အေရာင္လြင့္ေနတဲ့ ဖလံနယ္အက်ႋကို ဝတ္ဆင္ထားတဲ့ အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦးနဲ႔ ေဟာင္းႏြမ္းေနတဲ့ အိမ္တြင္းျဖစ္ ခ်ည္ၾကမ္းဝတ္စံုကို ဝတ္ထားတဲ့ အမ်ိဳးသားတစ္ဦးဟာ ေဘာ့စတြန္ျမိဳ႕ ဘူတာရုံ တစ္ခုကေန ထြက္လာျပီး ဟားဗတ္ တကၠသိုလ္က ေက်ာင္းအုပ္ၾကီးရုံးခန္းကို ခ်ိန္းဆိုထားျခင္း မရွိဘဲ ေတြ႕ခြင့္ရဖို႔ သြားခဲ့ၾကတယ္။
ေက်ာင္းအုပ္ၾကီးရုံးခန္းေရွ႔ေရာက္ေတာ့ ေက်ာင္းအုပ္ၾကီးရဲ႕အတြင္းေရးမွဴးက ေတာသားပံုစံနဲ႔ စုတ္စုတ္ ျပတ္ျပတ္ အသြင္ ရွိတဲ့ သူတို႔ ဇနီးေမာင္ႏွံကို ျမင္ျမင္ခ်င္းပဲ ဒီလို အဝတ္အစား စုတ္စုတ္ျပတ္ျပတ္ေတြနဲ႔ ဟားဗတ္ေက်ာင္းထဲ ဝင္လာစရာ ကိစၥ မရွိေၾကာင္း၊ ဒီပံုမ်ိဳးနဲ႔ ဟားဗတ္မေျပာနဲ႔၊ ကင္းဘရစ္ခ်္ေက်ာင္း ထဲကိုေတာင္ ဝင္လာဖို႔ မထိုက္တန္ေၾကာင္း ေျပာလိုက္တယ္။
“ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေက်ာင္းအုပ္ၾကီးနဲ႔ေတြ႕ပါရေစ,” အမ်ိဳးသားက သိမ္သိမ္ေမြ႕ေမြ႕ေျပာလိုက္တယ္။
“သူ ဒီတစ္ေန႔လံုးအားမွာ မဟုတ္ဘူး,” အတြင္းေရးမွဴးက ခပ္ျပတ္ျပတ္ပဲ ျပန္ေျပာလိုက္တယ္။
“ကြ်န္မတို႔ ေစာင့္ပါ့မယ္,” အမ်ိဳးသမီးက ေအးေအးေဆးေဆးပဲ ေျပာလိုက္တယ္။
အတြင္းေရးမွဴးက ေလးနာရီေလာက္ ၾကာတဲ့အထိ သူတို႔ကို ဂရဳမစိုက္ဘဲ ေနေနတယ္။ အခ်ိန္ၾကာရင္ သူတို႔လက္ေလွ်ာ့ျပီး ျပန္သြားလိမ့္မယ္လို႔ သူကတြက္ထားတာကိုး။ ဒါေပမဲ့ အဲ့ဒီ ဇနီးေမာင္ႏွံက သူထင္သလို ျပန္မသြားဘူး။ အတြင္းေရးမွဴးလဲ ေတာ္ေတာ္ စိတ္အေႏွာက္အယွက္ ျဖစ္လာျပီး ေနာက္ဆံုးေတာ့ ေက်ာင္းအုပ္ၾကီးကို သြားေျပာဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။ အလုပ္မ်ားေနတဲ့ ေက်ာင္းအုပ္ၾကီးကို ဘာမဟုတ္တဲ့ ဒီေတာသား လင္မယားႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ကိစၥနဲ႔ သြားျပီး ေႏွာက္ယွက္ရမွာကို သူမ ေတာ္ေတာ္ စိတ္ပ်က္ေနတယ္။
“သူတို႔ကို ခဏေလာက္ ထြက္ေတြ႕လိုက္ရင္ သူတို႔ျပန္သြားမွာပါ,” သူမက ေက်ာင္းအုပ္ၾကီးကို ေျပာလိုက္တယ္။
ေက်ာင္းအုပ္ၾကီးက ေတာ္ေတာ္ေလး စိတ္ပ်က္ေနတဲ့ပံုနဲ႔ သက္ျပင္းခ်လိုက္ရင္း ေခါင္းညိတ္ လက္ခံလိုက္တယ္။ ရွင္းရွင္းေျပာရရင္ သူ႔ အဖိုးတန္အခ်ိန္ေတြကို သူတို႔အတြက္ မေပးခ်င္ဘူး။ ဒါေပမဲ့ သူ႔ရုံးခန္းေရွ႕က အဲ့ဒီ စုတ္စုတ္ျပတ္ျပတ္ပံုစံနဲ႔ လင္မယားက သူမွမေတြ႕ရင္ ျပန္ေတာ့မဲ့ပံုမွ မရွိတာ။
ေက်ာင္းအုပ္ၾကီးက ေဒါသထြက္ေနတဲ့ သူ႔မ်က္ႏွာကို ကုေျႏၵဆယ္ရင္း သိကၡာရွိတဲ့ လူၾကီးလူေကာင္း တစ္ေယာက္လို ခပ္ မာမာထန္ထန္ပဲ အဲ့ဒီ လင္မယားႏွစ္ေယာက္ကို ၾကည့္လိုက္တယ္။
အမ်ိဳးသမီးက စကားစတယ္။
“ဒီ ဟားဗတ္မွာ တစ္ႏွစ္ေလာက္ ေက်ာင္းတက္ခဲ့ဘူးတဲ့ ကြ်န္မတို႔ရဲ႕ သားတစ္ေယာက္ ရွိပါတယ္။ သူက ဟားဗတ္ကို အရမ္းခ်စ္တယ္။ မေမွ်ာ္လင္.ဘဲ သူ ရုတ္တစ္ရက္ ဆံုးပါးသြားေတာ့ သူအင္မတန္ ခ်စ္တဲ့ ဒီေက်ာင္းဝင္း တစ္ေနရာရာမွာ သူ႔အတြက္ အထိမ္းအမွတ္ မွတ္တိုင္တစ္ခု လုပ္ေပးဖို႔ ကြ်န္မနဲ႔ ကြ်န္မေယာက်္ား ဆံုးျဖတ္ခဲ့ၾကပါတယ္”
ဒီအေၾကာင္းၾကားရေတာ့ ေက်ာင္းအုပ္ၾကီးက heartထိမသြားပဲ ေတာ္ေတာ္ စိုးရိမ္ တုန္လႈပ္သြားတယ္။
“ဒီမွာ အမ်ိဳးသမီး,” ခပ္ထန္ထန္ပဲ သူေျပာလိုက္တယ္။ “ဒီဟားဗတ္မွာ ေက်ာင္းတက္သြားတဲ့ ေက်ာင္းသားတိုင္းရဲ႕ အထိမ္းအမွတ္၊ ရုပ္တုတိုင္းကိုသာ ဒီေက်ာင္းမွာ လက္ခံခဲ့မယ္ဆိုရင္ ေက်ာင္းလဲ
သုသာန္ ျဖစ္ေနေလာက္ျပီ”
“အိုး၊ အဲ့ဒီလို ဆိုလိုတာ မဟုတ္ပါဘူး,” အမ်ိဳးသမီးက ပ်ာပ်ာသလဲ ရွင္းျပတယ္။ “ကြ်န္မတို႔က သားရဲ႕ အထိမ္းအမွတ္၊ ရုပ္တုကို ေဆာက္ေပးဖို႔ မဟုတ္ပါဘူး၊ ေက်ာင္းအတြက္ အေဆာက္အဦး တစ္လံုး ေဆာက္ေပးဖို႔ စိတ္ကူးတာပါ”
ေက်ာင္းအုပ္ၾကီးလဲ မ်က္လံုးျပဴးသြားတယ္။ ႏြမ္းဖတ္ဖတ္ အဝတ္အစားနဲ႔ အဲ့ဒီစံုတြဲကို တစ္ခ်က္ၾကည့္ရင္း အံ့ဩတၾကီး ေျပာလိုက္မိတယ္။
“အေဆာက္အဦးတစ္လံုး၊ ဟုတ္လား။ အဲ့ဒီအေဆာက္အဦးတစ္လံုးကို ဘယ္ေလာက္ထိ ကုန္က်ႏိုင္မယ္ဆိုတာ ခင္ဗ်ားတို႔ စိတ္ကူးၾကည့္မိရဲ႕လား။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဟားဗတ္တကၠသိုလ္ရဲ႔ ရွိသမွ် အေဆာက္အဦး အားလံုးကို ေဒၚလာ ခုႏွစ္သန္းခြဲမက အကုန္အက် ခံထားရတယ္ဆိုတာ ခင္ဗ်ားတို႔ သိရဲ႕လား”
အမ်ိဳးသမီးလဲ ခဏတာ အသံတိတ္သြားတယ္။
ဒီလိုေျပာပစ္လိုက္ရလို႔ ေက်ာင္းအုပ္ၾကီးလဲ ေတာ္ေတာ္ အားရသြားတယ္။ မွတ္ပလားဆိုတဲ့ အၾကည့္နဲ႔ အဲ့ဒီ ဇနီးေမာင္ႏွံကို ေက်ေက်နပ္နပ္ၾကီး ၾကည့္ေနလိုက္တယ္။
အမ်ိဳးသမီးက အမ်ိဳးသားဘက္ လွည့္ၾကည့္ျပီး ေျပာလိုက္တယ္။ “အဲ့ဒါ တကၠသိုလ္တစ္ေက်ာင္း ျဖစ္ဖို႔ အစဦးဆံုးလိုတဲ့ ေငြတဲ့လား။ ဒါဆို ကြ်န္မတို႔ ဘာလို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ပိုင္ တကၠသိုလ္တစ္ေက်ာင္း မေဆာက္ႏိုင္ရမွာလဲ”
အမ်ိဳးသားက ေခါင္းညိတ္ ေထာက္ခံလိုက္တယ္။
သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္ကို ေက်ာင္းအုပ္ၾကီးက ဇေဝဇဝါနဲ႔ နားမလည္သလို ၾကည့္ေနတယ္။
မစၥတာ နဲ႔ မစၥ လီလာ့ဒ္ စတန္းဖို႔ဒ္ တို႔ ဇနီးေမာင္ႏွံလဲ ထိုင္ေနရာက ထထြက္သြားၾကတယ္။ သူတို႔ႏွစ္ဦးသား ကာလီဖိုးနီးယားက ပါလိုအယ္လ္တို လို႔ ေခၚတဲ့ ျမိဳ႕ကေလးမွာ သြားျပီး သူတို႔ မိသားစု နာမည္ပါတဲ့ စတန္းဖို႔ဒ္ တကၠသိုလ္ ကို စတင္တည္ေထာင္ခဲ့တယ္။ ဒါဟာ သူတို႔ရဲ႕ ေသဆံုးသြားတဲ့ သားအေပၚ ဥေပကၡာ ျပဳခဲ့တဲ့ ဟားဗတ္ တကၠသိုလ္အစား သူတို႔ လုပ္ေပးႏိုင္တဲ့ သားအတြက္ အထိမ္းအမွတ္၊ မွတ္တိုင္ တစ္ခုပါ။
မွတ္သားစရာကေတာ့ ဘယ္အရာကိုမွ သူတို႔ရဲ႕ အေပၚယံ ပင္ကိုလကၡဏာကို ၾကည့္ျပီး ခ်က္ခ်င္း ေကာက္ခ်က္ ခ်လို႔ မရဘူး။ အျမင္အရ ဘာမွ အသံုးမက် ဘူးလို႔ ထင္ရေပမဲ့ တစ္ခ်ိဳ႕အရာေတြက ကိုယ္ မျမင္ႏိုင္တဲ့ တန္ဖိုးေတြ ရွိေနႏိုင္တယ္။ ဆိုလိုခ်င္တာက ဘာကိုမွ လြယ္လြယ္ကူကူ အထင္မေသးနဲ႔၊ အထင္လဲ မၾကီးနဲ႔ ဆိုတာပါ။P.S အထက္ပါ ပံုျပင္က အစစ္အမွန္လား၊ ေကာလဟာလ လား ကြ်န္ေတာ္မသိပါဘူး။ ဒီအေၾကာင္းကို ဖတ္ျပီးေတာ့ ဟုတ္မတုတ္ အင္တာနက္မွာ ရွာ ၾကည့္ေတာ့ ေကာလဟာလ လို႔ သိရပါတယ္။ လီလာ့ဒ္ စတန္းဖို႔ဒ္ ဟာ ၁၉၇၆ခုႏွစ္ပိုင္းကာလ က ကာလီဖိုးနီးယားကို အုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့သူလို႔ သိရပါတယ္။ သူက ဆန္ဖရန္စစ္စ္ကို၊ ပန္နင္စြဲလား မွာ ဧကေပါင္းရွစ္ေထာင္ေက်ာ္တဲ့ ေျမကိုစတင္ ဝယ္ယူခဲ့တယ္။ လီလာ့ဒ္ နဲ႔ ဂ်ိန္း စတန္းဖို႔ဒ္ တို႔ ဇနီးေမာင္ႏွံမွာ လီလာ့ဒ္, ဂ်ဴနီယာ ဆိုတဲ့ သားတစ္ေယာက္ ရွိပါတယ္။ သူက ဟားဗတ္ မွာ တစ္ခါမွ ေက်ာင္း မတက္ခဲ့ဖူးပါဘူး။ အသက္ ဆယ့္ငါးႏွစ္ အရြယ္မွာ မိသားစုနဲ႔အတူ အီတလီကို အလည္ သြားရင္း တိုက္ဖိြဳက္ျဖစ္ျပီး အဖ်ားဒဏ္ေၾကာင့္ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ႔ ဆံုးပါးသြားရွာတယ္။ သူတို႔ရဲ႕သား ဆံုးပါးျပီး နာရီပိုင္း မၾကာခင္မွာပဲ လီလာ့ဒ္ စတန္းဖို႔ဒ္ က သူ႔ဇနီး ဂ်ိန္း စတန္းဖို႔ဒ္ ကို ေျပာတယ္။ “ကာလီဖိုးနီးယားက ခေလးတိုင္းဟာ ငါတို႔ရဲ႕ခေလးေတြ ျဖစ္လာရမယ္” ဒါဟာ စတန္းဖို႔ဒ္ တကၠသိုလ္ ရဲ႕ အစစ္အမွန္ သမိုင္းေၾကာင္းလို႔ သိရပါတယ္။ မူရင္းကို ဒီမွာ ဖတ္လို႔ ရပါတယ္။ဘာသာျပန္သူ - မိုးကုတ္သား
