႏြးေထြးမႈေတြကို ဘဝတစ္သက္စာ အေမြအျဖစ္ ေဖေဖက ကြ်န္ေတာ့္ကို ေပးခဲ့ပါတယ္။
တစ္ေျမျခားမွာ အလုပ္လုပ္ေနရတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ ေဖေဖ့ေမတၱာမ်ားက ငယ္စဥ္ကလို ေႏြးေထြးဆဲ၊ ေဖေဖ့ခ်စ္ျခင္းမ်ားမွာ ကြ်န္ေတာ့္ဘဝက လံုျခံဳဆဲ၊ ေဖေဖ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မ်ားက ကြ်န္ေတာ့္ဘဝကို အလင္းေပး လမ္းျပေနဆဲသာ။ အေဝးကေန ေငြေၾကးေထာက္ပံ့ေနရံုနဲ႔ သားသမီးဝတၱရား ေၾကတယ္ ကြ်န္ေတာ္ မယူဆပါ။ ေဖေဖ့ရဲ႔ ညအိပ္ယာဝင္ ပံုျပင္မ်ား နားေထာင္ရင္း၊ ေဖေဖ့ဘဝ အေမာမ်ားကို မွ်ေဝ ခံစားရင္း ေဖေဖ့ အထီးက်န္ရက္စြဲမ်ားကို ေျဖေဖ်ာက္ေပးခ်င္သည္။ ေဖေဖ့ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာမ်ား ေအာက္မွာ ကြ်န္ေတာ့္ဘဝ လံုျခံဳေႏြးေထြးခဲ့သလို ေဖေဖ့ဘဝကို လံုျခံဳေႏြးေထြးေစေသာ သားတစ္တယာက္အျဖစ္ ေဖေဖ့ေဘးမွာ ေစာင့္ေရွာက္မႈေတြ ေပးခ်င္သည္။
ကြ်န္ေတာ့္ေဖေဖသည္ မိုးကုတ္ျမိဳ႔ကေလးမွ မထင္မရွား သာမာန္ လူတစ္ေယာက္သာ၊ ေဖေဖ ေကာင္းတာေတြလဲ ရွိမည္၊ ဆိုးတာေတြလဲ ရွိမည္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေဖေဖသည္ ကြ်န္ေတာ့္ ဘဝ၏ ေကာင္းကင္ထက္တြင္ အလင္းလက္ဆံုး ၾကယ္တစ္ပြင့္ အျဖစ္ ထာဝရ ရွိေနပါလိမ့္မည္။ ထိုၾကယ္ကေလး လင္းလက္ရာ အေဖ့အိမ္ကေလးသို႔ အေရာက္ ကြ်န္ေတာ္ခရီးႏွင္ေနပါသည္။


၂၀၀၈၊ေအာက္တိုဘာဆယ္ရက္မွာ အသက္ (၆၂)နွစ္ျပည့္မဲ့ ေဖေဖ့ကို လြမ္းဆြတ္ေနတဲ့ သားတစ္ေယာက္ရဲ႔ တမ္းခ်င္းပါ။ ေဖေဖတစ္ေယာက္ က်န္းမာခ်မ္းသာျခင္းမ်ားနဲ႔ ျပည့္စံုပါေစ။ ဘဝရဲ႔ အစစ္အမွန္တရားကိုရွာေတြ႔ခဲ့ျပီဆိုတဲ့ ေဖေဖတစ္ေယာက္ ဓမၼရိပ္မွာ ျငိမ္းခ်မ္းေအးျမႏိုင္ပါေစ။

Father & Son [by Rod Stewart]


Rod Stewart

Father And Son

[Originally by Cat Stevens]

Father
It's not time to make a change,
Just relax, take it easy.
You're still young, that's your fault,
There's so much you have to know.
Find a girl, settle down,
If you want you can marry.
Look at me, I am old, but I'm happy.

I was once like you are now, and I know that it's not easy,
To be calm when you've found something going on.
But take your time, think a lot,
Why, think of everything you've got.
For you will still be here tomorrow, but your dreams may not.

Son
How can I try to explain, when I do he turns away again.
It's always been the same, same old story.
From the moment I could talk I was ordered to listen.
Now there's a way and I know that I have to go away.
I know I have to go.

Father
It's not time to make a change,
Just sit down, take it slowly.
You're still young, that's your fault,
There's so much you have to go through.
Find a girl, settle down,
If you want you can marry.
Look at me, I am old, but I'm happy.

Son
All the times that I cried, keeping all the things I knew inside,
It's hard, but it's harder to ignore it.
If they were right, I'd agree, but it's them you know not me.
Now there's a way and I know that I have to go away.
I know I have to go.