ကြ်န္ေတာ္ စာမေရးျဖစ္တာ အေတာ္ၾကာသြားခဲ့ျပီ။ တစ္လကို စာေလး တစ္ပုဒ္ေတာင္ အႏိုင္ႏိုင္ ၾကိဳးစား ေရးေနျဖစ္ေတာ့ အိမ္ကေလးလဲ ဖုန္ေတြ အထပ္ထပ္ တက္လို႔ ေနမွာပဲ။
“မိုးကုတ္သားေရ.. စာေတြေရးပါအံုး” တို႔
“စာေရးေတြ က်ဲေနတယ္။ စာေလးဘာေလးေရးပါအံုး.. ေမွ်ာ္ေနတယ္” တို႔.... ဘယ္သူမွ မေျပာၾကေတာ့လဲ တြန္းအား မရွိဘူးေပါ့ဗ်ာ... (အားနာပါးနာမ်ား ေမးၾက ေျပာၾကမလား ... မသိဘူး...)
ကြ်န္ေတာ္ အလုပ္သစ္ေျပာင္းသြားေတာ့ ေနရာသစ္မွာ ေနသား မက်ေသးတာရယ္.. အလုပ္သစ္မွာ ကိုယ္ မသိတာေတြ မ်ားလို႔ ေလ့လာေနရတာေတြရယ္ေၾကာင့္ပဲ စာေရးဖို႔ ေျခဦး မလွည့္ႏိုင္တာ ေျပာျပန္ရင္လဲ အေၾကာင္းသိေတြက ရယ္ေနၾကအံုးမယ္...။ အဲ.. စကားေၾကာ ရွည္ေနတာနဲ႔ ေျပာျပခ်င္တာေလးေတာင္ ခုထိ မစရေသးဘူးရယ္။
အလုပ္အသစ္ ေျပာင္းေတာ့ အလုပ္လုပ္ခြင့္ကဒ္ အသစ္လဲရပါတယ္။ အဲဒီလို လဲေတာ့ ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ ၾကာေနျပန္ေကာ။ ကဒ္ျပား မရမခ်င္း လူက စိတ္ပူရ..၊ အဆင္မေျပခဲ့သည္ရွိေသာ္ ဆိုျပီး တျခားအလုပ္ေတြ ဆက္ရွာရ နဲ႔ အလုပ္မဝင္ခင္ စပ္ၾကား ဗ်ာမ်ားေနခဲ့တာ..။ ေဟာ.... အလုပ္လုပ္ခြင့္ကဒ္ ထုတ္လို႔ ရေတာ့မယ္ ဆိုေတာ့မွ လက္ေဗြ ႏွိပ္ဖို႔ လုပ္ရေကာ။ အဲဒီေတာ့မွ လူေပါင္း သန္းခ်ီရွိတာ ဒီ လက္ေဗြေတြက တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ဘာေၾကာင့္ မတူၾကတာလဲ ငယ္တုန္းက ထူးဆန္းခဲ့ဖူးတာ ျပန္သတိရမိတယ္။ ဒါေပသည့္ ကြ်န္ေတာ့္လက္ေဗြဟာ တစ္ျခားတစ္ေယာက္ေယာက္နဲ႔ ထပ္တူ လံုးဝ က်ႏိုင္လား၊ မက်ႏိုင္ဘူးလား။ ဒီကမၻာေပၚမွာ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ လက္ေဗြ တစ္ထပ္တည္း တူတဲ့သူေရာ မရွိႏိုင္ဘူးလား အူေၾကာင္ေၾကာင္ ေတာ့ ျပန္ ေတြးမိသြားေသးတယ္။
ေနာက္တစ္ခုက အက်င့္ နဲ႔ မသိစိတ္ရဲ႕ မွတ္သားထားမႈ..။ လက္ေဗြႏွိပ္မယ္ဆို လူက အလိုလို လက္မကို ထိုးေပးမိတာ..။ လက္မက လက္ေဗြကိုပဲ ေပးရမယ္လို႔ ဘယ္တုုန္းကရင္း မသိစိတ္က ဘာေၾကာင့္ မွတ္သားထားခဲ့မွန္း စဥ္းစားမရဘူး။ အလုပ္သမားကဒ္ရံုးက လက္ေဗြယူေတာ့ လက္မကိုပဲ ထိုးေပးမိတယ္။ လက္ေဗြယူတဲ့ အမ်ိဳးသမီးက လက္မေရာ၊ လက္ညိႈးေရာ ဘယ္ညာ ႏွစ္ဘက္လံုးကို ယူသြားေရာ..။ လက္ေဗြကို မ်က္ႏွာျပင္အျပည့္ယူခ်င္လို႔လားမသိ... ကြ်န္ေတာ့္လက္မနဲ႔ လက္ညိႈးကို တည့္တည့္ႏွိပ္ရယံုတင္မကဘူး... ဘယ္ေစာင္းလိုက္ ညာေစာင္းလိုက္နဲ႔ဖိေသးတာ။ သူ စိတ္ေက်နပ္မွ လက္ကို လႊတ္ေတာ့တယ္။ ထားေတာ့...။ လူတစ္ေယာက္ကို မွတ္ပံုတင္ခ်င္ရင္ လက္ေဗြက အေရးၾကီးမွန္း ဘယ္သူက ရွာေဖြ ေတြ႕ရွိခဲ့သလဲ.. ဘာလဲ...၊ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ရပ္တည္မႈဟာ လက္ေဗြေပၚမွာလဲ တည္မွီေနမွန္း ဘာမွန္း.. ဆက္မစဥ္းစားေတာ့ဘူး။ အေရးၾကီးတာ ကဒ္ျပားရဖို႔..။ အဲတာရမွ အလုပ္စဆင္းလို႔ ရမွာကိုး...။
ဒီလိုနဲ႔... ကဒ္ရေတာ့ အလုပ္စဆင္းေရာ ဆိုပါေတာ့။ အလုပ္မွာကလဲ ကိုယ့္ ကိုယ္ပိုင္နံပါတ္နဲ႔..၊ ကိုယ့္လက္ေဗြနဲ႔ ႏွိပ္ျပီးဝင္မွ ရံုးထဲကို ဝင္ခြင့္ရတာ..။ ေအာ္.. ဒီ လက္ေဗြက အဲေလာက္ အေရးပါတာကိုးလို႔ ထပ္ေတြးမိသြားျပန္ေကာ..။ အလုပ္ဝင္စမွာေတာ့ လက္ေဗြ မွတ္ပံု မတင္ရေသးလို႔ သူတစ္ပါး ဝင္တဲ့ အခ်ိန္ေစာင့္ျပီး လိုက္ဝင္ရတယ္။ ဒါမွမဟုတ္ တံခါးေစာင့္တဲ့သူ ရွိေနရင္ သူက ဖြင့္ေပးတယ္။ ဝင္ခိ်န္..၊ ထြက္ခ်ိန္.. လက္မွတ္ထိုးရံုပဲ...။ ဒါကို ဒုကၡမခံႏိုင္ေတာ့ မန္ေနဂ်ာ မမကို လက္ေဗြႏွိပ္ဖို႔.. ကြ်န္ေတာ့္ ကိုယ္ပိုင္နံပါတ္ေပးဖို႕ သြား သြားျပီး ဂ်ီက်ေနတာ..။ တစ္ပါတ္ေက်ာ္ေလာက္ ေစာင့္မွ.. ကြ်န္ေတာ့္ ကိုယ္ပိုင္နံပါတ္ရျပီး လက္ေဗြႏွိပ္ဖို႔ ရံုးအဝင္တံခါးက စက္ေလးဆီ သြားရတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ရယ္..ေနာက္ထပ္ ဝန္ထမ္းအသစ္ သံုးေယာက္ရယ္..။ သူတို႔က အသစ္ ဆိုေပမဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ထက္ အလုပ္ဝင္တာ ပိုေစာၾကတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေလးေယာက္..အေပါက္ဝမွာ မန္ေနဂ်ာမမ ေျပာတဲ့ ကို္ယ့္ ကိုယ္ပိုင္နံပါတ္ရယ္ လက္ေဗြရယ္ကို စက္ကေလးမွာ မွတ္ပံုတင္ရတယ္။ မွတ္ပံုတင္တယ္ဆိုတာကလည္း.. ကိုယ့္ကိုယ္ပိုင္အမွတ္ကို စက္ကေလးမွာ ခလုပ္ႏွိပ္ျပီး ရိုက္ထည့္၊ ျပီးရင္ လက္ေဗြဖတ္တဲ့ မွန္ျပားေလးေပၚ ကိုယ့္လက္ေဗြကို ႏွိပ္၊ စက္က လက္ေဗြကို ဖတ္ျပီးသြားရင္ ကိုယ့္ ကိုယ္ပိုင္အမွတ္နဲ႔ ကိုယ့္လက္ေဗြကို တြဲမွတ္သြားတာ။ ကိုယ္က ရံုးထဲ ဝင္ခ်င္ရင္ ကိုယ့္ ကိုယ္ပိုင္အမွတ္ ကို ရိုက္ထည့္. စက္က လက္ေဗြေတာင္းရင္ ကိုယ့္လက္ေဗြေလးကို လက္ေဗြႏွိပ္တဲ့ ေနရာေပၚတင္လိုက္..။ မွန္ရင္ တံခါးဖြင့္တယ္။ မမွန္ရင္ေတာ့ သင့္မွာ ဝင္ခြင့္မရွိဘူး လို႔ စက္က ျပန္ေျဖျပီး တံခါးက ပြင့္မယ္ မဟုတ္ဘူး။ သူတပါးေတြက လက္ေဗြ ႏွိပ္ရင္ လက္ညိႈးကိုပဲ ထိုးေပးၾကတာသတိထားမိေပမဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ကလွည့္ေရာက္ေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း လက္မပဲ ထြက္လာတယ္။ စက္ကေလးကလည္း... လက္မက... လက္ေဗြကို မွတ္သြားေကာ။ ကြ်န္ေတာ့္ ကိုယ္ပိုင္အမွတ္နဲ႔ လက္ေဗြကို ႏွိပ္ျပီး ေသခ်ာေအာင္ ျပန္စစ္ေတာ့လဲ စက္ေလးက တံခါးဖြင့္ေပးတယ္။ ေအးေဆးေပါ့။ ရံုးကို ဝင္တာနဲ႕ ကိုယ့္ကို ဘယ္အခ်ိန္ရံုးေရာက္လဲ.. ဘယ္အခ်ိန္ ရံုးျပန္လဲ ဆိုတာက အစ စက္ေလးက တစ္ခါတည္း မွတ္ထားေပးတယ္ ဆိုေတာ့ကာ... တစ္လတစ္လ ရံုးတက္ခ်ိန္ေတြ ျဖည့္ျပီး တင္ရတဲ့အခါဆို ပိုေတာင္လြယ္ေသး..။ ကိုယ္မမွတ္မိရင္ မန္ေနဂ်ာမမကို သြားေမးလိုက္ရံုပဲ...။
ဒီလိုနဲ႔ လက္ေဗြကိစၥက ေခါင္းထဲ ဆက္မဝင္လာပဲ ေအးေဆးျဖစ္ေနျပန္္ေကာ။ အဲေန႔က ရံုးအျပန္မွာ ကိုယ့္ကိုယ္ပိုင္ အမွတ္နဲ႔ လက္ေဗြကိုႏွိပ္ျပီး ျပန္ရေတာ့ စိတ္ထဲေတာင္ ေပ်ာ္ေနမိေသး..။ ျပႆနာက ေနာက္ရက္မနက္ ရံုးတက္ေတာ့မွ စေတာ့တာပဲ..။ အဲေန႔က ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ရံုးကို ဇြဲေကာင္းေကာင္းနဲ႔ အေစာၾကီး ေရာက္တယ္။ အဝင္ဝမွာ ကိုယ့္ ကိုယ္ပိုင္အမွတ္ကို ရိုက္ထည့္ျပီး လက္ေဗြႏွိပ္ေတာ့ စက္က မင္းမွာ ဝင္ခြင့္မရွိဘူး။ မငး္ရဲ႕ ၀င္ခြင့္မွတ္ပံုတင္တာ မေအာင္ျမင္ဘူးပဲ တစ္ခ်ိန္လံုး ေအာ္ေနေတာ့တယ္။ လက္မကို ဟိုဘက္ေရႊ႕လိုက္ ဒီဘက္ေရႊ႕လိုက္နဲ႔ အမ်ိဳးမ်ိဳးလုပ္ၾကည့္ေပမဲ့ မေအာင္ျမင္ဘူး။ ငါးမိနစ္၊ ဆယ္မိနစ္ေလာက္ ၾကာေတာ့ လူလည္း ေခြ်းျပန္ေနျပီ။ တံခါးေစာင့္တဲ့ သူကလည္း မရွိ။ ရံုးကို တစ္ျခားလူေတြလဲ တဖြဲဖြဲ ေရာက္လာၾကျပီ။ သူတို႔ေတြ ဝင္သြားေတာ့ စက္က ေအးေအးေဆးေဆးပဲ။ လက္ေဗြဖတ္တဲ့ မွန္ျပားေလးကို ေသခ်ာၾကည့္မွ လက္ညိႈးေလးတစ္ျပားစာ ေသးေသးေလးရယ္.....။ ကြ်န္ေတာ့္လက္မက အဲဒီ မ်က္ႏွာျပင္က ဖတ္ႏိုင္တဲ့ အကြက္ေလးထက္ ပိုျပီး ၾကီးေနတယ္။ မေန႔က ဘယ္ေနရာကိုမ်ား သြားတင္မိပါလိမ့္.. စဥ္းစားလို႔ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ ဘာေၾကာင့္မ်ား သူတပါးေတြလို လက္ညိႈးကို မွတ္ပံုမတင္မိပဲ ဒီလက္မၾကီးပဲ သြားထိုးေပးမိတာပါလိမ့္.. ကိုယ့္ဘာသာပဲ အျပစ္ တင္ေနမိေတာ့တယ္။ သယ္သူကမွ လက္မ တစ္ခုထဲနဲ႔ပဲ လက္ေဗြ ယူလို႔ ရတယ္ ေျပာမထားပါပဲ...။ လက္မကို အားၾကိဳးမာန္တက္ ဟို ဒီ ေရႊ႕ျပီး ႏွိပ္ေတာ့မွ ေနရာမွန္သြားလို႔ ထင္ပါရဲ႕။ ေအာင္ျမင္သြားတယ္။ ဝမ္းသာအားရ ဝင္ျပီးမွ အေစာနက လက္မရဲ႕ ဘယ္အပိုင္းက ေနရာအမွန္လဲ မွတ္မထားမိတာ သတိထားမိျပီး အျပန္အတြက္ စိတ္ေလသြားရျပန္ပါေရာ..။
အဲေန႔က တစ္ေန႔လံုး ဒီ လက္ေဗြကိစၥပဲ စိတ္ထဲ ေရာက္ေနေတာ့တာ။ လူေတြ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ လက္ေဗြခ်င္း လံုးဝ မတူၾကတာ မထူးဆန္းတဲ့ ကိစၥပဲ ထားပါအံုးေတာ့။ ဒီလူတစ္ေယာက္ထဲရဲ႕ လက္ေဗြကိုမွ ခုလို စက္က ဖတ္တဲ့ ေနရာ နဲနဲလြဲတာနဲ႔ေတာင္ မမွတ္မိဘူး ဆိုေလေတာ့ကာ..။ လက္ေဗြ ဆိုတိုင္း ေပးခ်င္အံုးဟဲ့ ဒီလက္မ လို႔သာ ကိုယ့္ဘာသာ စိတ္တိုေနမိေတာ့တယ္..။
ရံုးက သူငယ္ခ်င္းေတြကေတာ့ စက္က တစ္ခါတစ္ခါ ေၾကာင္တတ္တယ္ ေျပာတယ္။ တစ္ေယာက္ဆို သူ႔လက္က အသားေတြ ခဏခဏ ကြာတတ္တဲ့အခါက်ေတာ့ ရံုးထဲ ၀င္တဲ့အခါဆို သူ႔လက္ေဗြကို စက္က မမွတ္မိဘူးတဲ့. အျမဲ ဒုကၡေရာက္ရတယ္ ေျပာတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႔လူေတြက်ေတာ့ သူတို႔ မွတ္ပံုတင္ အတု၊ အသစ္လုပ္တဲ့အခါ လက္ေဗြေျပာင္းးေအာင္ လက္က အသားေတြကို လွီးထုတ္ပစ္တတ္ၾကတယ္တဲ့။ လက္မွာ အသားအသစ္ တက္လာတဲ့အခါက် လက္ေဗြကလဲ ေျပာင္းသြားတယ္ ေျပာတာ ၾကားဖူးရဲ႕။
အရင္ကေတာ့ လက္ေဗြေတြဟာ လူတစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္မွာ... မတူၾကသလို.. ကြဲျပားၾကသလို.. လူ႔ စိတ္သေဘာထားေတြဟာလဲ မတူႏိုင္ၾကတာ၊ တူမေယာင္ေယာင္နဲ႔ ကြဲျပားေနၾကတာပဲေလ ဆိုျပီး လက္ေဗြကို မွတ္ပံုတင္မွတ္ဖို႔ထက္ ပိုျပီး နက္နက္နဲနဲ ဆက္မေတြးျဖစ္ခဲ့ဘူး..။ ခုေနာက္ပိုင္းေတာ့....
ေအာ္.. လက္ေဗြ.. လက္ေဗြ.. ေတာ္ေတာ္ အေရးၾကီးတဲ့ လက္ေဗြပါလား..။ လက္မေလး တစ္ျပားစာ အကြာအေဝးကိုေတာင္မွ စက္က မွတ္ထားတဲ့ ေနရာကို အေတာ္ ၾကိဳးစား ရွာရပါလား..။ ခက္ခဲေနခဲ႔ရင္လဲ မန္ေနဂ်ာမမကို လက္ေဗြ ျပန္မွတ္ခိုင္းမယ္။ ဒီတစ္ခါ လက္ေဗြမွတ္ရင္ေတာ့ စက္က အျပည့္ဖတ္ႏိုင္တဲ့ လက္ညိႈးကိုပဲ ေပးေတာမယ္လို႔ စဥ္းစားထားလိုက္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ေနာက္ဆံုးေတာ့ စက္က မွတ္ထားတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္လက္မရဲ႕ လက္ေဗြ အေနအထား ေနရာမွန္ကို ရွာေဖြ ေတြ႔ရွိသြားတယ္။ ခုေတာ့လဲ ရံုး အဝင္အထြက္တိုင္း လက္မရဲ႕ လက္ေဗြေနရာအမွန္ကို ရွာစရာ မလိုေတာ့ဘူး။ သူ႔အလိုလို လက္မက ေနရာမွန္ကို တင္ေပးမိလ်က္သား...။
ေမတၱာျဖင့္
မိုးကုတ္သား
မိုးကုတ္သား
